“ฮูหยิน!”
หวังเถี่ยต้านเห็นฮูหยินของตนออกหน้าแทนเขาถึงเพียงนี้ ก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
“เพื่อเขาหรือ? หึ! ข้าไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของพวกเจ้าตั้งแต่แรก ทั้งยังไม่ได้จัดพิธีแต่งงานด้วย วันนี้หากเจ้ายืนกรานจะขวาง เช่นนั้นหวังเถี่ยต้านก็ไม่ต้องอยู่ในจวนนี้อีก!”
นายอำเภอเฉินกล่าวอย่างเด็ดขาด “เจ้าก็เช่นกัน!”
“ท่านพ่อ? ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าจะตัดขาดพ่อลูกกับข้าหรือ?”
เฉินเหยามองนายอำเภอเฉินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“พวกเขาทำให้พี่ชายเจ้าเป็นเช่นนี้ ทั้งยังทำให้อำเภอผิงอันสูญเสียทหารไปมากมาย เรื่องวันนี้ต้องมีคำอธิบาย”
“หากเจ้ายังจะช่วยคนต่างถิ่นพวกนี้ ก็อย่าหาว่าพ่อไม่ไว้หน้า!”
นายอำเภอเฉินชี้ไปทางเจียงสวิน “จับตัวไว้!”
“แย่แล้ว! แย่แล้ว!”
ทหารกำลังจะลงมือ จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนอย่างร้อนรน ขณะเดียวกัน เสียงตีฆ้องก็ดังขึ้นบนกำแพงเมืองอำเภอผิงอัน
“ใต้เท้านายอำเภอ! แย่แล้ว! กบฏบุกมาแล้ว!”
มือปราบคนหนึ่งรีบคุกเข่าลงตรงหน้านายอำเภอเฉิน แล้วตะโกนรายงานอย่างรวดเร็ว
พอได้ยินเช่นนั้น ชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่ต่างแตกตื่น รีบแยกย้ายหนีไปคนละทิศละทาง
นายอำเภอเฉินหน้าเปลี่ยนสี เฉินอู่ยิ่งตกใจจนแทบเป็นลม
“มาจากที่ใด? มาทางไหน!”
เจียงสวินคว้าคอเสื้อของมือปราบขึ้นมาถาม
“ขะ...ข้าน้อยคิดว่าน่าจะมาจากทางหมู่บ้านผิงอันขอรับ”
มือปราบตกใจกับสีหน้าของเจียงสวินจนสะดุ้ง
พอรู้ว่าพวกกบฏมาจากทางหมู่บ้านผิงอัน เจียงสวินก็รีบแย่งม้าตัวหนึ่งมา แล้วควบออกไปทันทีโดยไม่พูดสักคำ