เสินชิงหยายังเดินไปไม่ถึงตีนเขา เสียงของ 008 ก็ดังขึ้นในหัวนาง
【โฮสต์ ข้างหน้ามีการซุ่มโจมตี。】เสียงของ 008 ฟังดูกระวนกระวายเล็กน้อย【กู้ชิงเฉิงจ้างโจรหญิงมาหลายคน，ดักรออยู่บนเส้นทางที่เจ้าลงจากเขา。ตัวเขาเองปลอมเป็นคนที่ถูกปล้น。ต้องการทดสอบเจ้า。】
ฝีเท้าของเสินชิงหยาไม่หยุดลง นางโบกพัดพับอย่างเชื่องช้า
【ทดสอบอะไรข้า？】
【หยั่งเชิง“ความจริงใจ”จริงแท้แค่ไหน。】008 ส่งเสียงฮึดฮัด【คนอย่างเขาตั้งแต่เล็กจนโตเห็นผู้หญิงมาแล้วไม่ถึงพันก็แปดร้อย，ไม่เคยเชื่อในความรักแท้。
วันนี้ถูกเจ้ากับเจ้าอาวาสในสำนักชีผลัดกันสั่งสอน，ในใจไม่ยอม，ยืนกรานจะดึงเจ้าลงมาจากแท่นบูชาด้วยมือตัวเอง。
ละครฉากนี้，คือกับดักที่เขาวางไว้ให้เจ้า。】
【ค่าความรู้สึกล่ะ？】เสินชิงหยาถาม
008 ชะงักไปครู่หนึ่ง【โฮสต์ เจ้าไม่กังวลตัวเองบ้างหรือ？คนที่เขาจ้างมาล้วนถือมีดกันทั้งนั้น。】
【ข้าเป็นห่วงค่าความรู้สึก】เสินชิงหยาตอบอย่างมีเหตุผล【เขายอมลงทุนลงแรงถึงเพียงนี้เพื่อทดสอบข้า แสดงว่าในใจเขาเริ่มหวั่นไหวแล้ว ค่าความรู้สึกของคนเช่นนี้มีค่าที่สุด คืนนี้เขาต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกเราแน่】
008 พึมพำขึ้นมา【แต่ข้ายังรู้สึกว่าอันตรายอยู่ดี……แต่โฮสต์เจ้าเก่งขนาดนั้น，คงไม่เป็นไร。】
【วางใจเถิด】เสินชิงหยาหมุนพัดในมือหนึ่งรอบ【ดูให้ดี วันนี้พี่สาวจะสอนเจ้าว่าทำอย่างไรให้คนที่ไม่เชื่อในใจจริง ควักหัวใจของตนออกมาด้วยมือของตัวเอง】
ตรงหัวมุม พลันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
หญิงโจรปิดหน้าหลายคนพุ่งออกมาจากป่า
คนที่นำหน้าผลักบุรุษชุดม่วงซึ่งยืนอยู่กลางทางล้มลงกับพื้น ปลายมีดจ่ออยู่ที่ลำคอของเขา
กู้ชิงเฉิงทรุดนั่งลงกับพื้น มวยผมคลายออก เสื้อคลุมสีม่วงยับยู่ยี่แผ่ลงบนดินโคลน ดูราวกับบุปผาที่ถูกฝนซัดจนเหี่ยวเฉา