“ปากร่องแคบ ก้นร่องกว้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ตรงทางเข้าเสริมแผ่นกั้นไว้ ยามแล้งเปิด ยามน้ำหลากปิด”
เช้าตรู่วันนั้น อู๋ฉี่ใช้จอบขีดเส้น กำกับหลิวเถี่ยจูกับเหล่าชายฉกรรจ์ในสังกัดจ้าวอู่ให้เริ่มขุดคูชักน้ำ จากนั้นยังต้องขุดร่องน้ำในทุ่งข้าวสาลีอีกด้วย โดยแบ่งเป็นร่องล้อม ร่องขวาง และร่องตรง
ผืนดินอุดมสมบูรณ์ของหมู่บ้านหลิ่วเย่าล้วนอยู่สองฝั่งแม่น้ำใหญ่ ทว่ายามนี้เป็นฤดูแล้ง ระดับน้ำในแม่น้ำต่ำกว่าผืนดินมาก พืชผลในนาได้แต่รอพึ่งฟ้าฝน คูส่งน้ำเดิมก็ถูกพวกตาตาร์ทำลายไปแล้ว
“นายกองร้อย ขุดแค่คูส่งน้ำก็พอแล้วมิใช่หรือ เหตุใดต้องขุดร่องน้ำมากมายถึงเพียงนี้?” หลิวเถี่ยจูออกแรงขุดดินอย่างขะมักเขม้น
“บอกให้เจ้าอ่านหนังสือให้มาก เจ้ากลับเอาแต่ไปดื่มสุรา เรื่องนี้ข้าเห็นมาจากตำราโบราณ...แค่ก ๆ...ช่วยเพิ่มผลผลิตได้ อย่าพูดมาก รีบขุดเข้า!”
แน่นอนว่าอู๋ฉี่ย่อมไม่บอกว่านี่เป็นความรู้ล้ำหน้าจากอีกโลกหนึ่ง ซึ่งตัวเขาเองก็เรียนรู้มาจากรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับการเพาะปลูกรายการหนึ่ง
“ได้! ท่านว่าอย่างไรก็อย่างนั้น!”
แม้หลิวเถี่ยจูจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงก้มหน้าทำตาม
อู๋ฉี่นำคนลงมือขุดคูที่ชายหาดริมแม่น้ำตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวัน ชาวบ้านที่กลับมาเห็นนายกองร้อยลงมือขุดคูด้วยตนเอง ทั้งผืนดินอุดมสมบูรณ์นับพันหมู่ยังกลับมามีน้ำชลประทาน ต่างก็เข้าร่วมหว่านเมล็ดข้าวสาลีฤดูหนาวอย่างแข็งขัน
อู๋ฉี่ยังแต่งตั้งหยางเหล่าเกินเป็นผู้ดูแลนาแห่งหมู่บ้านหลิ่วเย่าอย่างเป็นทางการ ให้รับผิดชอบจัดระเบียบชาวบ้านขุดดินและหว่านเมล็ด ทุกคนต่างเห็นชอบ
“นายกองร้อยอู๋ ปีที่หมู่บ้านหลิ่วเย่าของเรามีผลผลิตดี ข้าวสาลีหนึ่งหมู่ให้ผลผลิตราวสองร้อยจินเชียว!”
หยางเหล่าเกินหว่านเมล็ดอยู่กลางทุ่งนาพร้อมกับอู๋ฉี่ เขาเอ่ยเล่าภาพยามเก็บเกี่ยวในปีที่ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ เป็นการวาดวิมานในอากาศให้อู๋ฉี่ไว้ก่อน
“ท่านลุงหยาง ผลผลิตที่นี่มากกว่าที่อื่นอยู่หลายสิบจินก็จริง แต่ข้าบอกว่าหนึ่งหมู่จะให้ผลผลิตได้สี่ร้อยจิน ท่านเชื่อหรือไม่?”