ไป๋เหมียนเหมียนมองไป๋เฉาซีด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม อยากให้เธอดื่มยาขับเลือดในชามนั้นลงไป...
ไป๋เฉาซียกชามยาขึ้นมา ค่อย ๆ เลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปาก จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว!
หัวใจของไป๋เหมียนเหมียนพลันกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ หรือว่าเธอจะจับพิรุธได้แล้ว?
ไป๋เฉาซีเงยหน้ามองไป๋เหมียนเหมียน พูดอย่างสนิทสนมว่า “พี่เหมียนเหมียน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่บอกว่าพี่เป็นลูกพี่ลูกน้องที่ดีที่สุดของฉันหรอก เรื่องฉันกับเหยียนจือ พี่เป็นห่วงยิ่งกว่าคนแก่เสียอีก!”
“ดูหางตาสิ มีริ้วรอยเพิ่มขึ้นตั้งหลายเส้นแล้ว แก่ลงไปตั้งสิบปีแน่ะ...”
เมื่อเห็นไป๋เฉาซียังยกมือทำท่าประกอบ รอยยิ้มของไป๋เหมียนเหมียนก็แทบจะฝืนต่อไม่ไหว ในใจด่าคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนี้จนแทบจมดิน ทว่าภายนอกยังแสร้งทำเป็นพี่น้องรักใคร่กันอย่างเต็มที่
“เธอเป็นคุณหนูคนเดียวของตระกูลไป๋ ฉันไม่ดีกับเธอแล้วจะไปดีกับใครล่ะ?”
ไป๋เฉาซีก้มมองยาขับเลือด “แล้วฉันควรตอบแทนพี่ยังไงดี?”
ไป๋เหมียนเหมียนรู้สึกว่าวันนี้ไป๋เฉาซีแปลกไป จึงอดเร่งไม่ได้ “พี่น้องกันจะพูดเรื่องตอบแทนอะไร รีบดื่มยาตอนยังร้อนเถอะ!”
“ได้...”
ไป๋เหมียนเหมียนโล่งใจ รอเห็นไป๋เฉียวดิ้นทุรนทุรายเพราะความเจ็บปวดอยู่บนเตียง และรอเห็นกับตาว่าเด็กในท้องแท้งออกมา!
แต่ไป๋เฉาซีกลับยกชามยาขับเลือดแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไป๋เหมียนเหมียนยังไม่ทันตั้งตัว ไป๋เฉาซีก็คว้าผมยาวของเธอไว้ทันที ความเจ็บปวดรุนแรงบังคับให้เธออ้าปาก จากนั้นยาขับเลือดก็กรอกทะลักเข้าจมูกและปากจนเต็ม!
ไม่ อย่านะ—
ไป๋เหมียนเหมียนดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็สายเกินไปแล้ว เธอสำลักน้ำยาขมปร่าเข้าไปเต็มปาก
“ไป๋เฉาซี เธอทำอะไรน่ะ!?”
ไป๋เฉาซีส่งเสียงเพี๊ยะ แล้วปล่อยชามเปล่าร่วงลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
เธอเลิกคิ้วงามขึ้น มองดูสภาพของไป๋เหมียนเหมียนอย่างเพลิดเพลิน “พี่เหมียนเหมียน ไม่ใช่พี่บอกเองหรือว่ายาต้องดื่มตอนร้อน ๆ รสชาติเป็นยังไงบ้าง หวานหรือขมล่ะ...”
ขณะที่ได้ยินไป๋เฉาซีพูดเจื้อยแจ้ว ไป๋เหมียนเหมียนก็ไอจนแทบขาดใจ เมื่อนึกได้ว่าดื่มอะไรเข้าไป เธอก็ตกใจจนรีบจับคอตัวเองแน่น
ยาขับเลือดกลืนลงไปแล้ว ไป๋เหมียนเหมียนพยายามเท่าไรก็อาเจียนออกมาไม่ได้
เธอหนาวสะท้านไปทั้งตัว ชี้ไป๋เฉาซีด้วยมือสั่นเทา “ไป๋เฉาซี ที่แท้เธอก็รู้ตั้งนานแล้วว่านี่เป็นยาขับเลือด เธอจงใจวางแผนทำร้ายฉัน ทำร้ายลูกในท้องฉัน!”
