หน้าห้องปฏิบัติการชีวภาพหัวเทียนจิ่นเฉิง เหรินเจี๋ยถูกเจ้าหน้าที่เข็นไปตามช่องทางด่วน
เหรินเจี๋ยทอดสายตามองท้องฟ้าราตรี ความเจ็บปวดจากรอยขาดของแขนทำให้สติของเขาแจ่มชัดยิ่งนัก
ยามนี้เป็นดึกสงัด จันทร์กลมมืดหม่น แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ไม่มีแม้สักเส้นตกกระทบพรมแดนของต้าเซี่ย
แสงจันทร์รวมตัว กลายเป็นแม่น้ำนมไหลสู่ฟากฟ้า...
นับแต่คืนนั้นเมื่อร้อยปีก่อน ดวงจันทร์ก็มิได้เป็นของมนุษย์อีกต่อไป
ทว่าภายใต้จันทร์มืดมน กลับมีประตูสีทองอร่ามมหึมายิ่งใหญ่ตระหง่านอยู่เหนือฟ้าครามของดาวคราม
ประตูใหญ่ปิดสนิท เหนือบานประตูมีอักขระเทพเลื่อนไหล อบอวลด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ รัศมีเทพที่แผ่ออกมาสาดส่องแผ่นดิน ส่องท้องฟ้ายามค่ำคืนให้สว่าง
ทั้งลวงตาและเป็นจริง ราวกับไม่มีอยู่ในมิตินี้
ผู้คนเรียกประตูนี้ว่า ประตูสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ มันปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเหนือฟ้าครามของดาวครามเมื่อ 180 ปีก่อน และไม่เคยเปิดออกเลย...
น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ซีกโลกเหนือหรือซีกโลกใต้ มองจากมุมใดก็ตาม สิ่งที่เห็นล้วนเป็นด้านหน้าของประตูสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์
ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังประตูคืออะไร
ตลอด 180 ปี รัศมีเทพแห่งประตูสวรรค์ส่องสว่างมวลมนุษย์มาตลอด ทว่ามันไม่ใช่ทิวทัศน์ที่ควรค่าแก่การกล่าวขานอีกต่อไป
ผู้คนปรับตัวเข้ากับการมีอยู่ของประตูสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว ทุกคนรู้ดีว่า หากไร้ซึ่งการปรากฏของประตูสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ บางทีมนุษยชาติอาจถูกมหาวิบัติดับประกายไฟแห่งอารยธรรมไปแล้ว...
ความคิดนับหมื่นพันผุดในสมองของเหรินเจี๋ย จำได้ว่าหญิงหัวหมาผู้นั้นก็เป็นผู้รับพรจากเทพมิใช่หรือ?
ตนไม่รู้จักผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มชีวภาพหัวเทียนอะไรนั่น การต่อแขนครั้งนี้เป็นฝีมือนางหรือ?
ชั่วพริบตา เหรินเจี๋ยก็ถูกเข็นเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของห้องปฏิบัติการ
ไม่เหมือนกับห้องปฏิบัติการในจินตนาการของตนที่สะอาดสะอ้าน เปี่ยมด้วยองค์ประกอบเทคโนโลยี
ห้องปฏิบัติการรกรุงรัง นอกจากอุปกรณ์ทดลองแล้ว ยังกองหนังสือที่เปิดพับไว้เต็มไปหมด...
ส่วนโนหยานในยามนี้กำลังนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ทำงาน คาบยี่ห้อฮว่าจื่อไว้ในปาก ใช้บีกเกอร์เป็นที่เขี่ยบุหรี่ ยกมือถือดูอย่างตั้งอกตั้งใจ
นางมวยผมสองปม เสื้อยืดสีขาวลายสีหน้าอาเฮกัน กางเกงขาสั้นลายผ้าบาติก แม้รูปร่างจะผอมบางแต่กลับมีสัดส่วนอกอวบอิ่มผิดสัดส่วน...
รูปโฉมงดงามไร้ที่ติ เพียงแต่มีผ้าปิดตาทางการแพทย์ปิดตาซ้าย ติ่งหูสวมตุ้มหูเกล็ดหิมะ
มีเพียงป้ายงานที่ติดบนอก ซึ่งแสดงสถานะผู้รับผิดชอบห้องปฏิบัติการของนาง
ในมือถือของนางดังเสียงครางกระเส่าออกมา เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังต้องหน้าแดงหูแดง...
สีหน้าของเหรินเจี๋ยค้างแข็ง เจ้าหน้าที่หน้าแก่กลายเป็นสีแดงระเรื่อ รีบรู้จังหวะชิ่งหนีไป
บัดนี้ในห้องปฏิบัติการเหลือเพียงโนหยานกับเหรินเจี๋ย เสียงที่ฟังไม่ได้ยลก็ดังก้องไม่หยุด...
เหรินเจี๋ยปาดจมูก:
"เอ่อ... คุณเปิดลำโพง..."
