หลิ่วชุ่ยฮวานั่งอยู่ข้างเตียง พอเห็นหวังเอ่อร์โหงวเดินเข้ามา แก้มก็แดงก่ำขึ้นมาทันที มือทั้งสองขยำชายเสื้ออย่างประหม่า สายตาจับจ้องเขาไม่วาง ทั้งคาดหวังและหวั่นใจ
“เอ่อร์โหงว...” เสียงของหลิ่วชุ่ยฮวาเบาหวิวแทบเป็นเสียงกระซิบ ทั้งยังสั่นเล็กน้อย
หวังเอ่อร์โหงวเดินมาหยุดตรงหน้า โน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองยันขอบเตียง กักเธอไว้ในอ้อมแขน ปลายจมูกแทบจะแตะหน้าผากเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือเสน่ห์ยั่วยวน “พี่สะใภ้ ไหนบอกว่าจะให้รางวัลฉันไง?
ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ”
ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มหลิ่วชุ่ยฮวา ทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวใจเต้นรัวราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาร้อนแรงของหวังเอ่อร์โหงว แววตาที่เปี่ยมด้วยความรักและปรารถนาทำให้เธอใจอ่อนจนหมดทางต้าน
“ไอ้หมาบ้า เอาแต่รังแกพี่สะใภ้อยู่ได้” หลิ่วชุ่ยฮวาเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด พลางยกแขนโอบคอหวังเอ่อร์โหงวแล้วโน้มตัวเข้าไปหาเขาก่อน
หวังเอ่อร์โหงวดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มของเธอ
ชั่วขณะนั้น ภายในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจคลอเคล้าของทั้งคู่ บรรยากาศคลุมเครืออบอวลไปทั่ว ปกคลุมทั้งห้องเอาไว้………
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ทั้งสองจึงค่อยผละจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์
หลิ่วชุ่ยฮวาซบอยู่ในอ้อมแขนหวังเอ่อร์โหงว แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือน งดงามราวกับดอกท้อที่กำลังเบ่งบาน
“เอ่อร์โหงว ตอนนี้นายเก่งขึ้นมากแล้ว ต่อไปจะไม่สนใจพี่สะใภ้อีกหรือเปล่า?” หลิ่วชุ่ยฮวาถามเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย