“สหายบ้านเกิด อย่ากลัวไปเลย พวกข้ากำลังเตรียมย้ายไปหมู่บ้านหลิ่วเย่า!”
หลิวเถี่ยจูพาหูเปียวไปยังโรงครัวด้วยตนเอง แล้วนำอาหารกับน้ำมาให้
“จริงหรือ! เช่นนั้นก็ดียิ่ง ท่านทหาร พวกท่านพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ บ้านข้าอยู่เรือนที่สามทางตะวันตกของตรอกหลิวซู่!” หูเปียวหยุดกินอย่างตะกละตะกลาม มองหลิวเถี่ยจูด้วยสีหน้าเว้าวอน
“ข้าเพียงอยากกลับหมู่บ้านหลิ่วเย่า จะลำบากเพียงใดก็ทนได้! ไม่ต้องให้ค่าจ้าง ขอเพียงมีอาหารให้กินก็พอ!”
“เรื่องนี้...ต้องถามนายกองร้อยของพวกข้าก่อน” เมื่อหลิวเถี่ยจูเห็นว่าเขาบอกที่อยู่ของตนได้ ความกังขาในใจก็พลันมลายไปจนสิ้น
“ท่านทหาร นายกองร้อยอยู่ที่ใด ข้าจะไปคำนับเขา ข้าจะไปวิงวอน! คนในครอบครัวข้าตายหมดแล้ว ข้าต้องกลับไปสร้างสุสานเสื้อผ้าให้พวกเขา...” หูเปียวพูดถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลพรั่งพรู
“อย่าเรียกข้าว่าท่านทหาร เรียกพี่หลิวก็พอ รออยู่ก่อน ข้าจะไปหาทางดู...” หลิวเถี่ยจูเองก็เคยสูญเสียครอบครัว ยามนี้จึงอดสะเทือนใจมิได้
หลิวเถี่ยจูพบหลี่ฝูหลิงที่กระโจมรักษาอาการบาดเจ็บ แล้วเล่าความเป็นมาให้นางฟัง
“หมอหลี่ เรื่องก็เป็นเช่นนี้ ท่านเห็นว่า...”
“ในเมื่อสอบถามจนแน่ชัดแล้วว่าเป็นคนจากหมู่บ้านหลิ่วเย่า ดูท่าก็น่าสงสารไม่น้อย จัดให้เขาติดตามท่านอาเฉียนไปก่อนเถิด พวกเราขาดทหารรับใช้จริง ๆ รอพี่อู๋ฉี่กลับมา ข้าจะบอกเขา” หลี่ฝูหลิงกำลังเปลี่ยนยาให้ทหารบาดเจ็บ
“ได้!” หลิวเถี่ยจูถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ขอบคุณพี่หลิว! ท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้าไปชั่วชีวิต!”
หูเปียวกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อกินอาหารเสร็จก็อาสาช่วยเฉียนเหล่าเหนียนทำความสะอาดค่ายทหาร ลงมือทำงานไม่หยุดพัก จนเหล่าทหารต่างพากันรู้สึกชื่นชอบเขา
ป้อมติ้งเปี้ยน กรมความชอบทางทหาร
ยามอู๋ฉี่เดินเข้าไป เฉินหง เสมียนอาวุโส กำลังก้มหน้าดีดลูกคิดอยู่บนโต๊ะ พอเห็นเขามาถึงก็รีบลุกขึ้นประสานมือคำนับ
“นายกองร้อยอู๋ น่ายินดียิ่ง! ในที่สุดก็รอท่านมาได้เสียที!”
“ใต้เท้าเฉินอย่าล้อข้าเลย เกรงว่าทั่วทั้งป้อมติ้งเปี้ยนคงไม่มีผู้ใดเต็มใจไปหมู่บ้านหลิ่วเย่า!”