“ไม่ต้องพูด” เสินชิงหยาขัดคำเขา
กู้ชิงเฉิงชะงักงัน
เสินชิงหยาหันกลับมามองเขา แววตาสงบนิ่ง “ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น เรื่องที่เจ้าถูกจ่อด้วยดาบเป็นความจริง ความหวาดกลัวของเจ้าก็เป็นความจริงเช่นกัน เรื่องอื่นข้าไม่อยากรู้ เจ้าเองก็ไม่ต้องพูด”
กู้ชิงเฉิงถึงกับพูดไม่ออก
ในหัวของเสินชิงหยา ระบบ 008 ส่งเสียง “อา” เบา ๆ ขึ้นมา 【ที่แท้เขากำลังแสดงละครจริง ๆ ด้วย... แต่โฮสต์ น้ำตาเมื่อครู่ของเขา เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าไม่ได้เสแสร้งทั้งหมดเล่า】
เสินชิงหยาไม่ตอบ
เมื่อมาถึงเชิงเขา แสงไฟก็เริ่มมีมากขึ้น เสินชิงหยาหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองบ่าวติดตามสองคน “ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เจ้านายของพวกเจ้าอีกสักหน่อย แล้วรวบผมใหม่ด้วย สภาพเช่นนี้เข้าเมืองไปย่อมสะดุดตาเกินไป”
บ่าวติดตามทั้งสองรีบรับคำ กู้ชิงเฉิงยืนนิ่ง ปล่อยให้พวกเขาจัดการ
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เสินชิงหยาตลอดเวลา นางยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว หันหลังให้พวกเขา ไม่มองมาและไม่เร่งรัด เมื่อจัดเรียบร้อยแล้ว นางจึงหันกลับมา
“ผู้มีพระคุณ” เขาเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงแผ่ว “บุญคุณในวันนี้ ข้ากู้จดจำไว้แล้ว”
เสินชิงหยาขยับคิ้วเล็กน้อย “ไม่เรียกตนเองว่าข้ารับใช้แล้วหรือ”
ใบหน้ากู้ชิงเฉิงแดงเรื่อ โชคดีที่ราตรีช่วยบดบัง เขาเบือนสายตาหนี น้ำเสียงยิ่งเบาลง “ต่อหน้าผู้มีพระคุณ ข้าไม่กล้าเสแสร้งอีก”
มุมปากเสินชิงหยาหยักขึ้นบางเบา นางยกพัดขึ้นชี้ไปยังตลาดอันคึกคักเบื้องหน้า “เดินต่อไปอีกครึ่งถ้วยชา ก็คงถึงรถม้าของตระกูลเจ้าแล้วกระมัง”
กู้ชิงเฉิงมองตามทิศที่นางชี้ รถม้าของตระกูลกู้จอดอยู่ตรงหัวมุมถนน จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากจากไปเร็วเพียงนั้น
“ผู้มีพระคุณ” เขาเอ่ย “ข้ายังไม่รู้ชื่อของท่าน”