“สหายครับ ที่นี่คือเขตทหารชายแดน ขอถามหน่อยว่าคุณต้องการติดต่อใครครับ?”
เสียงพนักงานรับสายขาด ๆ หาย ๆ ปนกับเสียงซ่าของกระแสไฟฟ้า อีกฟากหนึ่งมีพายุทรายพัดกระหน่ำ แค่คิดก็พอจะนึกออกว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นลำบากแค่ไหน!
ไป๋เฉาซีกำหูโทรศัพท์แน่น ตอนนี้เธอไม่กลัวความลำบากแล้ว
เธอกลัวเพียงว่ากู้กุยเฉินจะไม่ยอมรับเธอในฐานะภรรยา และไม่ยอมให้เธอตามไปประจำการที่ทะเลทรายชายแดน!
อย่างไรก็ต้องลองเสี่ยงดูสักครั้ง!
ตอนนี้ตระกูลไป๋กำลังเผชิญมรสุม เธอไม่มีบ้านให้กลับอีกแล้ว…
ไป๋เฉาซีไม่กล้ายืดเวลาคุยโทรศัพท์ เธอสูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “ฉันต้องการคุยกับกู้กุยเฉิน ฉันเป็นภรรยาของเขา ไป๋เฉาซีค่ะ!”
“ภรรยาเหรอครับ? ผู้บังคับกองพันกู้มีภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
พนักงานรับสายอ้าปากค้าง สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หรือจะเป็นมิจฉาชีพ? เป็นไปได้ยังไง เขาไม่เคยได้ยินเลยว่าผู้บังคับกองพันกู้มีภรรยา!
หัวใจของไป๋เฉาซีหนักอึ้ง ตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ กู้กุยเฉินยังเป็นผู้บังคับกองร้อยอยู่เลย ไม่คิดว่าเขาจะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับกองพันที่ทะเลทรายชายแดนแล้ว
เธอรู้ว่าแต่ก่อนเขาเป็นนักบินกองทัพอากาศฝีมือดีของเซี่ยงไฮ้ ต่อมาด้วยเหตุผลบางอย่างจึงย้ายไปกองทัพบก!
แต่ไต่เต้าขึ้นมาเป็นผู้บังคับกองพันได้เร็วขนาดนี้ เขาต้องทำความดีความชอบในเขตทหารทะเลทรายชายแดนมากแค่ไหน ถึงแลกมาด้วยชีวิตได้กันนะ?
ตลอดหนึ่งปีหลังแต่งงานกับกู้กุยเฉิน ทั้งคู่เข้ากันไม่ได้เลยสักนิด ตอนที่เขาถูกย้ายไปทะเลทรายชายแดน ไป๋เฉาซีก็เลือกทรยศเขาและหย่าขาดจากกัน เธอเองก็ไม่รู้ว่า…กู้กุยเฉินจะยังให้อภัยเธอได้หรือเปล่า
แม้ในเรื่องราวเดิม หลังจากเธอตาย เขาจะเป็นคนฝังศพเธอด้วยตัวเองทั้งน้ำตาก็ตาม
แต่เธอก็รู้ดีว่าเรื่องที่ตัวเองทำลงไปนั้นไม่อาจให้อภัยได้!
ไป๋เฉาอายุเพียง 20 ปี กว่าจะเดินมาถึงขั้นนี้ เธอต้องรวบรวมความกล้ามากมาย ท้ายที่สุดก็กลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ “ฉันเป็นภรรยาของกู้กุยเฉินจริง ๆ ค่ะ ไป๋เฉาซีเอง รบกวนช่วยให้กู้กุยเฉินมารับสายได้ไหมคะ…”
แถบทะเลทรายชายแดนทางเหนือมีแต่ผู้ชายกร้านโลก พนักงานรับสายไม่เคยได้ยินเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานขนาดนี้มาก่อน หัวใจเขาพลอยบีบรัดขึ้นมา ให้ตายเถอะ ฟังยังไงก็ไม่น่าใช่มิจฉาชีพเลย…
“พี่สะใภ้ครับ ผู้บังคับกองพันกู้พาทีมไปฝึกยิงปืน ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ถ้าผมเจอเขาแล้วจะบอกเรื่องที่พี่โทรมานะครับ!”
ไป๋เฉาซีจะรอได้อย่างไร เธอกัดฟันตัดสินใจว่าจะไม่รอให้กู้กุยเฉินอนุญาต แล้วพูดตรง ๆ ว่า “ถ้างั้นช่วยแจ้งกู้กุยเฉินด้วยนะคะว่าฉันตั้งใจจะตามไปประจำการที่ทะเลทรายชายแดน ฉันท้องแล้วค่ะ ลูกของเขา!”
