บัณฑิตหญิงอันดับสามของปีนี้มีชาติกำเนิดจากครอบครัวยากจน รูปร่างผอมเพรียว สุภาพเรียบร้อย อาภรณ์สีครามที่สวมใส่ซักจนสีซีดขาว ทว่ากลับมีท่วงทำนององอาจประดุจข้อไผ่ นางลุกขึ้นคำนับฝ่าบาท ก่อนนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วขับบทกวีเสียงกังวานว่า：
“แสงจันทร์คืนนี้ส่องทั่วฉางอัน สาดต้องเงาผู้เดินทางในอาภรณ์ครามอันหนาวเหน็บ อย่ากล่าวว่าบ้านยากไร้ไร้ราศี ดวงใจบริสุทธิ์ดุจน้ำแข็งนั้นอยู่เหนือหมู่เมฆ”
เมื่อบทกวีสี่วรรคจบลง ทั้งโถงเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนเสียงชื่นชมจะดังขึ้นพร้อมกัน บทกวีนี้เต็มไปด้วยภาพพจน์อันลึกซึ้ง งดงามหมดจด ไร้กลิ่นอายสามัญแม้แต่น้อย ทุกวรรคแฝงความหยิ่งทะนงของบัณฑิตจากครอบครัวยากไร้ ทั้งยังไม่ขาดความเคารพต่อจันทรา แม้แต่จักรพรรดินีแห่งโจวก็ยังพยักหน้า ตรัสชมว่า “ดวงใจบริสุทธิ์ดุจน้ำแข็งอยู่เหนือหมู่เมฆ ช่างไพเราะนัก บัณฑิตหญิงอันดับสาม สมกับนามจริง ๆ”
บัณฑิตหญิงอันดับสามก้มคำนับรับพระกรุณา ก่อนถอยกลับไป
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาวางจอกสุรา ลุกขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน นางสวมอาภรณ์แพรสีดำสนิท คอเสื้อและปลายแขนปักลายเมฆด้วยเส้นเงิน เมื่อยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ก็ยิ่งดูประหนึ่งหยกเย็นเยียบ คิ้วตาแฝงความห่างเหินและสูงส่ง นางเงยหน้ามองจันทร์เต็มดวง เสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับข่มความอึกทึกทั่วสวนไว้ได้：
“จันทราหนึ่งดวงพ้นชั้นเมฆสูง แสงกระจ่างหมื่นลี้ส่องถึงวังหงส์ ตำหนักหยกไร้ธุลี ดวงดาวเคลื่อนคล้อย แผ่นดินทองมั่นคงยืนยงเหนือห้วงสมุทรและขุนเขา ไม่แปรผันตามเมฆฝนที่สว่างดับ ร่วมฟ้าดินยืนหยัดทนความเปลี่ยวเหงา ขอราชสำนักศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมวาสนาและความร่มเย็น ทุกปีในคืนเช่นนี้จงเฉลิมฉลองความอุดมสมบูรณ์”
กล่าวจบ นางค้อมกายเล็กน้อยแล้วกลับไปนั่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับเพียงลงมือทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง