หรายเต๋ออี้เดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์
หวังเอ่อร์โหงวส่องกระจก ก่อนมุ่งหน้าไปโรงเรียนอนุบาลทันที
เพิ่งเดินมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล เขาก็ได้ยินเสียงเด็ก ๆ เล่นกันอย่างสนุกสนานดังมาจากข้างใน ปะปนกับเสียงพูดคุยอ่อนโยนของผู้หญิงหลายคน ซึ่งเป็นคนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดนั่นเอง
เขาจัดเสื้อแจ็กเก็ตแบรนด์เนมบนตัวให้เข้าที่ จงใจเดินช้าลง ก่อนเชิดหน้าอกเดินเข้าไป สายตากวาดมองผู้คนในลาน ริมฝีปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย
ในลาน หรายเจียวเจียวกำลังพาเด็ก ๆ เล่นเกม เธอสวมชุดเดรสลายดอกไม้ รูปร่างเย้ายวน พอเห็นหวังเอ่อร์โหงวเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะแย้มยิ้มล้อเลียน พลางจงใจพูดเสียงดังว่า “อ้าว นี่ไม่ใช่หวังเอ่อร์โหงวคนดังของหมู่บ้านต้าเหมยหรอกเหรอ?
วันนี้มีเวลาว่างมาเดินเล่นที่โรงเรียนอนุบาลด้วยหรือไง?”
คำพูดของเธอดึงดูดความสนใจจากคนอื่นทันที หลี่เชียนเชียนกับเฉินอิงอิงกำลังนั่งพับเครื่องบินกระดาษอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็เงยหน้ามอง หลี่เชียนเชียนเป็นคนร่าเริงตรงไปตรงมา เธอวางเครื่องบินกระดาษในมือลงแล้วโบกมือให้เขา ก่อนจะแซวพร้อมรอยยิ้มว่า “เอ่อร์โหงว ตอนนี้รวยแล้วนี่ เสื้อที่ใส่ดูยังไงก็ไม่ถูก ๆ เลี้ยงข้าวพวกเราสักมื้อดีไหม?”
เฉินอิงอิงยิ้มบาง ๆ แววตาเจือความคลุมเครือ เธอสะกิดหลี่เชียนเชียนเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่มว่า “อย่าคิดแต่เรื่องกินสิ ไม่เห็นหรือไงว่าตอนนี้เอ่อร์โหงวดูมีอนาคตขึ้นเยอะ ดูสดใสกว่าเมื่อก่อนตั้งมาก”