“บัดซบ!” หวังเหยียนเพิ่งได้สติคิดจะเข้าไปขัดขวาง แต่ก็สายเกินไปแล้ว
จับสายลับสิบคน ตายไปตั้งมากมาย สุดท้ายกลับไม่มีใครรอดชีวิตให้สอบปากคำ
“รีบกลับไป รีบกลับไป! โอ๊ย! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
เฉินอู่กุมต้นขาตัวเองพลางร้องโหยหวน บาดแผลที่ขาของเขายังคงมีเลือดไหล
ทหารในกองที่พอมีความรู้เรื่องการแพทย์รีบเข้ามาช่วย ทำแผลให้เฉินอู่ก่อน
เจียงสวินถอนหายใจเงียบ ๆ ไอ้ไร้ประโยชน์นี่...ดันมีพ่อดีเสียด้วย
หากเขาตายที่นี่ คนที่เหลือกลับไปก็คงถูกนายอำเภอโยนความผิดฐานทำงานพลาดให้ แล้วใช้พวกเขาเป็นที่ระบายโทสะ
มีโอกาสสูงว่าจะถูกโบยด้วยไม้ทหาร หรือถึงขั้นถูกประหารทันที
เพราะฉะนั้นจะปล่อยให้เขาตายไม่ได้เด็ดขาด
แต่ถ้าพาเขากลับไป เฉินอู่ก็ต้องเอาคืนอย่างไม่ปรานี คนพวกนี้คงถูกลงโทษกันถ้วนหน้า
โดยเฉพาะเจียงสวิน
ก่อนเข้าป่าเขาได้ขวางทุกคนไว้ต่อหน้าคนทั้งกอง เตือนว่าอย่าบุ่มบ่ามบุกเข้าไปเช่นนั้น
เฉินอู่ยืนกรานจะบุก ผลก็เป็นไปตามที่เจียงสวินทำนายไว้
คนอย่างเฉินอู่ไม่มีทางคิดว่าตนเจ็บตัวเพราะทำงานไม่รอบคอบและไม่ยอมฟังคำเตือน เขามีแต่จะคิดว่าเจียงสวินทำให้เสียหน้า
เพื่อทวงหน้าตาคืน เฉินอู่ต้องใช้เจียงสวินเป็นตัวอย่างข่มขวัญคนอื่นแน่
จะช่วยเขาก็ไม่ได้ จะไม่ช่วยก็ไม่ได้
“โอ๊ย! อยากตายนักหรือไง!”
ในขั้นตอนสุดท้ายของการพันแผล ทหารดึงผ้าพันแผลให้แน่น เฉินอู่จึงเจ็บแปลบที่ขาขึ้นมา
เขาตบหน้าทหารฉาดหนึ่งทันที
“ขออภัย ขออภัยขอรับ ท่านนายกองร้อย!”