รุ่งเช้าวันถัดมา สายลมสารทพัดครวญคราง
หลี่เหลียนซานพาทหารยามที่รับช่วงดูแลด่านเฮยซานมายืนบนกำแพงด่าน มองส่งกองกำลังของอู๋ฉี่เรียงแถวเป็นขบวนยาว มุ่งหน้าสู่ด่านหลิ่วเย่อย่างเอิกเกริก
ทหารรบกว่าสามสิบคน เมื่อรวมครอบครัวแล้วมีจำนวนกว่าร้อย ทุกคนหอบหิ้วข้าวของประหนึ่งฝูงมดขนย้ายรัง ม้าศึกสิบกว่าตัวกับเกวียนก็ล้วนบรรทุกเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์จนเต็ม
อู๋ฉี่ประคองหลี่ฝูหลิงอยู่บนหลังม้า เขาหันกลับไปมองกำแพงด่านเฮยซาน ตอนเพิ่งมาถึงที่นี่ เขาตัวคนเดียว ครั้นจากไปกลับมีครอบครัว มีผลงานความชอบ และยังมีครัวเรือนกว่าสามสิบครัวติดตามอยู่เบื้องหลัง
ผืนดินรอบด่านเฮยซานแห้งแล้งจนกลายเป็นทะเลทราย ทว่ายิ่งเดินทางไปทางตะวันตก พืชพรรณและพุ่มไม้บนพื้นดินกลับยิ่งหนาตา เมื่อข้ามสันเขาหลายลูก เค้าโครงของหมู่บ้านหลิ่วเย่าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ภูมิประเทศราบเรียบ มีแม่น้ำสายใหญ่ทอดผ่าน ผิวน้ำระยิบระยับ สองฝั่งแม่น้ำเขียวชอุ่มด้วยพืชพรรณ ยามสารทเช่นนี้ทั่วทั้งผืนดินเหลืองทองอร่าม
เมื่อข้ามสันเขาลูกสุดท้าย ก็พบซากเมืองเก่า ภาพที่เห็นชวนให้ตื่นตะลึงสุดขีด กวาดตามองไปมีแต่ผืนดินไหม้เกรียมเป็นบริเวณกว้าง กำแพงด้านนอกด่านพังทลายไปกว่าครึ่ง ส่วนหมู่บ้านหลิ่วเย่าด้านหลังด่าน บ้านเรือนเรียงรายดำไหม้และพังครืน แม้แต่ผิวน้ำใกล้หมู่บ้านก็ยังมีซากเรือถูกไฟเผาลอยอยู่
โชคดีที่ในเมืองไม่มีซากศพหลงเหลือ ซากเหล่านั้นถูกฝังกลบจัดการไปในระหว่างการซ่อมแซมก่อนหน้านี้แล้ว ทว่านั่นก็เป็นเพียงงานฉาบฉวยไม่กี่วันของผู้บัญชาการป้อมจ้าว ยามนี้ที่นี่เป็นเพียงหมู่บ้านร้างที่ถูกไฟเผาจนเกรียม
หลิวเถี่ยจูรั้งบังเหียนม้า มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนสบถว่า “บัดซบเอ๊ย พวกตาตาร์เผาได้เกลี้ยงจริง ๆ”
“เกลี้ยงเช่นนี้ก็ดี” อู๋ฉี่พลิกตัวลงจากม้า เหยียบลงบนดินไหม้เกรียม “พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่!”
อู๋ฉี่พาทุกคนเดินไปตามถนนสายหลัก สองข้างทางเต็มไปด้วยกำแพงพังและซากปรักหักพัง มีเพียงลานฝึกที่ยังคงสภาพดี ทั้งยังมีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าหมู่บ้านเฮยซานมาก พื้นปูด้วยแผ่นศิลาสีคราม
อู๋ฉี่ยืนบนแท่นบัญชาการกลางลานฝึก เรียกทุกคนมารวมตัว แล้วกล่าวปลุกขวัญเสียงดังว่า