ภายใต้ฤทธิ์ยาสลบ ร่างซีกหนึ่งของเหรินเจี๋ยหมดความรู้สึก การผ่าตัดฝังร่างเพาะเริ่มต้นขึ้น
โนหยานคาบบุหรี่ หรี่ตา มือเดียวถือมีด อีกมือถือคัมภีร์แสงศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ตอนผ่าตัดก็ไม่ว่างเว้นการเล่าเรียน
เหรินเจี๋ยตอนนี้เห็นเต็มตาไปด้วยลายเสื้อยืดอาเฮกันที่แกว่งไปมา แต่ก็ไม่กล้ามองนาน เพราะในสถานการณ์แบบนี้ หากเงยหน้าขึ้นมาคงได้อายแย่
ได้ยินโนหยานพูดขึ้นลอย ๆ ว่า
"เรื่องของนาย เสี่ยวหลีเล่าให้ฟังหมดแล้ว คนที่เข้าเตาเผาศพไปแล้วยังคลานออกมาได้ ปลดพันธุกรรม ตื่นพลังเปลวไฟ?"
"ก็ดีนี่~ ลำดับพันธุกรรมไม่เลว กลับไปไหว้สุสานบรรพบุรุษสักหน่อยเถอะ ถือว่าสุสานควันขึ้นแล้ว~"
เหรินเจี๋ยกลอกตา
-(꒪ͦ~꒪ͦo)ว "บ้านฉันออกคนเก่งอย่างข้ามาได้ ต้องเป็นบรรพบุรุษต่างหากที่มาไหว้ข้ามั้ย?"
โนหยานยิ้มตาหยี "หน้าไหว้ของนายนี่น่ารักจริง เหมือนดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิเลยนะ..."
"แต่ว่าฉีดยาปลุกพลังมาสามปีแล้ว ยังตื่นพลังได้อีก? กรณีนี้ยังถือว่าหายากอยู่นะ"
ที่จริง เหรินเจี๋ยตอนอายุ 15 ปี เคยฉีดยาปลุกพลังยีนมาแล้วครั้งหนึ่ง
การศึกษาภาคบังคับ 9 ปีของต้าเซี่ย จะให้เด็ก ๆ ฉีดยาปลุกพลังยีนฟรีตอนอายุ 15 ปี
เด็กที่ตื่นพลังได้ จะไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมเสินอู่ ส่วนเด็กที่ตื่นพลังไม่ได้ ก็ได้แต่ไปเรียนมัธยมปกติ...
เหรินเจี๋ยคือเด็กกลุ่มที่ตื่นพลังไม่ได้ เขายอมรับชะตากรรมและละทิ้งความฝันที่จะเป็นผู้มีพลังพันธุกรรมมานานแล้ว...
ใครจะรู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้ กลับทำให้เหรินเจี๋ยมีพลังเปลวไฟ แต่จะนับว่าเป็นการตื่นพลังหรือไม่ แม้แต่ตัวเหรินเจี๋ยเองก็ไม่รู้
ส่วนที่ตัดสินใจเข้ากรมซือเย่าแต่แรก และยืนกรานจะบรรจุเป็นข้าราชการประจำ เหตุผลหลักก็ไม่ใช่เพราะยีนที่ฉีดให้หลังบรรจุ