บทที่ 4 กู้กุยเฉินอยากจูบเธอให้ขาดใจ
หลิวเซิงเฟิงชะงักไป อ้าปากค้าง «โอ๊ย พี่กู้ อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้ยื่นรายงานหย่า?»
กู้กุยเฉินเงียบงัน
«โดนหลอกเป็นคนโง่ไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังคิดจะโดนซ้ำอีกหรือไง?»
หลิวเซิงเฟิงมองกู้กุยเฉินอย่างผิดหวังจนแทบอยากตบเข่าฉาด เขาร้อนใจจนเกือบกระทืบเท้า พวกเขามาอยู่ทะเลทรายชายแดนนานขนาดนี้แล้ว ผู้หญิงทางเหนือที่เคยพบล้วนตรงไปตรงมาและทำงานเก่ง คนไหนบ้างจะไม่ดีกว่าไป๋เฉาซีที่บอบบางอ่อนแอ ทำอะไรไม่เป็น?
กู้กุยเฉินทิ้งหลิวเซิงเฟิงไว้ข้างหลัง เขากดหมวกทหารสีเขียวลงเล็กน้อย แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หลิวเซิงเฟิงร้องตาม «เฮ้ ๆ ผู้พันกู้ อย่าหนีสิ!»
เหล่าทหารรอบข้างไม่คิดมาก่อนว่ากู้กุยเฉินแต่งภรรยาจากนครเซี่ยงไฮ้ สายตาที่มองหลิวเซิงเฟิงเต็มไปด้วยความใคร่รู้
หลิวเซิงเฟิงตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแพร่งพรายเรื่องของกู้กุยเฉินเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยร้ายกาจของผู้ชายคนนี้ เขาคงฆ่าตัวเองแน่
มุมหนึ่งของเขตทหารที่ไร้ผู้คน
ร่างของกู้กุยเฉินพิงกำแพงดินที่ถูกลมทรายกัดกร่อน คอเสื้อเครื่องแบบเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าคมชัดและดูเย้ายวน เขาก้มหน้า ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าสีชมพูผืนหนึ่งออกมาจากเครื่องแบบ บนนั้นปักอักษร «ซี» เขากำมันแน่นจนหลังมือที่เห็นกระดูกชัดเจนมีเส้นเอ็นปูดนูนขึ้นมา
แววตาดำสนิทของกู้กุยเฉินฉายความหม่นลึก ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูผืนนี้เขาซักมาหลายครั้งแล้ว แต่ยังคงมีกลิ่นหอมจาง ๆ ติดอยู่
ทั้งที่ควรลืมผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว แต่พอได้ยินข่าวของเธอ เขากลับตระหนักว่าเธอซึมลึกเข้าไปในเลือดเนื้อของเขานานแล้ว
ถึงไป๋เฉาซีจะทรยศเขา แต่รอยประทับนั้นก็ยังฝังลึกอยู่ในหัวใจ!
กู้กุยเฉินหลุบตาดำขลับ ริมฝีปากบางแค่นยิ้มเยาะ
คุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ที่กลัวความลำบากและความเหน็ดเหนื่อย เอาแต่ใจและถูกตามใจจนเคยตัวอย่างเธอ จะมาที่กันดารลำบากอย่างทะเลทรายชายแดนได้ยังไง?
แต่ถ้าเกิดว่า... ถ้าเธอหมดหนทางจริง ๆ ล่ะ...
เขาควรไปรับเธอไหม?