"ข้ารู้ดี นี่มันจะมีอะไรต้องปิดบัง?"
"อืม... แต่พวกเขาบอกว่าคุณจะมาต่อแขนให้ข้านะ..."
"ไม่รีบร้อน... หนุ่มหน่อเลือดออกหน่อยไม่ถึงตายสักหน่อย? รอให้ข้าดูจบก่อน... ตอนนี้กำลังถึงตอนสำคัญ!"
เหรินเจี๋ย: (•́ 口 •̀ ٥)!!!
เวรเอ๊ย!
ข้าหาเวลาเรื่องจากฟังเสียง รู้ว่าตอนนี้เพิ่งเริ่มเรื่องยังไม่เข้าเนื้องานเลย?
แล้วโนหยานคนนี้ก็เป็นพวกโหดแน่ ๆ
ดูสื่อการเรียนรู้ยังไม่กรอไปข้างหน้า?
รอให้คุณดูจบ หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที ข้าเลือดหมดตัวตายก่อนแล้วนะโว้ย!
เด็กสาวไม่ดีคนนี้เป็นผู้รับผิดชอบห้องปฏิบัติการจริง ๆ หรือนี่?
"แคริบเบียน?"
โนหยานตาเป็นประกาย เงยหน้ามองเหรินเจี๋ย สีหน้าผู้ร่วมทางเดียวกัน
(* ⁰̷̴ ꒨ ⁰̷̴) "โอ้~ หนุ่มน้อยก็รู้เรื่องนะ~"
หางตาของเหรินเจี๋ยกระตุก น้ำเสียงอ่อนหวาน:
(⌒ᴗ⌒;) "พี่สาวคนนี้~ ผมร้อนใจจริง ๆ ไม่เช่นนั้นพี่ช่วยต่อแขนให้ผมก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องแลกเปลี่ยนสื่อกันทีหลังดีไหม?"
โนหยานสีหน้าจริงจัง:
(･ˇ_ˇ･｡) "สิบเรื่อง!"
"ตกลง!"
นางจึงยิ้มเบิกบาน มาอยู่ตรงหน้าเหรินเจี๋ย เตรียมการผ่าตัด
"หนุ่มน้อย เจ้าถูกดีได้ราคาถูกแล้ว คุณหนูสามของกลุ่มเราต่อโทรศัพท์มาด้วยตัวเอง กำชับให้ข้าต่อแขนให้เจ้าฟรี พร้อมแถมซ่อมบำรุงตลอดชีวิต"
"โอ้โหโอ้โหโอ้โห... เสี่ยวหลีของพวกเราใจดีจริงนะ~"
เหรินเจี๋ยหน้าดำ ใจดี? แล้วคุณรู้ไหมแขนข้าหายไปได้ยังไง? คนเข้าเตาเผาศพไปแล้วนะโว้ย!
เป็นฝีมือของหญิงหัวหมาผู้นั้นจริง ๆ ด้วย ยังพอมีสำนึกบ้าง
แต่ไม่คิดว่านางจะเป็นคุณหนูสามของชีวภาพหัวเทียน
ทั่วทั้งต้าเซี่ย ใครจะไม่รู้จักชีวภาพหัวเทียน?
ทันใดนั้น โนหยานก็กระชากผ้าห่มบนตัวเหรินเจี๋ยออก!
"เอ้ย ๆ ๆ..."
"โอ๊ะ~ อายหรือ? พี่สาวเคยผ่านโลกมามากมายขนาดนี้ มีอะไรไม่เห็นบ้าง? การผ่าตัดฝังร่างเพาะนี่นา~ ต้องปลอดเชื้อสิ ถึงจะเปิดเผยหน่อยน่ะถูกแล้ว?"
เหรินเจี๋ยมุมปากกระตุก ปลอดเชื้อ? พี่ดับบุหรี่ก่อนได้ไหม? เถ้าบุหรี่ตกใส่ตัวผมแล้ว!
แต่โนหยานที่เพิ่งเปิดผ้าห่มกลับชะงักค้าง ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่!
"ฟืด~ อะไรใหญ่ ๆ แบบนี้ข้าเองก็ไม่เคยเห็น หนุ่มน้อย เจ้านี่พรสวรรค์ต่างจากคนทั่วไปนะ ถ้าเจ้าไปถ่ายหนัง ข้าดูแน่!"
เหรินเจี๋ย: ???
ข้าจะไปถ่ายที่ไหนกัน!
"นี่ไม่ใช่ประเด็น พี่สาว ท่านพึ่งพาได้หรือเปล่า?"
โนหยานเบ้ปาก:
(︶˘︶*) "ไปถามดูเถอะ ในวงการต่อแขนของจิ่นเฉิงทั้งหมด ใครไม่รู้จักข้าโนหยาน?"
"ข้า! โนหยาน! จอมยุทธแห่งการต่อแขน! ให้คุณหนูข้าต่อแขนให้เจ้า เป็นบุญที่เจ้าเพียรมาสามชาติแล้ว!"