“พี่เหมียนเหมียน ยานี่พี่เป็นคนให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลับดำเป็นขาวแบบนี้ หรือเห็นว่าฉันรังแกง่ายนักหรือไง!?”
ไป๋เฉาซีแสร้งทำเสียงน้อยใจ
ไป๋เหมียนเหมียนแทบกระอักเลือด เมื่อก่อนทำไมถึงไม่รู้เลยว่าคุณหนูเอาแต่ใจอย่างไป๋เฉาซีจะปากร้ายได้ขนาดนี้!
ไป๋เฉาซียืนอยู่ตรงหน้าไป๋เหมียนเหมียน แววตาพลันเย็นเยียบ “พ่อกับแม่สอนฉันไว้ว่า ฉันเป็นแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียวของตระกูลไป๋ ใครกล้าคิดร้ายกับฉัน ฉันก็จะเหยียบหัวพวกมัน จุดไฟเผาทำลายสิ่งที่พวกมันหวงแหนที่สุด ให้พวกมันต้องอยู่ในนรกไปตลอดกาล!”
เพียงแต่ในฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลอันธพาล เธอไม่เคยเข้าใจหลักการนี้มาก่อน เอาแต่เชื่อไป๋เหมียนเหมียนอย่างโง่งม คิดไม่ถึงเลยว่าลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมกันจะเป็นงูพิษร้ายกาจที่สุดที่อยู่ข้างกาย!
ไป๋เหมียนเหมียนมีความเหนือกว่าของคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ผู้หญิงโง่ ๆ ในต้นฉบับอย่างไป๋เฉาซีจะคิดอะไรอยู่ เธอรู้หมด แล้วจะเอาชนะตัวเองได้ยังไง?
ไป๋เหมียนเหมียนไม่รู้จริง ๆ ว่าพลาดตรงไหน ไป๋เฉาซีไม่ควรรู้เรื่องพวกนี้สิ!
“เจ็บจัง ปวดท้องเหลือเกิน!”
ยาขับเลือดออกฤทธิ์เหมือนที่เจียงเหยียนจือบอกไว้ ไป๋เหมียนเหมียนดื่มลงไปไม่นานก็มีเลือดไหล เธอรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรง เลือดสดไหลทะลักลงมาไม่หยุด
ไม่ได้ เธอจะเสียลูกคนนี้ไปไม่ได้ ขอแค่รีบไปโรงพยาบาล ทุกอย่างก็ยังทัน!
ไป๋เหมียนเหมียนหน้าซีดเผือด ดวงตาคลอหยาดน้ำตา “ไป๋เฉาซี ช่วยฉันด้วย ฉันท้องลูกของเจียงเหยียนจืออยู่นะ เธออยากให้เขาต้องทุกข์ทรมานเพราะเสียลูกไปหรือไง?”
ไป๋เหมียนเหมียนรู้ดีว่าไป๋เฉาซีรักเจียงเหยียนจือมาก ในยุคนี้ถึงขั้นหนีตามเขาได้ ยังไงก็คงไม่อยากให้เขาเสียเลือดเนื้อเชื้อไขจนผิดใจกันหรอก
เป็นอย่างที่คิด
ไป๋เฉาซีก้าวเข้าไปหาไป๋เหมียนเหมียน
ไป๋เหมียนเหมียนอดทนต่อความเจ็บปวด ปล่อยให้ไป๋เฉาซีจับตัวอย่างสั่นเทา คิดว่าตัวเองรอดแล้ว ทว่าริมฝีปากแดงกลับแนบเข้ามาใกล้ข้างหู ลมหายใจหอมละมุนกระซิบว่า “ไป๋เหมียนเหมียน คิดว่าทำตัวเหมือนพระโพธิสัตว์แล้วจะได้ผลหรือไง ฉันไม่ช่วยลูกชั่ว ๆ ของเจียงเหยียนจือในท้องเธอหรอก!”
อะไรนะ?
ไป๋เหมียนเหมียนมองสีหน้าของไป๋เฉาซีอย่างตะลึงงัน แววตาลึกลับราวกับพิษ เธอสั่นเทาพยายามสะบัดแขนของไป๋เฉาซีออก แต่กลับถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงกับพื้นในวินาทีถัดมา
ไป๋เฉาซียื่นมือค้นตัวไป๋เหมียนเหมียน ไม่เปิดโอกาสให้เธอดิ้นขัดขืน ก่อนจะควานเจอหยกชิ้นหนึ่ง
เธอกำหยกไว้แน่น ไป๋เหมียนเหมียนกรีดร้องขึ้นมาทันที
“คืนมา ไป๋เฉาซี เอาหยกคืนมาให้ฉัน!”