ทันทีที่พูดจบ เธอยังไม่ทันได้ฟังคำตอบจากพนักงานรับสาย โทรศัพท์ก็มีแต่เสียงสายไม่ว่าง สัญญาณทางนั้นแย่มาก ต่อสายติดได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว
ป้าคนนั้นเห็นไป๋เฉาซีเดินออกมาจากประตูกระจก สีหน้าเธอดูผิดหวังอยู่บ้าง
“น้องสาว ติดต่อกับหน่วยทหารของสามีได้หรือยัง?”
ไป๋เฉาซีฝืนยิ้มพลางพยักหน้า
“ติดต่อได้แล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ฉันคงจะตามไปประจำการที่ทะเลทรายชายแดน”
จะตามไปประจำการที่ทะเลทรายชายแดนเหรอ? จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ทนความลำบากแบบนั้นได้?
ป้ามองผิวขาวเนียนราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ของไป๋เฉาซี แวบเดียวก็รู้ว่าได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี จึงกล่าวเตือนด้วยความหวังดีว่า “น้องสาว คิดให้ดีแล้วหรือ? ทะเลทรายทางเหนือไม่ใช่ที่เล่น ๆ นะ ที่นั่นทั้งร้อนทั้งหนาว เสบียงก็ขาดแคลน เผลอ ๆ ถึงตายได้เลย!”
ไป๋เฉาซีสังเกตเห็นสายตารอบข้างที่มองเธอด้วยความนับถือ เธอลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อย ดวงตาที่หลุบต่ำค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่และเปล่งประกาย
ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้ทะเลทรายชายแดนทำให้หวาดกลัวอีก!
ต่อให้ไปถึงที่นั่นแล้วจะลำบากแค่ไหน เธอก็ต้องหาทางฟื้นฟูความสัมพันธ์กับกู้กุยเฉินให้ได้
และให้กำเนิดลูกอย่างราบรื่น!
เมื่อเห็นว่าไป๋เฉาซีตัดสินใจแน่วแน่ ป้าก็ไม่เกลี้ยกล่อมเธออีก
“ป้าคะ ป้าช่วยฉันไว้มากเลย บอกที่อยู่ให้ฉันหน่อยนะคะ ถึงตอนนั้นฉันจะเอาเงินไปคืนให้”
ป้าตอบว่า “ฉันอยู่สลัมเขตตะวันตก ตึก 3 ห้องชุด 7 ห้อง 1”
…สลัม เป็นย่านที่ยากจนและวุ่นวายที่สุดในเซี่ยงไฮ้ เมื่อก่อนไป๋เฉาซีไม่เคยแม้แต่จะเดินผ่านแถวนี้
ไป๋เฉาซีเห็นป้ามีสีหน้าต่ำต้อย ราวกับกลัวว่าเธอจะรังเกียจ จึงเอาแต่จ้องปลายรองเท้า
“ป้าคะ ฉันจะไปหาป้าแน่นอนค่ะ!”
ไป๋เฉาซีให้คำมั่นอย่างหนักแน่น
จากนั้นเธอก็รอจนฝนหยุด ก่อนจะเดินต่อไปข้างหน้า
ไป๋เฉาซีไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ที่เธอโทรเข้าเขตทหารครั้งนี้จะสร้างความฮือฮาให้กับเขตทหารชายแดนมากเพียงใด!
…
เขตทหารทะเลทรายชายแดน
พนักงานรับสายนั่งนิ่งงันอยู่ข้างโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ภรรยาของผู้บังคับกองพันกู้จะตามมาประจำการที่ทะเลทรายชายแดนเหรอ? ตกลงเรื่องจริงหรือเปล่านะ…”
“ใครจะตามมาประจำการ?”
เสียงห้าวหาญของชายคนหนึ่งดังขึ้น พนักงานรับสายหันไปมองชายที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าฉงน!
พนักงานรับสายตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบรายงานว่า “รายงานผู้บังคับกองร้อยหลิวครับ ภรรยาของผู้บังคับกองพันกู้โทรมา บอกว่าจะตามมาประจำการที่ทะเลทรายชายแดนกับพวกเรา หลังจากนั้นพูดอะไรต่ออีก แต่ผมฟังไม่ชัดครับ”
ผู้บังคับกองร้อยหลิวเป็นลูกน้องของกู้กุยเฉิน ทั้งคู่สนิทสนมกันดี นับเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดคนหนึ่งในเขตทหาร!
หลิวเซิงเฟิงได้ยินข่าวนี้แล้วสีหน้าก็มืดครึ้มลง
แย่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นจะตามมาประจำการที่นี่ กู้กุยเฉินไม่คลั่งไปเลยหรือไง!
