ท่าทีคุกคามของเถี่ยหลันยังไม่คลี่คลายในทันที
หางของนางขวางอยู่ตรงหน้าสี่ลูกน้อย หัวหันไปทางปากทางเข้า รูม่านตาตั้งหดเล็กลงเหลือเพียงเส้นบาง
“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไร”
เสียงจากนอกรังตอบกลับมาทันที “เพิ่งมาถึง! ข้าร้องเรียกมาตั้งแต่ไกลแล้วน่ะ! กลัวจะทำเอาพวกเด็กๆ ในบ้านเจ้าตกใจ”
เถี่ยหลันทำเสียงฮึ ร่างกายค่อยๆ ผ่อนคลายลง หางที่ขวางเหล่าลูกน้อยหดกลับเข้ามา แต่ก็ยังคงพาดขวางอยู่ตรงหน้าเสิ่นลู่
“เข้ามาเถอะ อย่าเข้ามาใกล้เกิน”
หัวมหึมาหัวหนึ่งโผล่เข้ามาจากปากทางเข้ารัง
สมองเชิงวิชาการของเสิ่นลู่เริ่มทำงานทันที
ไทรเซอราทอปส์ ตัวเต็มวัย แผงคอพัฒนาเต็มที่แล้ว ขอบมีปุ่มยื่นคล้ายฟันเลื่อย เขาหน้าผากสองข้างวัดด้วยสายตายาวเกินหนึ่งเมตร เขาจมูกสั้นกว่า พื้นผิวมีรอยสึกกร่อน—น่าจะใช้ดุนดินหรืองัดสิ่งของบ่อยครั้ง ความยาวลำตัวประมาณเก้าเมตร ความสูงที่ไหล่ราวสามเมตร
กินพืช อยู่รวมกันเป็นฝูง อุปนิสัยโดยทั่วไปอ่อนโยนแต่หวงอาณาเขตสูง
ตอนนี้ไทรเซอราทอปส์ตัวนี้กำลังใช้ใบหน้าที่สมองของเสิ่นลู่ตีตราว่า “หน้ากลมแบน” มองลอดเข้ามาในรัง ในปากคาบพืชสีเขียวอ่อนมัดใหญ่ไว้
“พี่เถี่ย! เอาของดีมาฝาก!” ฉือกุ่นวางพืชในปากลงบนพื้นตรงปากทางเข้า แล้วย่ำสี่ขาหนาใหญ่เดินเข้ามาสองก้าว “ได้ยินว่าไอ้หนูในบ้านเจ้าไม่กินเนื้อนี่? มานี่ หญ้าเฟินอ่อนที่สุดในบ้านข้าเลย เจริญอาหารมาก! รับรองสดใหม่!”