“หยกของฉันเอง เคยรับปากจะให้เธอแล้วหรือไง พี่เหมียนเหมียนหน้าหนาเหลือเกินนะ!”
ไป๋เฉาซีส่ายหน้าอย่างระอาให้กับความไร้ยางอายของไป๋เหมียนเหมียน เธอชิงหยกสินเดิมของตัวเองกลับมาได้ ในใจก็พอมีไพ่ตายอยู่บ้างแล้ว
ไป๋เหมียนเหมียนทุ่มเทไม่รู้เท่าไรเพื่อให้ได้หยกมิติชิ้นนี้ คอยตามตื้อขอจากเธออยู่เสมอ เพราะเจียงเหยียนจือเอาความผูกพันระหว่างพี่น้องมาใช้กดดันทางศีลธรรมไป๋เฉาซี หยกสินเดิมที่ทั้งครอบครัวมอบให้เธอจึงตกไปอยู่ในมือไป๋เหมียนเหมียนจริง ๆ
หยกชิ้นนี้ต้องใช้เลือดของไป๋เฉาซีจึงจะเปิดมิติได้ ตามเนื้อเรื่อง อีกสามวันไป๋เหมียนเหมียนจะได้เลือดของเธอไปเปิดมิติ จากนั้นก็จะกลายเป็นแพทย์ทหารสาวงามในกองทัพที่นครเซี่ยงไฮ้ แต่งงานกับเจียงเหยียนจือมหาเศรษฐี แล้วกลายเป็นคู่รักในฝันของนครเซี่ยงไฮ้ในอีกสิบปีให้หลัง!
คราวนี้ไอ้ชายโฉดหญิงชั่วอย่าหวังจะใช้เธอไต่เต้า ฝันไปเถอะ!
ไป๋เฉาซีมองไป๋เหมียนเหมียนที่อ่อนแรงและเจ็บปวด ปากครางเรียกชื่อเจียงเหยียนจือ
สองคนนั้นคงรักกันจริงสินะ?
ไป๋เฉาซีเกิดสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย จึงก้มลงถามว่า “ไป๋เหมียนเหมียน ถ้าเธอเสียเลือดจนตายเงียบ ๆ อยู่ที่นี่ เจียงเหยียนจือจะร้องไห้ให้เธอไหม?”
ตอนเธอตาย กู้กุยเฉินยังร้องไห้ให้เธอเลย
ไป๋เหมียนเหมียนคิดว่าไป๋เฉาซีต้องมีปัญหาทางสมอง น้ำเสียงฟังดูภาคภูมิใจอะไรขนาดนั้น!
แต่ที่ทำให้ไป๋เหมียนเหมียนขวัญผวายิ่งกว่าคือประโยคก่อนหน้า เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “ไป๋เฉาซี เธอคิดจะฆ่าฉันเหรอ?”
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?
ต่อให้ต้องกลายเป็นฆาตกร ขอแค่หยุดไป๋เหมียนเหมียนไม่ให้ทำร้ายพ่อแม่กับพี่ชายใหญ่ได้ก็พอ
ไป๋เฉาซียิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก ทำให้เหงื่อผุดเต็มใบหน้าของไป๋เหมียนเหมียน เธอกลัวจนถึงขีดสุด
ไป๋เหมียนเหมียนไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองซึ่งเป็นคนทะลุมิติเข้ามาในนิยายจะถูกคนในโลกเดิมทำให้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!
เธอเห็นแล้วว่าไป๋เฉาซีเอาจริง!
หัวใจของไป๋เหมียนเหมียนสั่นสะท้านอย่างหนัก คิดไม่ถึงว่าไป๋เฉาซีที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่จะทำให้เธอหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกบ้าน
ไป๋เหมียนเหมียนคลานไปทางประตูอย่างบ้าคลั่ง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เจียงเหยียนจือกลับมาแล้ว ไป๋เฉาซี เธอจบเห่แน่!”