หลิวเซิงเฟิงเร่งฝีเท้า วิ่งหน้าตั้งไปยังสนามฝึกเพื่อหากู้กุยเฉิน
การฝึกในสนามเพิ่งจบลง ทรายปลิวว่อน เหล่าทหารเหนื่อยจนหอบหายใจ มีเพียงร่างสูงตรงของกู้กุยเฉินที่โดดเด่นเป็นพิเศษ ใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชาของเขาไร้แววอารมณ์ มือกำปืนพกสีดำไว้แน่น ยิงเป้าหมายอย่างไม่หยุดยั้ง
เขายิงสิ่งกีดขวางในสนามฝึกจนร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง ทุกนัดแม่นยำไม่มีพลาด มุ่งมั่นยิ่งกว่าทหารในเขตทะเลทรายชายแดนเสียอีก กู้กุยเฉินเปลี่ยนจากนักบินที่ไม่เคยผ่านสนามรบจริง มาเป็นทหารบกที่ต้องต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่รู้ว่ามีกี่คนในเขตทหารที่เคยดูแคลนเขา แต่ตอนนี้กลับเกิดความยำเกรงขึ้นมา
หลิวเซิงเฟิงรู้ว่ากู้กุยเฉินเกลียดการถูกรบกวนตอนฝึกที่สุด แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดมากแล้ว จึงตะโกนว่า “กู้กุยเฉิน นายยังอยากมีเมียอยู่ไหม?”
เห็นแผ่นหลังของกู้กุยเฉินไม่แสดงปฏิกิริยา หลิวเซิงเฟิงจึงรีบพูดต่อ “ฉันได้ข่าวจากพนักงานรับสายว่า ไป๋เฉาซีอดีตภรรยาของนายจะตามมาประจำการที่นี่แล้ว…”
ปัง!
ทันทีที่กู้กุยเฉินได้ยินชื่อไป๋เฉาซี ปืนพกที่เคยยิงแม่นราวกับร้อยนัดไม่เคยพลาดก็พลันยิงเฉออกไปจากสิ่งกีดขวาง
ตั้งแต่เริ่มฝึก นี่เป็นครั้งแรกที่พลาดได้แย่ขนาดนี้
มือเขาสั่นน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะกำปืนแน่นแล้วหันกลับมา ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยพายุทราย ผิวของเขาหยาบกร้านกว่าเมื่อยังเป็นนักบิน ทว่าคิ้วและดวงตาที่คมดุดันกลับยิ่งขับเน้นความเถื่อนและกร้าวของเขา
แนวกรามของชายหนุ่มตึงขึง ผอมเพรียวได้รูป เครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มขับให้เขาดูโดดเด่นกว่าคนอื่นอย่างมาก ทั้งองอาจและเย็นชา ดุจเปลวไฟโหมกระหน่ำกลางพายุทราย!
กู้กุยเฉินแผ่แรงกดดันอันหนักหน่วง ก้าวสวมรองเท้าทหารมุ่งเข้าหาหลิวเซิงเฟิง
“…นายพูดเหลวไหลอะไร?”
เขาเคยมีครอบครัวมาแล้ว จะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ยังไง!
หลิวเซิงเฟิงเห็นดวงตาดำลึกล้ำของกู้กุยเฉินแล้วก็หายใจติดขัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขารู้สึกว่าหลังจากมาถึงทะเลทรายชายแดน นิสัยของกู้กุยเฉินก็โหดเหี้ยมและอันตรายขึ้นมาก!
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาย้ายจากเซี่ยงไฮ้มาประจำชายแดนพร้อมกับกู้กุยเฉิน หลิวเซิงเฟิงคงไม่กล้าสนิทกับผู้ชายอันตรายแบบนี้จนเป็นพี่น้อง!
“ฉันจะกล้าพูดเหลวไหลได้ยังไง ไป๋เฉาซีเป็นคุณหนูคนสวยจากตระกูลไป๋ที่นายแต่งงานด้วยตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เหรอ? ฉันได้ยินมาว่าเธอทิ้งนายแล้วหนีตามผู้ชายคนอื่นไปไม่ใช่หรือไง?”
เรื่องนี้คนในทะเลทรายชายแดนไม่มีใครรู้ แต่ตอนอยู่ในหน่วยทหารที่เซี่ยงไฮ้กลับลือกันสนั่น!
หลิวเซิงเฟิงรู้ว่ากู้กุยเฉินต้องเผชิญเสียงนินทามากมายเพียงใดเพราะไป๋เฉาซี ชื่อเสียงของเขาเสียหายเพราะถูกสวมเขา
เขาเลิกคิ้ว “ฉันว่าอดีตภรรยาของนายคงใช้ชีวิตไม่ดี เลยเสียใจแล้วอยากกลับมาพึ่งพานายอีกครั้ง!”
ไหล่ของกู้กุยเฉินเกร็งขึ้นทันที เขาพูดอย่างดื้อดึงว่า “เธอไม่ใช่อดีตภรรยา…”