ก่อนเปิดกล่อง เจียงหาวโยนเหรียญนำโชคเสี่ยงทายไว้แล้ว ผลออกหัว ดังนั้นเสบียงที่ได้จากหีบเงินใบนี้จึงเพิ่มเป็นสองเท่า
กฎบนถนนระบุว่า รายการเสบียงจากกล่องที่ใครเปิดย่อมเป็นของคนนั้น คนอื่นมองไม่เห็นข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแสง จึงไม่ต้องกลัวว่าจะเผยไต๋ต่อหน้าเด็กน้อย
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: น้ำแร่ 550 มล. × 6 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถัง × 4 ขนมปังโฮลวีตชิ้นเล็ก × 8 ก้อนเหล็ก × 6 สกรู × 4 แบตเตอรี่ × 2 กระจก × 2 พลาสติก × 4 ยาง × 5 ทิชชูเปียก × 2 ชุดนอน × 2 รองเท้ากีฬาผู้หญิง 1 คู่】
【โชคดีเพิ่มเป็นสองเท่า! เสบียงเพิ่มเป็นสองเท่า!】
เจียงหาวกวาดตามองรายการ สิ่งที่ได้จากกล่องคราวนี้ส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน
นอกจากเสบียงพื้นฐานแล้ว ของกินของดื่ม รวมถึงชุดนอนกับรองเท้า เธอแบ่งให้พี่สาวตัวน้อยไปครึ่งหนึ่ง
พี่สาวตัวน้อยรีบส่ายหน้า “ไม่ต้อง ๆ! กล่องนี้พี่เป็นคนเปิด หนูไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะเอาของพี่ได้ยังไง!”
เจียงหาวมองริมฝีปากที่ลอกเป็นขุยของอีกฝ่าย กับท่าทางกลืนน้ำลายไม่หยุดเมื่อมองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อนโบกมือ “ให้ก็รับไปสิ อีกอย่าง เธอจะไม่ได้ช่วยได้ยังไง? บางทีเพราะเธอแบกกระบองหนามหมาป่ามาด้วย พวกเราถึงมีคนมากกว่า เลยขู่สัตว์ประหลาดสองตัวนั้นจนหนีไปก็ได้”
แน่นอน ถ้าคนที่มาช่วยเป็นคนอื่น อย่างมากเธอก็คงแบ่งน้ำให้ขวดหนึ่งกับขนมปังโฮลวีตหนึ่งหรือสองชิ้นพอเป็นพิธี
ไม่ว่าอย่างไร อีกฝ่ายก็เสี่ยงอันตรายมาช่วยจริง ๆ
เธอไม่อยากเป็นแม่พระบนถนน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากเจอแม่พระบนถนน
ทว่าท่าทางของพี่สาวตัวน้อยตอนแบกกระบองหนามหมาป่าวิ่งเข้ามาเหมือนพี่สาวของเธอตอนเด็กเหลือเกิน หัวใจของเจียงหาวที่ถูกหนามแหลมซ้อนทับห่อหุ้มไว้อย่างแน่นหนา พลันอ่อนลงได้ยากนัก