ไป๋เฉาซีเงยหน้ามองเงาของเจียงเหยียนจือที่อยู่นอกบ้าน
เธอไม่คิดว่าไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้จะกลับมาเร็วขนาดนี้ คงอยากเห็นเธอแท้งจนทนรอไม่ไหวสินะ?
ไป๋เฉาซีนึกเสียดายที่ไม่ได้เรียนวิชาต่อสู้จากพี่ชายใหญ่ ไม่อย่างนั้นคงมั่นใจว่าจะรับมือเจียงเหยียนจือที่สูงตั้ง 180 เซนติเมตรได้!
ตอนนี้เธอต้องหนี!
ห้ามให้เจียงเหยียนจือจับตัวได้เด็ดขาด!
ไป๋เฉาซีเหยียบมือไป๋เหมียนเหมียนไว้ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้าน
เสียงกรีดร้องของไป๋เหมียนเหมียนทำให้เจียงเหยียนจือรีบวิ่งเข้ามา
เมื่อเห็นเลือดนองอยู่ใต้ร่างไป๋เหมียนเหมียนในบ้าน เขาก็ตกใจหน้าถอดสี รีบอุ้มเธอขึ้นมา
“พี่เจียง ลูกของเรารักษาไว้ไม่ได้แล้ว...”
ไป๋เหมียนเหมียนร้องไห้ปานจะขาดใจ
เจียงเหยียนจือกอดไป๋เหมียนเหมียนไว้ด้วยความเจ็บปวด รีบคิดจะพาเธอไปโรงพยาบาล
แต่ไป๋เหมียนเหมียนดิ้นรนขึ้นมา ส่ายหน้าทั้งน้ำตา “พี่เจียง รีบไปจับไป๋เฉาซีกลับมาเร็ว เธอขโมยตราตลาดมืดไปและตัดขาดกับตระกูลไป๋แล้ว หนีไปได้ไม่ไกลหรอก!”
เจียงเหยียนจือรู้ดีว่าตราตลาดมืดสำคัญแค่ไหน เขาต้องหาทางจับไป๋เฉาซีกลับมา จึงมอบไป๋เหมียนเหมียนให้ลูกน้องพาไปโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เมื่อเห็นเจียงเหยียนจือไล่ตามไป๋เฉาซีต่อหน้าต่อตา ไป๋เหมียนเหมียนก็ปวดท้องราวกับถูกมีดกรีด เล็บจิกลงในเนื้อแน่น ก่อนจะพูดอย่างอาฆาตว่า “ไป๋เฉาซี นังสารเลว ฉันจะทำให้แกตายให้ได้...”
ฝนตกพรำ ๆ
หลังหนีออกจากบ้านร้าง ไป๋เฉาซีวิ่งจนหมดแรง ทั้งยังกังวลว่าเจียงเหยียนจือที่ตามหลังมาจะไล่ทัน
สิ่งแรกที่เธอคิดคือกลับบ้าน แต่ตลาดมืดของตระกูลไป๋กำลังถูกตรวจสอบ จึงรับความเคลื่อนไหวผิดปกติใด ๆ ไม่ไหว
ไป๋เฉาซีข่มความขมขื่นในใจ เธอต้องรีบไปอยู่กับสามีที่ชายแดน!
เธอขโมยตราตลาดมืดจนตัดขาดกับทั้งครอบครัว พ่อกับแม่คงไม่ให้อภัยเธอแล้ว
ก่อนจากไปต้องเอาตราตลาดมืดไปคืน! คืนให้พี่ชายใหญ่กับคนอื่น ๆ...
ต่อให้พี่ชายใหญ่กับคนอื่น ๆ ไม่ให้อภัย เธอก็จะไม่ทำให้ทั้งครอบครัวเดือดร้อนอีก
นอกจากนี้ เธอต้องเปิดโปงธาตุแท้ของครอบครัวไป๋เหมียนเหมียนให้คนในบ้านรู้ด้วย!
พ่อ แม่ และพี่ชายใหญ่รักและตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังบริจาคสิ่งของกับอาหารช่วยเหลือชาวบ้านมามากมาย พวกเขาไม่ควรต้องพบจุดจบอันน่าเศร้าเพราะความเห็นแก่ตัวของคนอื่น
ไป๋เฉาซีไม่มีเวลาสนใจว่าตัวเปียกฝน เธอหาร้านโทรศัพท์สาธารณะใกล้ที่ทำการไปรษณีย์จนเจอ
คนที่ร้านโทรศัพท์มีไม่มากนัก เพราะในยุคนี้การโทรศัพท์มีค่าใช้จ่ายสูง ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนจริง ๆ ก็ไม่มีใครใช้บริการ
แต่มีคนสามสี่คนกำลังต่อแถวอยู่ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังจะเข้าไปในตู้กระจก
“พี่สาว อย่าแซงคิวสิ!”
