ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 7 ฉันคืออันดับหนึ่ง เปิดวีลแชร์ไล่ฆ่าทะลุเกมทางหลวง

7 นาที· 1.5K คำ

เวลาผ่านไป อุณหภูมิบนทางหลวงก็พุ่งสูงขึ้นไม่หยุดราวกับติดจรวด

บางทีเกมอาจยังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง ไม่คิดจะกวาดล้างผู้เล่นทั้งหมดตั้งแต่วันแรก อุณหภูมิจึงหยุดเพิ่มขึ้นเสียทีตอนแตะ 50 องศา

แต่ 50 องศานี่มันระดับไหนกัน? ร้อนจนมนุษย์ถูกอบสุกได้เองตามธรรมชาติโดยไม่ต้องโรยยี่หร่าเลยทีเดียว

เจียงหาวเหงื่อออกจนชุ่มแล้วชุ่มอีก ผมเปียกชื้นแนบติดใบหน้า เสื้อผ้าก็แนบเนื้อเหนอะหนะไปหมด ทั้งตัวเหมือนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ

ยังดีที่ค่าโชคของเธอสูง ทุกครั้งที่เปิดหีบก็มักได้สัมผัสน้ำแร่แช่เย็น เธอค่อย ๆ จิบทีละนิด จึงพอฝืนทนต่อไปได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายของสัตว์ประหลาดทนทานกว่ามนุษย์โดยกำเนิดหรือเปล่า แต่หมาป่าใหญ่ไม่สะทกสะท้านกับอุณหภูมินี้เลย ดูกระปรี้กระเปร่าดีทีเดียว ขาทั้งหกวิ่งฉิวจนลมพัดวูบ ไม่มีทีท่าว่าจะร้อนจนหอบลิ้นห้อย

แต่สำหรับคนอื่น ๆ บนทางหลวง พวกเขาเหลืออีกเพียงนิดเดียวก็จะพังทลายแล้ว

คนที่โชคร้าย สุ่มได้รถบังคับ รถจักรยาน หรือรถเข็นซื้อของ แล้วยังเปิดหาน้ำจากหีบไม่ได้เสียที ต่างพากันโอดครวญในช่องแชตตั้งนานแล้ว ร้องไห้เรียกหาพ่อแม่ วิงวอนขอน้ำช่วยชีวิตสักอึก

แล้วผู้เล่นที่สุ่มได้ยานพาหนะดี ๆ จะสบายกว่าหรือ?

ไม่เลย

ถึงในรถจะมีเครื่องปรับอากาศ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเปิด

ทุกวันมีระยะทางขั้นต่ำที่ต้องทำให้ได้ น้ำมันที่เปิดได้จากหีบมีอยู่แค่นิดเดียว ต้องคำนวณใช้ทีละหยด ใครจะยอมเผาน้ำมันที่ใช้เดินทางเพียงเพื่อให้เย็นสบายชั่วครู่?

สุดท้ายรถจึงกลายเป็นเตาอบเหล็กขนาดใหญ่ คนที่ติดอยู่ข้างในร้อนอบอ้าวจนสติเริ่มเลือนราง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป