เสิ่นลู่เริ่มคลานอีกแล้ว
เป้าหมาย: กอเฟิร์นด้านซ้ายรัง
นางหมายตามันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เฟิร์นกลุ่มนี้เป็นพืชสกุลออสมันดา ใบอ่อนม้วนงอ อุดมด้วยเส้นใยหยาบและกรดอะมิโน ต่อร่างกายทารกนี้ของนาง เป็นแหล่งสารอาหารที่สมเหตุสมผลกว่าเนื้อบดล้วน ๆ
ปัญหาคือ พอคลานไปได้สามสิบเซนฯ ก็ถูกจับได้
"อีกแล้วนะ!" หางของเถี่ยหลันตวัดรัดเอวนางอย่างแม่นยำ ช้อนตัวขึ้น เสิ่นลู่ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งในอากาศ ก่อนถูกวางกลับที่เดิม
นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วตั้งแต่เช้า
เสิ่นลู่นอนแผ่ที่เดิม จิตใจแทบพัง: พี่สาว หนูแค่อยากกินของกิน ไม่ได้คิดจะแหกคุก
เถี่ยตุนขยับเข้าหา เอาหัวมาถูไหล่นาง แล้วส่งเสียง "จุ๊" ประมาณว่า: พี่สาว ทำไมถึงชอบคลานไปทางนั้นตลอดเลย
เถี่ยซ่าสื่อสารตรงกว่า นางนอนขวางหน้าเสิ่นลู่โดยตรง ขวางทางไว้ แล้วจ้องมองด้วยสายตาที่บอกว่า "ลองคลานอีกก้าวสิ"
เสิ่นลู่: ข้ากำลังเผชิญหน้ากับลูกไทรันโนซอรัสสองตัวที่เพิ่งเกิดได้สามวัน และเนื้อหาของการเผชิญหน้าคือ ข้าจะไปกินหญ้าสักต้นได้ไหม
ครั้งที่ห้า
เสิ่นลู่ฉวยจังหวะที่เถี่ยหลันเดินไปสอดส่องที่ปากรัง ขยับอีกครั้ง
คราวนี้นางฉลาดขึ้น ไม่คลานตรง ๆ ขยับไปทางขวาสองที ทำเหมือนเปลี่ยนที่นอนเพื่อหาท่าที่สบาย แล้วค่อยเฉียงไปทางซ้ายอีกนิด
ตบตา ทำเป็นไม่รู้อิโหน่อิเหน่
หางของเถี่ยเหมียวคลายออกจากข้อเท้าของนาง