ไป๋เฉาซีมองสิ่งของในตู้เซฟ ลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
นี่คือของที่เจียงเหยียนจือ ผู้ชายสารเลวคนนั้นใฝ่ฝันอยากได้แทบทุกคืน!
ถึงไป๋เหมียนเหมียนจะรู้เนื้อเรื่อง แต่ก็ใช่ว่าจะรู้ทุกอย่าง ไป๋เฉาซีซ่อนตราตลาดมืดไว้ในบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกที่พี่ชายคนโตมอบให้
ตามเนื้อเรื่องเดิม หลังจากเจียงเหยียนจือบังคับให้ไป๋เฉาซีทำแท้ง เขาก็จะบีบให้เธอซึ่งไร้ที่พึ่งส่งตราตลาดมืดให้ จากนั้นทำลายตระกูลไป๋และฮุบกิจการทั้งหมด แล้วก็ขายเธอให้พวกค้ามนุษย์ทันทีพร้อมกับไป๋เหมียนเหมียน
คราวนี้ไป๋เหมียนเหมียนกลับถูกเธอทำแท้งเสียเอง ส่วนเจียงเหยียนจือก็ไม่ได้ตราตลาดมืดไป ทั้งคู่คงโกรธจนแทบคลั่ง
คิดได้อย่างนั้น อารมณ์ของไป๋เฉาซีก็ดีขึ้นไม่น้อย เธอมองบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกที่เต็มไปด้วยฝุ่น ดูท่าจะไม่มีใครมาที่นี่นานแล้ว
ตราตลาดมืดในมือไป๋เฉาซีหายวับไป ถูกเธอเก็บเข้าไปในมิติธารวิญญาณ
«ไป๋เหมียนเหมียน เจียงเหยียนจือ พวกคุณเป็นลูกรักของโลกใบนี้ใช่ไหม ฉันนี่แหละจะเหวี่ยงพวกลูกรักอย่างพวกคุณลงไปคลุกโคลน!»
ไป๋เฉาซีตั้งสติ ก่อนจะหันกลับไปมองตู้เซฟ ในนั้นยังมีธนบัตรกับตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง เธอนับดูแล้วมีทั้งหมด 200 หยวน แถมยังมีตั๋วปันส่วนอาหารที่ใช้ได้ทั่วประเทศอีกปึกหนึ่ง!
ตอนนี้เป็นยุค 70 ตั๋วต่าง ๆ มีค่ามากกว่าเงินเสียอีก
ไป๋เฉาซีอดดีใจไม่ได้ที่ตัวเองยังไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจนถึงขั้นนั้น อย่างน้อยเงิน 200 หยวนกับตั๋วปันส่วนอาหารก็มากพอให้เธอไม่อดตายในช่วงนี้
เธอออกไปซื้อข้าว แป้ง น้ำมัน เกลือ และของจำเป็นอื่น ๆ ก่อนกลับมาทำความสะอาดบ้านหลังเล็ก
ตั้งแต่โตมา นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เฉาซีทำงานบ้าน เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือทำอยู่ครึ่งค่อนวัน ผลกลับกลายเป็นว่าบ้านรกกว่าเดิม ฝุ่นฟุ้งจนเธอไอและน้ำตาไหลพราก
ไป๋เฉาซีอยากทำของอร่อยให้ตัวเองกับลูกกิน แต่พอลองทำอยู่ตั้งนาน ครัวแทบระเบิดเสียแล้ว
มองก้อนสีดำปี๋แข็งโป๊กในกระทะ ไป๋เฉาซีอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองจะกินมันลงหรือเปล่า
เพราะเห็นแก่ลูก ไป๋เฉาซีจึงยังลังเล ตอนทำอาหารใหม่ เธอเติมน้ำธารวิญญาณลงไปนิดหน่อย
น้ำธารวิญญาณนี้ราวกับมีเวทมนตร์ คราวนี้วัตถุดิบของไป๋เฉาซีไม่ระเบิดกระทะอีก แม้หน้าตาจะยังไม่น่าดู แต่ก็ไม่ดำปี๋ขนาดนั้นแล้ว…
ดูจากหน้าตา…คราวนี้น่าจะกินได้แล้วมั้ง!
ไป๋เฉาซีค่อย ๆ กัดแผ่นแป้งก้อนใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ «นี่…นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!»
แผ่นแป้งหอมฉุย รสเนื้อสดเข้ากันได้อย่างลงตัว
ไป๋เฉาซีตื่นเต้นขึ้นมา ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องกลัวอดตายแล้ว!
คืนนั้น ขณะนอนอยู่บนเตียง ไป๋เฉาซีมองพื้นที่ดินดำที่ว่างเปล่าในมิติแล้วครุ่นคิด เธอต้องมีเงินจำนวนมากและเสบียงกองโต ถึงจะกล้าไปประจำการกับกองทัพในทะเลทรายชายแดนที่กันดารจนไม่มีแม้แต่นกขี้
ไม่อย่างนั้น ด้วยความขาดแคลนในทะเลทรายชายแดนของกู้กุยเฉิน เธอคงทนได้ไม่กี่วันก็โวยวายร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่แล้ว
แต่จะไปหาเงินจากที่ไหนล่ะ?