เมื่อไป๋เฉาซีวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ ผู้เฒ่าผู้แก่ที่ต่อแถวอยู่ก็ขวางเธอไว้
หญิงวัยกลางคนเห็นไป๋เฉาซียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผมยาวสยาย ขนตายังมีหยดน้ำเกาะ เสื้อผ้าบาง ๆ เปียกชุ่มไปหมด ดูร้อนใจอย่างยิ่ง
หญิงวัยกลางคนมองไป๋เฉาซีแล้วถามว่า “แม่หนู เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
“คุณป้าคะ ขอยืมเงิน 2 เหมาได้ไหมคะ?”
ไป๋เฉาซีกำชายเสื้อแน่น ตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวสักแดง แม้แต่ค่าโทรศัพท์ก็ไม่มี แต่...เธอไม่มีเวลารออีกแล้ว ต้องรีบโทรหากู้กุยเฉิน
หญิงวัยกลางคนลังเลเล็กน้อย สมัยนี้มีมิจฉาชีพเยอะ ใครจะรับประกันได้ว่าเด็กสาวน่าสงสารตรงหน้าจะไม่ใช่พวกแสร้งทำตัวน่าสงสารเพื่อหลอกคน!
ไป๋เฉาซีไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใครมาก่อน เธอพยายามพูดให้นุ่มนวลลง “ฉันเป็นภรรยาทหารค่ะ ที่บ้านมีปัญหานิดหน่อย ขอให้ฉันโทรหาสามีที่ประจำการอยู่ในกองทัพชายแดนก่อนได้ไหมคะ?”
เมื่อได้ยินว่าไป๋เฉาซีเป็นครอบครัวทหารที่อยู่แนวหน้าคอยปกป้องความปลอดภัยของประชาชน ทุกคนก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก สายตาของผู้เฒ่าผู้แก่ที่ต่อแถวอยู่จึงเต็มไปด้วยความเคารพ
หญิงวัยกลางคนเห็นว่าไป๋เฉาซีดูไม่น่าใช่คนหลอกลวง จึงล้วงหาเงินในเสื้อที่ปะชุนไปทั่ว แล้วหยิบ 2 เหมายื่นให้เธอ
ไป๋เฉาซีชะงักเล็กน้อย เธอเคยเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาตลอด ไม่เคยรู้เลยว่าสำหรับชาวบ้านธรรมดา เงิน 2 เหมาก็หาได้ยากขนาดนี้
แต่หญิงวัยกลางคนใจดีมาก แถมยังพูดว่า “แม่หนู โทรก่อนเลยจ้ะ”
ผู้เฒ่าผู้แก่รอบข้างเองก็ไม่ขัดข้อง เมื่อรู้ว่าไป๋เฉาซีเป็นครอบครัวทหาร ทั้งยังเห็นว่าเธอร้อนใจมาก ทุกคนจึงพากันหลีกทางให้เธอเข้าไปในตู้กระจก
ไป๋เฉาซีได้รับความช่วยเหลือจากหญิงวัยกลางคนและคนอื่น ๆ จนได้เข้าไปในตู้โทรศัพท์ เธอซาบซึ้งใจเล็กน้อย ก่อนยื่นเงิน 2 เหมาให้พนักงาน แล้วพยายามนึกหมายเลขโทรศัพท์ของเขตกองทัพกู้กุยเฉินที่ประจำการอยู่ในทะเลทรายชายแดน!
เสียง “ตู๊ด—” ดังขึ้น หัวใจของไป๋เฉาซีก็เต้นระทึกตาม
เธอหวังว่าตัวเองจะจำหมายเลขไม่ผิด และสายนี้จะโทรติดไปถึงเขตกองทัพของกู้กุยเฉิน!
“ฮัลโหล...”
วินาทีถัดมา เสียงผู้ชายก็ดังมาจากหูโทรศัพท์ ไป๋เฉาซีตื่นเต้นขึ้นมา สายโทรติดแล้ว