"ว่าไป อยากต่อแขนแบบไหน ข้าจะต่อให้"
พูดพลางก็ดันตู้โชว์เข้ามา!
ข้างในมีแขนหลากหลายแบบ แต่ล้วนดีไซน์โอ้อวด แข็งแรงใหญ่โต มีแขนกลที่มีใบเลื่อยโลหะผสม คีมเหล็กใหญ่ เลื่อยไฟฟ้า...
แขนของไบโอฮิวแมนยังไม่เว่อร์เท่านี้
เหรินเจี๋ยปิดหน้า นี่แขนอะไรกัน?
ต่อแขนแบบนี้ วันหลังออกไปจะเจอผู้คนได้ยังไง?
ทันใดนั้น โนหยานชี้ไปที่แขนสีทองอร่ามพร้อมใบมีดหมุนได้ รอยยิ้มร่า:
"พี่สาวแนะนำให้เจ้าใส่แขนนี้ แขนรุ่นพิเศษคลังอาวุธเครื่องจักรแห่งแคว้นต้าเฉียว ถ้าแขนนี้หลุดไปในตลาดมืด คงทำให้พวกคลั่งดัดแปลงเครื่องจักรเป็นบ้าแน่ แพงฉิบหายเลยนะ?"
เหรินเจี๋ยขบฟัน: "นี่มันก็แขนสังหารน่ะสิ? ไม่เอา! ต่อให้ตายข้าก็ไม่เอา! เอาข้างนั้นแทน!"
พลันนั้น เหรินเจี๋ยชี้ไปที่แขนกลข้างที่ดูธรรมดากว่า!
โครงสร้างแขนกลเป็นสีดำทอง ควบคุมด้วยมัดกล้ามเนื้อไบโอเลียนแบบ คล้ายแขนกลของเคเบิ้ล
เดี๋ยวนี้ เทคโนโลยีร่างกลไกเทียมแพร่หลายอย่างมาก!
เนื่องจากมนุษย์ต้องการปลดพันธุกรรม ต้องฉีดยาปลุกพลังยีน คนที่โชคดีก็จะตื่นพลังกลายเป็นผู้มีพลังพันธุกรรม!
ยาปลุกพลังยีนแท้ราคาแพงมาก เข็มละสองแสน ไม่ใช่ทุกครอบครัวจะจ่ายไหว และในตลาดมืดก็มียาปลุกพลังยีนเกรดต่ำคุณภาพปนเปกัน
ถูกก็จริง แต่มักมีผลข้างเคียง อาจทำให้เนื้อเยื่อหรืออวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเป็นมะเร็ง ตอนนั้นก็ต้องใช้ร่างกลไกเทียมมาแทนที่อวัยวะเดิม!
แน่นอนว่ายังมีพวกที่บาดเจ็บจนแขนขาขาดเลือกที่จะติดตั้ง
เช่นเดียวกัน ยังมีคนธรรมดาที่ไม่อาจเป็นผู้มีพลังพันธุกรรม แต่ต้องการพลังเหนือมนุษย์ ด้วยการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะกลไก
คนที่ติดตั้งร่างกลไกเทียมถูกเรียกรวมว่า ผู้ดัดแปลงเครื่องจักร
แต่ร่างกลไกเทียมไม่ใช่ใครก็ติดตั้งได้ ราคาตั้งแต่หลักแสนถึงล้าน
ต่อให้ตายเหรินเจี๋ยก็คิดไม่ถึง ว่าตนจะรอดตายอย่างปาฏิหาริย์แล้วยังได้โอกาสต่อแขนฟรี ๆ
โนหยานตาเป็นประกาย: "หนุ่มน้อย เจ้ามีรสนิยมดีนะ แขนกลอเนกประสงค์นี้เป็นเวอร์ชันล่าสุดที่ห้องปฏิบัติการชีวภาพหัวเทียนพัฒนาขึ้น ฟังก์ชันครบครัน"
"เป็นทางเลือกหนึ่งเดียวของเจ้า ข้าบอกเลย อย่ามองว่าแขนกลนี้ดูไม่เด่น ในการทดลอง มันเคยต้านแรงระเบิดทีเอ็นที 10 กิโลกรัมมาแล้ว เสียหายเพียงเล็กน้อย"
เหรินเจี๋ยอึ้ง: "คุณพูดว่า เขาใช้แขนกลนี้ต้านแรงระเบิดน่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น?"
โนหยานส่ายหน้า: "ก็เปล่า... เขาถูกระเบิดเป็นชิ้น ๆ คนถูกระเบิดตายตอนเที่ยง จัดงานศพตอนบ่าย แต่แขนกลไม่เป็นไร"
เหรินเจี๋ย: (อี้ อี้ อี้|||)~%?…;# *’☆&℃$!
"เอา! ก็เอาอันนี้แหละ"
ไม่เอาอะไรเลย นอกจากความทนทาน!