เป้าหมายของไป๋เฉาซีแน่นอนว่าต้องเป็นเจียงเหยียนจือ พ่อของเขาเป็นประธานสมาคมการค้า หลายปีมานี้อาศัยวิธีการลับ ๆ ที่ไม่อาจเปิดเผย โกงกินเงินทองไปไม่รู้เท่าไร!
ตอนนี้เมื่อเธอรู้ตัวว่ามีสติสัมปชัญญะเป็นของตัวเอง และยังได้ข้อมูลจากมุมมองของไป๋เหมียนเหมียนผ่านความฝันที่แบ่งปันกัน ไป๋เฉาซีก็รู้ชัดว่าตระกูลเจียงมีห้องลับซ่อนอยู่ ข้างในเก็บทรัพย์สินที่คนหลายรุ่นของตระกูลเจียงสะสมมาจากการทุจริต!
ขนของจากตระกูลเจียงออกมาให้หมด ก็รวยทางลัดได้เลย!
ไป๋เฉาซีถูมืออย่างตื่นเต้น ขนของจากตระกูลเจียงออกมาให้หมดก็รวยทางลัดได้เลย
เสี่ยงครั้งนี้คุ้ม! ต้องลงมือแล้ว!
วันรุ่งขึ้น
หลังอาหารเช้า ไป๋เฉาซีไปเดินสำรวจตลาดมืดทางใต้ของเมืองหนานเฉิง แล้วก็เห็นกลุ่มยุวชนแดงกลุ่มใหญ่จริง ๆ ทุกคนที่เข้าออกเพื่อซื้อขายล้วนถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด
ช่วงนี้ตลาดมืดกำลังถูกกวาดล้างอย่างหนัก หากตระกูลไป๋ไม่มีธุรกิจอื่นคอยค้ำจุน และมีเส้นสายอยู่ในแวดวงธุรกิจถูกกฎหมาย ป่านนี้คงถูกกวาดล้างไปทั้งกลุ่มแล้ว
ตราตลาดมืดในมือไป๋เฉาซีสำคัญมาก ต้องส่งถึงมือญาติสนิทก่อนจึงจะใช้สิทธิ์ทั้งหมดของตลาดมืดได้
«ผู้หญิงคนนั้นตรงนั้น หยุดก่อน!»
ยุวชนแดงคนหนึ่งสังเกตเห็นไป๋เฉาซีในฝูงชน จู่ ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา
ไป๋เฉาซีเห็นสายตาที่พวกเขากวาดมองมา จึงกุมท้องแล้วเดินต่อไปโดยไม่หันกลับ
ตอนนี้คนทั้งครอบครัวกำลังหลบซ่อนตัว หากไม่มีความมั่นใจเต็มที่ ไป๋เฉาซีก็กลับมาตลาดมืดอีกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกยุวชนแดงตรวจพบตัวตน รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ยังออกมาเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก พวกเขาคงจับเธอไปคุมขังจนติดต่อครอบครัวไม่ได้ทันที!
พลังของเธอคนเดียวมีน้อยเกินไปจริง ๆ…
ไป๋เฉาซีถอนหายใจ ระหว่างทางเมื่อผ่านชุมชนแออัด จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคลำเงิน 20 หยวนที่พกติดตัว
ตรอกซอกซอยในชุมชนแออัดคับแคบและขรุขระ อาคารห้องแถวเก่าทรุดโทรม สีผนังหลุดร่อนเป็นแผ่น ๆ ส่งกลิ่นฉุนชวนคลื่นไส้
ก่อนหน้านี้ไป๋เฉาซีเคยได้รับความช่วยเหลือจากคุณป้าคนหนึ่งที่ตู้โทรศัพท์ และได้ที่อยู่ของเธอในชุมชนแออัดมา
บุญคุณเพียงหยดน้ำต้องตอบแทนด้วยน้ำพุ ไป๋เฉาซีเตรียมเงิน 20 หยวนมาให้ ในยุคนี้เงินจำนวนนี้เทียบได้กับเงินเดือนของคนธรรมดาทั้งเดือน
นอกจากตั้งใจมาขอบคุณคุณป้าแล้ว ไป๋เฉาซียังคิดจะจ้างเธอด้วย หากคุณป้าช่วยสืบข่าวตลาดมืดให้ โอกาสที่เธอจะแทรกซึมเข้าไปได้ก็จะสูงขึ้น
«แกนี่มันลูกอกตัญญู พ่อแกยังจัดงานศพไม่ทันเสร็จ แกก็รีบไล่ฉันออกจากบ้านแล้ว ฉันไปคลอดไอ้ลูกเนรคุณอย่างแกออกมาได้ยังไง!»
