กู้ชิงเฉิงล้วงมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ กรีดฝ่ามือ เลือดทะลักออกมา ไหลหยดลงมาตามร่องนิ้ว
“วันนี้ข้ากู้ชิงเฉิงขอสาบานด้วยโลหิต”
เขาเอ่ยทีละคำ
“เงินทุกอีแปะของตระกูลกู้จะไม่มีวันผ่านมือข้าไปตกอยู่ในมือคนนอกสกุล หากข้ามีใจคิดเป็นอื่น ขอให้ข้าตายไร้ที่ฝังศพ”
เขาโขกศีรษะสามครั้ง บนพื้นอิฐมีรอยเลือดเปื้อนเป็นปื้น
เขายืดกายขึ้น สีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด
“บัดนี้ ยังมีผู้ใดต้องการขับไล่ข้าออกไปอีกหรือไม่?”
ไม่มีใครตอบ
ผู้อาวุโสในตระกูลต่างอ้าปากแล้วหุบลง พวกนางมองเขาราวกับกำลังมองคนบ้า คนบ้าที่มีสติแจ่มชัด
เขากล้าหลั่งเลือดต่อหน้าบรรพชน ยังมีสิ่งใดที่ไม่กล้าทำอีก? คนเราจะเอาชนะคนบ้าที่พร้อมสละทุกสิ่งได้อย่างไร
ข่าวไปถึงข้างเตียงมารดา ยามนั้นฟ้ามืดสนิทแล้ว
มารดาส่งคนมาเรียกเขาไปพบ
เขาล้างมือ พันแผล เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด แล้วเดินเข้าไปในห้องของมารดา คุกเข่าลง
ม่านเตียงถูกเลิกขึ้นครึ่งหนึ่ง มารดาพิงหมอนอิง ร่างผอมซูบจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม นางมองเขา ริมฝีปากสั่นอยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมา “เจ้าถึงกับ…ใช้ชีวิตมาบีบคั้นข้าหรือ?”
กู้ชิงเฉิงส่ายหน้า “ลูกไม่ได้บีบคั้นท่านแม่ ลูกเพียงอยากมีหนทางรอดสักทาง”
“ท่านแม่ ตระกูลกู้คือชีวิตของลูก ท่านยกตระกูลกู้ให้ผู้อื่น ก็เท่ากับเอาชีวิตลูกไปด้วย
ชีวิตนี้บิดามารดามอบให้แก่ลูก บิดาให้กำเนิดลูก ส่วนท่านแม่เลี้ยงดูลูกมา
หากท่านแม่ต้องการเอาชีวิตลูกคืน ลูกก็ไม่มีคำขุ่นเคือง
แต่ลูกไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตนี้เน่าเปื่อยไปกับการแต่งงานครั้งหนึ่ง หรือจมปลักอยู่ในเรือนหลังแห่งหนึ่ง”
ขอบตาของมารดาแดงก่ำ “เจ้า…ช่างเลอะเลือน…”
“ลูกมีสติดียิ่ง” กู้ชิงเฉิงกล่าว “ท่านแม่ ท่านเอาแต่บอกว่าทำทุกอย่างเพื่อลูก บัดนี้ลูกขอร้องท่าน โปรดทำเพื่อลูกอย่างแท้จริงสักครั้งเถิด”
เขาก้มลง หน้าผากกระทบขอบเตียง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ทุกครั้งราวกับเคาะลงบนหัวใจมารดา