เด็กหญิงตัวเล็กดูอายุไม่มาก น่าจะเพิ่งสิบกว่าขวบ แต่กลับแบกกระบองหนามหมาป่าที่ยาวกว่าแขนของตัวเองไว้ในมือ
“พี่สาว ฉันมาช่วยแล้ว!”
เธอวิ่งจนหอบ ขาสั้น ๆ ก้าวสับอย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่กระบองหนามหนักเกินไป จึงเร่งฝีเท้าไม่ได้สักเท่าไร ทว่าสีหน้าร้อนใจก็เป็นของจริง
เมื่อวิ่งเข้ามาใกล้ ในที่สุดเธอก็มองเห็นสัตว์ประหลาดที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างหีบสมบัติ
หมาป่ายักษ์หกขากับฝูงผึ้งกำลังตะลุมบอนกัน ส่วนบนพื้นยังมีงูเหลือมตัวหนึ่งนอนอยู่ หัวถูกฟาดจนแบน
เด็กหญิงชะงักตาค้าง จนเกือบสะดุดขาตัวเอง
ให้ตายสิ เปิดหีบใบเดียวทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดออกมาเยอะขนาดนี้?
แต่เธอลังเลเพียงครึ่งวินาที กัดฟันแน่น แล้วแบกกระบองหนามวิ่งต่อไป
ความเย็นชาและระแวดระวังในดวงตาเจียงหาวละลายหายไปเกือบครึ่งอย่างเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งในใจเธอรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
ด้านหนึ่ง เธอคิดว่าเกมเอาชีวิตรอดบนถนนนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ เด็กแค่นี้ยังลากเข้ามาได้ ชั่วร้ายจนฟ้าผ่าไม่ตาย
อีกด้านหนึ่ง เธอก็สงสัยว่าเด็กคนนี้ย้อนกลับมาทำไมอีก? มาช่วยเธอหรือ? วิ่งกลับมาแบบนี้ไม่กลัวว่าเธอจะหักหลัง ทำดีแล้วกลับได้ร้ายหรือไง? ใจกล้าไม่น้อยเลย
แต่เมื่อมองเด็กหญิงวิ่งหอบเข้ามาหา เงาร่างนั้นกลับค่อย ๆ ซ้อนทับกับอีกเงาหนึ่งในความทรงจำ
ตั้งแต่เล็กสุขภาพของเธอก็ไม่ดี พี่สาวอายุมากกว่าเธอสามปี เวลาอยู่ข้างนอก พี่สาวจะยืนบังอยู่ตรงหน้าเธอเสมอ