ปลายนิ้วหยาบกร้านของกู้กุยเฉินลูบผ้าเช็ดหน้าที่นุ่มนิ่ม ราวกับกำลังสัมผัสผิวเนียนนุ่มของไป๋เฉาซีจนไม่อยากปล่อยมือ เขาหลุบตาลง แล้วยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนประทับจูบลงไปอย่างดุดันและหม่นมืด
แววตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนจากดุดันเป็นอ่อนโยน ก่อนจะฉายความปรารถนาที่ไม่อาจระบุได้
……
เขตตะวันตกของนครเซี่ยงไฮ้
ไป๋เฉาซีเดินกลับบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกมาตลอดทาง ร่างกายของเธอไม่สบายไปหมด แก้มร้อนผ่าว ดูเหมือนจะมีไข้แล้ว
เธอพบกุญแจข้างแจกันดอกไม้ในบ้านหลังเล็ก ก่อนจะไขเปิดบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่น
บ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกหลังนี้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 18 ปีที่พี่ชายคนโตซื้อให้ ตอนนั้นเธอยังจู้จี้ไม่พอใจของขวัญชิ้นนี้ คิดว่าพี่ชายควรให้เครื่องประดับหยกกับอัญมณีแก่เธอมากกว่า
ตอนนี้ไป๋เฉาซีซาบซึ้งใจเหลือเกินที่พี่ชายมองการณ์ไกล ซื้อบ้านไว้ให้เธอ
ไม่อย่างนั้นเธอคงไร้ที่ซุกหัวนอนจริง ๆ
หลังลากสังขารอ่อนล้าเข้ามาในบ้าน ไป๋เฉาซีก็ทรุดนั่งลงกับพื้น หมดแรงจะขยับตัว ไข้ทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนเธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ
ร่างกายห่วยแตกอะไรอย่างนี้ ไป๋เฉาซีร้อนจนอยากด่าคนแล้ว
เธอคิดว่าด้วยสภาพร่างกายแบบนี้ ต่อให้ไปถึงทะเลทรายชายแดนได้ ก็คงอยู่ได้ไม่นาน...
เธอค้นหาจนเจอหยกที่เป็นสินเดิมของตน ไป๋เหมียนเหมียนสามารถเป็นแพทย์ทหารได้ในภายหน้า ก็เพราะน้ำพุวิญญาณมหัศจรรย์ในมิติ
น้ำพุวิญญาณนี้ไม่เพียงรักษาโรคได้ แต่ยังช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกายมนุษย์ด้วย
หยกชิ้นนี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลไป๋ แต่เธอไม่เคยได้ยินว่ามันมีความสามารถเปิดมิติได้
ถ้าไป๋เฉาซีไม่ได้ตื่นรู้ถึงเนื้อเรื่อง เธอก็คงไม่รู้ว่าเลือดของตัวเองเปิดมิติได้ และจะทำให้ไป๋เหมียนเหมียนได้ของวิเศษอันทรงพลังไป!
ตอนนี้ของกลับคืนสู่เจ้าของเดิมแล้ว มิตินี้ก็ควรเป็นของเธอ
ไป๋เฉาซีไม่ลังเล กัดนิ้วจนเลือดออกแล้วหยดเลือดลงบนหยก ตอนนี้เธอทำได้เพียงหวังว่าน้ำพุวิญญาณในมิติจะรักษาโรคได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงตายเพราะไข้ขึ้นอยู่ที่นี่จริง ๆ
หยกเปื้อนเลือดของไป๋เฉาซี แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งเข้าไประหว่างคิ้ว แล้วดึงเธอเข้าไปในมิติดุจแดนสวรรค์!
รอบตัวเต็มไปด้วยหมอก อากาศสดชื่นจนไป๋เฉาซีรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นเล็กน้อย เธอฝืนเดินไปข้างหน้า แล้วเห็นผืนดินสีดำโล่ง ๆ กว่าสิบแปลง พื้นที่กว้างขวางพอจะปลูกพืชได้มากมาย
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือไป๋เฉาซีเจอน้ำพุวิญญาณ เธอตื่นเต้นจนประคองน้ำใสสะอาดขึ้นมาดื่มอึกใหญ่หลายอึก!
นี่เป็นน้ำที่หวานชื่นที่สุดเท่าที่เธอเคยดื่มมา ไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ทำให้รู้สึกสดชื่นสบายไปทั้งตัว!
ไม่นาน อาการเมื่อยล้าและตึงบวมตามแขนขาก็หายไป แก้มแดงระเรื่อของไป๋เฉาซีค่อย ๆ กลับเป็นปกติ
เธอสบายจนอยากนอน หนังตาหนักอึ้งแทบจะปิดลง
ไป๋เฉาซีไม่มีเวลาคิดอะไรต่อ ร่างของเธอฟุบลงข้างน้ำพุวิญญาณ ก่อนจะหลับสนิท
ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน เบื้องหน้าของไป๋เฉาซีปรากฏประตูบานหนึ่ง
เธอผลักประตูเปิดออก แล้วเห็นเด็กน้อยอ้วนจ้ำม่ำสองคนที่มีลูกน้ำเต้าอยู่บนหัว!
เด็กคนหนึ่งน่ารักเหมือนตุ๊กตาอวยพร มีหน้าตาคล้ายกู้กุยเฉินในฉบับย่อมาส่วนหนึ่ง ใบหน้าแต้มรอยยิ้มหวาน «หม่าม้า!»
