“สาวสวยทั้งสอง ดูกันตั้งใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” หวังเอ่อร์โหงวดึงเฉินเสวี่ยกับหวังหลิงพร้อมกัน
“พี่เอ่อร์โหงว ก็มาจ่ายตลาดเหมือนกันเหรอ!” เฉินเสวี่ยกับหวังหลิงหันมามองหวังเอ่อร์โหงว แล้วพูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน
จากนั้นทั้งคู่ก็หันกลับไปดูคนที่กำลังแสดงลิง ไม่สนใจหวังเอ่อร์โหงวอีก
“พี่เจียวเจียว พี่เชียนเชียน ผมเลี้ยงข้าวพวกพี่เอง!” หวังเอ่อร์โหงวอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเธอ เขาโอบเอวหรายเจียวเจียวด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาก็หยิกก้นหลี่เชียนเชียนทีหนึ่ง
“ไอ้หมาบ้า แกอยากตายหรือไง!” หลี่เชียนเชียนด่า
“ไอ้หมาบ้า ปล่อยมือเลย คนเต็มตลาดยังจะมาจับ ๆ แตะ ๆ กันอีก!” หรายเจียวเจียวตบมือหวังเอ่อร์โหงวอย่างแรง
หลี่เชียนเชียนผลักหวังเอ่อร์โหวงอีกที
เห็นทั้งคู่ไม่สนใจตัวเอง หวังเอ่อร์โหงวก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ เดินออกจากฝูงชนไปหาหลิ่วชุ่ยฮวากับหยวนหยวนอีกครั้ง
หวังเอ่อร์โหงวเดินวนไปมาบนถนนอยู่ห้าหกรอบ แต่กลับไม่เจอแม่ลูกหลิ่วชุ่ยฮวาเลย
เขารู้สึกแปลกใจ ถนนในตลาดก็ยาวแค่นี้ ต่อให้เป็นแมลงวันสักตัว ฉันก็น่าจะหาเจอแล้ว พวกเธอจะไปอยู่ที่ไหนกันนะ?
หวังเอ่อร์โหงวคิดไปคิดมา แล้วตัดสินใจไปถามที่ร้านขายเสื้อผ้า
เขาเดินเข้าไปในร้านที่ขายแต่เสื้อผ้าผู้หญิง
“เถ้าแก่เนี้ย มีผู้หญิงสูงประมาณ 170 เซนติเมตร พาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาซื้อเสื้อผ้าที่นี่หรือเปล่าครับ?” หวังเอ่อร์โหงวถามอย่างสุภาพ เถ้าแก่เนี้ยเป็นผู้หญิงอายุราวสี่สิบกว่า
“เธอใส่เสื้อลายตารางสีแดงคล้ำที่ซักจนซีดใช่ไหม?” อีกฝ่ายถามกลับ