หนึ่งสัปดาห์
เสิ่นลู่ข้ามมิติมาสู่ยุคจูราสสิคได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว
เธอเริ่มจับจังหวะชีวิตประจำวันของครอบครัวนี้ได้แล้ว: ฟ้าสาง เถี่ยหยาออกไปล่าสัตว์ เถี่ยหลันเฝ้ารัง ลูกน้อยสามตัวตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ทำคือตามหาพี่สาว จากนั้นก็กินข้าว เล่นซน นอนหลับ วนเวียนซ้ำไปมา
มีแบบแผนสุด ๆ ดิบเถื่อนสุด ๆ
และเสียงดังสุด ๆ
"จี๊!" เถี่ยตุนเริ่มส่งเสียงร้องตั้งแต่เช้าตรู่ เอาหัวมาถูไถไหล่ของเสิ่นลู่ไปมา—หมายความว่า: พี่ตื่นหรือยัง? พี่ตื่นหรือยัง? พี่—
เสิ่นลู่ลืมตา
หัวโตของเถี่ยตุนจ่ออยู่ตรงหน้าเธอพอดี ดวงตากลมโตแนวตั้งเป็นประกายระยิบระยับ หางสะบัดไปมาอยู่ข้างหลังราวกับใบพัด
"จี๊!"
ตื่นแล้ว
เสิ่นลู่ยื่นมือออกไปดันปลายจมูกของมันเบา ๆ ดันไม่ขยับ
เถี่ยตุนตีความการกระทำนี้ว่า "ลูบ" จึงเอาทั้งหัวแนบเข้ามาแรงขึ้น แรงจนเกือบทำให้เสิ่นลู่หงายหลัง
ข้าง ๆ กัน เถี่ยซ่าส่งเสียง "อ้าว" อย่างไม่พอใจ
มันลุกขึ้นจากด้านขวาของเสิ่นลู่ เอาหัวดันเถี่ยตุนออกไป แล้วตัวเองก็เข้ามายึดตำแหน่งตรงหน้าแทน
เถี่ยตุนไม่ยอม ดันกลับมาอีก
เสิ่นลู่ถูกหนีบอยู่ระหว่างลูกไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ขนาดเท่าฝ่ามือสองตัว ถูกเขย่าซวนไปมาราวกับนั่งเรือ
นี่คือโชว์ประจำของทุกเช้า: ช่วงชิงตำแหน่ง
เกณฑ์ผู้ชนะ—ใครอยู่ใกล้หน้าพี่สาวมากกว่า
เถี่ยเหมียวไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมนี้เลย มันแค่นอนหมอบอยู่ข้างเท้าของเสิ่นลู่ หางพาดอยู่บนข้อเท้าของเธอ มองดูพี่ชายทั้งสองเล่นกันอย่างเงียบ ๆ แววตาในดวงตาคู่นั้น เสิ่นลู่บรรยายได้แค่ว่า "มองอย่างเฉยเมือ"
นั่นไม่ใช่แววตาที่ลูกไดโนเสาร์อายุหนึ่งสัปดาห์ควรมี
สัญชาตญาณความเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของเสิ่นลู่ทุกครั้งที่เห็นเถี่ยเหมียวจะดังวิ้งขึ้นมา: เจ้าตัวนี้ ฉลาดเกินไปหน่อยแล้ว
เวลากินข้าวเช้า เถี่ยหยอกลับมาแล้ว มีเหยื่อของวันนี้คาบอยู่ในปาก กิจวัตรประจำ—ฉีกเนื้อ เคี้ยวละเอียด คายออกมาตรงหน้าเสิ่นลู่ เสิ่นลู่หลับตากินลงไป
ระดับความอายลดลงจากระดับ 10 มาที่ระดับ 6 แล้ว ถือว่าก้าวหน้า