เด็กน้อยลูกน้ำเต้าอีกคนทางขวามือของไป๋เฉาซีมัดจุกเล็ก ๆ สองข้าง หน้าตาเหมือนเธอย่อส่วน ดวงตากลมโตน่าเอ็นดูคลอไปด้วยน้ำตา «หม่าม้า อย่าทิ้งหนูได้ไหม...»
ไป๋เฉาซีย่อตัวลงปลอบเด็กน้อยลูกน้ำเต้าทั้งสองอยู่นาน พอเด็กทั้งคู่สงบลงก็กลายเป็นแสงพุ่งเข้าไปในท้องของเธอ
เธอลูบท้องที่นูนออกมาอย่างเหม่อลอย ตามเนื้อเรื่องเดิม ไป๋เฉาซีไม่รู้ว่าลูกในท้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าอาจมีลูกถึงสองคน
พูดตามตรง ในฐานะคุณหนูใหญ่ที่เติบโตมาอย่างสุขสบาย ไป๋เฉซีไม่ได้มีความรู้สึกเป็นแม่มากนัก แต่หลังจากตื่นรู้ถึงเนื้อเรื่อง เธอก็อยากปกป้องสิ่งเล็ก ๆ ที่เป็นของตัวเองไว้
ตอนนี้ไป๋เฉซีมั่นใจแล้วว่าเด็กทั้งสองคนนี้คือลูกในอนาคตของเธอ
มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา รู้สึกเพียงว่าชีวิตช่างมหัศจรรย์จริง ๆ
จู่ ๆ ร่างของไป๋เฉซีก็ทรุดวูบ เธอถูกชายคนหนึ่งกอดรัดไว้แน่น
ไป๋เฉซีมองดวงตาลึกล้ำของกู้กุยเฉินอย่างตกตะลึง ใบหน้าเย็นชาจนไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
มือของเขาบีบคอเธอ จูบร้อนระอุราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมที่พร้อมทำลายทุกสิ่ง «ไป๋เฉาซี ทำไมถึงทรยศฉัน? ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ!»
«กู้กุยเฉิน ฉันท้องลูกของคุณแล้ว คุณทำแบบนี้ไม่ได้... ไม่ได้... ฮือ ๆ!»
ไป๋เฉซีถูกจูบจนหายใจไม่ออก ร้องไห้พลางดิ้นรนสุดแรง ยิ่งดิ้นก็ยิ่งตกใจ จนสะดุ้งตื่นขึ้นมา!
เมื่อตื่นขึ้น เธอยังคงนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบในบ้าน ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ
ไป๋เฉซีลูบลำคอที่เย็นวาบ «กู้กุยเฉินคงไม่ทำอะไรน่ากลัวกับฉันขนาดนั้นหรอกมั้ง...»
เธอรู้ว่าผู้ชายคนนั้นดุ แต่ทำไมในฝันถึงดูเหมือนจะบีบเธอติดเตียงแล้วขยี้ให้ตายอย่างนั้นล่ะ!
คง... ไม่กลายเป็นเรื่องจริงหรอกใช่ไหม?
ไป๋เฉซีสะดุ้งเฮือกอย่างขลาด ๆ หลังออกมาจากมิติ ไข้ของเธอก็ลดแล้ว แถมท้องยังรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
เธอนึกถึงเด็กน้อยลูกน้ำเต้าสองคนที่เห็นในมิติ แล้วภาวนาอย่างหวาด ๆ «ลูกจ๋า ขอให้ลูกสองคนคุ้มครองแม่นะ อย่าให้พ่อของลูกฆ่าแม่ตายล่ะ»
หยกแตกร้าวหลังเปิดมิติ แสดงว่ามันหมดฤทธิ์แล้ว
ไป๋เฉซีค้นพบอย่างน่าอัศจรรย์ว่าเธอเชื่อมโยงกับมิติอย่างประหลาด ในใจลึก ๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถเข้าไปในมิติได้ทุกเมื่อเพียงแค่คิด
ไป๋เฉซีลองดู แล้วก็เข้าออกมิติได้จริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่ในมิติ เวลาโลกภายนอกยังเดินช้าลงสิบเท่า แบบนี้เธอก็ไม่ต้องกลัวว่าการหายตัวไปจะทำให้คนอื่นสงสัยแล้ว
เมื่อมีแรงขึ้นมา ไป๋เฉซีก็รีบไปหาตู้เซฟที่ซ่อนไว้เป็นความลับทันที
เธอป้อนรหัสของตู้เซฟ