ตอนนี้ยังเหลือแตงโมอีกสามชิ้น เธอไล่ดูข้อความส่วนตัวที่เหลือ แต่ก็ไม่เจออะไรที่ถูกใจอีก จึงตัดสินใจเก็บไว้กินเองอย่างเด็ดขาด
เธอยัดไม้แบดมินตันตาข่ายไฟฟ้าที่เพิ่งได้มาใส่กระเป๋าเป้ จากนั้นก็หยิบเชือกที่แลกมาจากเจ้าลูกวัวน้อยซากุระมารุ
สมกับเป็นของที่เกมเอาชีวิตรอดมอบให้ เชือกธรรมดา ๆ ที่โลกจริงไม่มีอะไรพิเศษ พอมาอยู่ที่นี่กลับปรับความยาวได้ตามต้องการ แถมยังทนทานอย่างเหลือเชื่อ
เจียงหาวยกมุมปากขึ้น ขณะฮัมเพลงทำนองเพี้ยน ๆ ไปด้วย เธอผูกปลายเชือกด้านหนึ่งไว้ตรงช่วงเอวและหลังของหมาป่าใหญ่ในลักษณะเดียวกับสายจูงสัตว์เลี้ยง
กลัวว่ามันจะอึดอัด เธอจึงปรับความแน่นหย่อนอยู่หลายครั้ง
ส่วนปลายอีกด้าน เธอสอดผ่านที่วางแขนทั้งสองข้างของรถเข็น พันวนหลายรอบ ก่อนจะผูกปมตายแน่นหนา
นี่เป็นแผนที่เธอคิดไว้ตั้งแต่ทำสัญญากับหมาป่าใหญ่แล้ว
ถ้าต้องเข็นล้อเดินทางด้วยตัวเอง ต่อให้ไม่เหนื่อยจนตาย ระยะทางขั้นต่ำที่ต้องทำให้ได้ในแต่ละวันก็คงส่งเธอไปลงนรกได้อยู่ดี
จัดการทุกอย่างเสร็จ เจียงหาวปัดมือแล้วเอนหลังพิงพนัก มองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ
นับจากนี้ไป เจียงหาวคนนี้ก็มีคนขับรถส่วนตัวแล้ว ไม่สิ คนขับหมาป่าส่วนตัวต่างหาก
เธอมองหมาป่าใหญ่อย่างอารมณ์ดีสุดขีด แล้วโบกมืออย่างฮึกเหิม “ออกเดินทาง!”
สิ้นเสียง หมาป่าใหญ่ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยขาทั้งหกทันที
ถนนในเกมเอาชีวิตรอดกว้างมาก จนรถเข็นดูเล็กนิดเดียว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องกลัวว่าหมาป่าใหญ่จะลากเธอทั้งคนทั้งรถเข็นตกลงไปในคู
อีกอย่าง ถนนตรงตั้งแต่ต้นจนจบ หมาป่าใหญ่แค่ก้มหน้าวิ่งไปก็พอ ไม่ต้องใช้ทักษะขับขี่ใด ๆ เหมาะกับระดับสติปัญญาของมันอย่างสมบูรณ์แบบ