ไป๋เฉาซีเพิ่งเดินเข้าตรอกมืดในชุมชนแออัด ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ปานใจจะขาด หญิงวัยกลางคนสวมชุดไว้ทุกข์นั่งทรุดอยู่กับพื้น นั่นคือคุณป้าใจดีที่ไป๋เฉาซีพบตรงตู้โทรศัพท์
«เฮ้อ คุณป้าจางน่าสงสารจริง ๆ ได้ยินว่าผัวแกถูกตีจนตายเมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกชายก็ถ่วงเวลาไม่ยอมฝังพ่อ ตอนนี้ยังจะไล่แกออกจากบ้านอีก!»
ไป๋เฉาซียืนอยู่หลังฝูงชน ฟังเพื่อนบ้านพูดคุยกันแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่คิดเลยว่าคุณป้าที่เพิ่งมีน้ำใจช่วยเหลือกันที่ตู้โทรศัพท์เมื่อวาน จะเจอเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้ในบ้าน
«พ่อฉันถูกคนตีตายเพราะไปรับงานสกปรก ฉันกลัวเจ้าหนี้แค้นจะตามมาถึงบ้าน ไม่จัดงานศพให้เขาแล้วมันผิดตรงไหน…»
อู๋เซิ่ง ลูกชายมีหน้าตาขาวสะอาด สวมแว่นดูสุภาพ แม้แต่งตัวเรียบร้อย แต่แววตาดูถูกเหยียดหยามและเย่อหยิ่งกลับปิดไม่มิด
คุณป้าจางมองอู๋เซิ่งอย่างปวดใจ «ถ้าพ่อแกไม่ไปรับงานสกปรก แกจะเอาเงินที่ไหนเรียนหนังสือ จะเอาเงินที่ไหนแต่งเมีย…»
ภรรยาของอู๋เซิ่งยืนกอดอกอยู่ตรงประตู น้ำเสียงหงุดหงิดแสบหูราวกับเศษแก้ว
«อู๋เซิ่ง จะปล่อยให้แม่คุณโวยวายไปถึงเมื่อไหร่ เพื่อนบ้านแถวนี้หัวเราะเยาะครอบครัวเราไปหมดแล้ว!»
อู๋เซิ่งหลบตาไปแวบหนึ่ง ก่อนรีบยิ้มประจบภรรยา แล้วหันกลับมาตวาดคุณป้าจางอย่างดุดัน «แม่ รีบไปได้แล้ว อย่าทำให้ผมขายหน้าจนหมด!»
คุณป้าจางมองมือที่อู๋เซิ่งยื่นเข้ามา รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว «อู๋เซิ่ง แก…แกจะลงมือกับแม่จริง ๆ เหรอ?»
อู๋เซิ่งไม่อยากสนใจอะไรอีกแล้ว เขาตัดสินใจแน่วแน่ ยื่นมือไปผลักแม่ของตัวเอง บังคับให้เธอรีบไสหัวไป
ใบหน้าคุณป้าจางซีดขาว หัวใจแหลกสลายจนสิ้นหวัง
ปัง!
เสียงดังทึบขึ้นครั้งหนึ่ง ความรุนแรงที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น คุณป้าจางลืมตา ก็เห็นลูกชายล้มคว่ำหงายเก๋งอยู่บนพื้น
คุณป้าจางเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองไป๋เฉาซีที่ยืนอยู่ตรงหน้า «น้องสาว ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ…»
«ฉันเอาเงินมาคืนคุณป้าค่ะ»
ไป๋เฉาซียัดเงินใส่มือคุณป้าจาง โดยไม่แม้แต่จะมองผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้น
อู๋เซิ่งถูกเมินก็ยิ่งรู้สึกอับอาย เขาถูกสาววัยแรกรุ่นเตะเข้าให้ ถ้าเพื่อนบ้านที่มุงดูเอาไปพูดต่อ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
อู๋เซิ่งหน้าเขียวด้วยความโมโห «เธอเป็นอะไรกับแม่ฉัน ถึงมาเตะฉันได้?!»
«ลูกอกตัญญูก็ต้องโดนตี! ต้องโดนตีให้หนัก ๆ! ฉันจะตีไอ้เดรัจฉานอย่างแกแทนพ่อแม่แกเอง!»
ไป๋เฉาซีเตะอู๋เซิ่งซ้ำอย่างแรง จนเขากอดหัวกลิ้งไปกับพื้น
เธอพบว่าหลังดื่มน้ำธารวิญญาณ ทั้งที่กำลังตั้งท้องอยู่ เธอกลับเตะผู้ชายโตเต็มวัยกระเด็นได้
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ลมพัดก็ล้มอีกต่อไปแล้ว!
ภรรยาของอู๋เซิ่งเห็นหญิงบ้าบิ่นที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พุ่งเข้ามา ก็รีบถลาเข้าไปช่วยอู๋เซิ่ง พร้อมกรีดร้องว่า «เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายสามีฉัน อีบ้าสารเลว ฉันสู้กับเธอให้ตายไปข้าง!»