"เปิดประตู ให้พี่อู๋ของข้าเข้ามา!"
เสียงของหวังต้าจูถ่ายทอดลงมาจากกำแพงด่าน พร้อมกับความสนิทสนมที่จงใจแสดงออกมา
ประตูเมืองส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" แล้วเฉินเหล่าเหนียน ทหารรับใช้ ก็ค่อยๆ เปิดออกครึ่งหนึ่ง เขามองอู๋ฉี่ท่ามกลางแสงย้อน แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่ศีรษะที่ห้อยอยู่ที่คอของม้ายังคงหยดเลือดอยู่ ในกองทหารยามนี้มีเพียงเขาที่สนิทกับอู๋ฉี่มากที่สุด ทว่าบัดนี้กลับรู้สึกแปลกหน้าอย่างประหลาด แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร เพียงหลีกทางให้
"พี่อู๋! ฝีมือเยี่ยมยอด!"
หวังต้าจูก้าวลงจากกำแพงด่านอย่างใหญ่โต ด้านหลังตามด้วยจูเหล่าซาน เขาเดินเข้ามาตรวจสอบของที่ยึดมาได้ก่อน แล้วจึงกล่าวเสียงดังว่า
"หัวตาตาร์สามหัว! ยังมีนายสิบอีกหนึ่งคน ปีนี้เจ้าทำชื่อเสียงให้กองทหารยามด่านเฮยซานของเราใหญ่โตนัก!"
เขาเดินมาถึงหน้าอู๋ฉี่ ฝ่ามือตบลงบนบาดแผลที่ไหล่อย่างแรง ตั้งใจจะลองเชิง อู๋ฉี่ไม่หลบ ก้มหน้าลงรับแรงนั้น แล้วเซถอยไปสองสามก้าว ปากพึมพำไม่ชัด:
"นายหมู่... ข้าหิว... กระหายน้ำ..."
หวังต้าจูเห็นเขายังโง่เขลาเช่นเดิม ความระแวงในใจก็จางหายไปเกินครึ่ง เขาหันไปมองศีรษะสามหัวกับดาบโค้งและคันธนูยาวที่ยึดมาได้ ความโลภในสายตาแทบจะปกปิดไว้ไม่มิด
"หิวและกระหายหรือ? ง่ายนิดเดียว!"
หวังต้าจูตะโกนอีกครั้ง "เฉินเหล่าเหนียน! ยกหม้อน้ำแกงนั้นขึ้นมา! แล้วเอาตะกร้าแป้งทอดมาให้ด้วย!"
นี่คือธรรมเนียมของหวังต้าจู — นายหมูกินเนื้อดื่มสุรา สมุนคนสนิทจูเหล่าซานและหลิ่วซือกินน้ำแกงกับแป้งทอด ส่วนทหารยามและทหารรับใช้ที่เหลือทำได้เพียงกินแป้งทอดกับน้ำล้างหม้อที่มีคราบน้ำมัน
"พี่อู๋เอ๋ย เจ้าทำคุณงามความดีให้ข้าครั้งใหญ่ ต่อให้ข้าไปรายงานผลงานนี้ขึ้นไป เมื่อเงินรางวัลลงมา พวกเราก็จะได้กินซาลาเปาแป้งขาวกันแล้ว!"
หวังต้าจูกอดไหล่อู๋ฉี่ พูดอย่างจริงใจ "ต่อจากนี้ เจ้าก็ทำงานกับข้าให้ดีๆ หน้าที่ลาดตระเวนชายแดนยกให้เจ้าหมด เจ้าฆ่าตาตาร์ ข้ารายงานผลงาน ชีวิตของกองทหารยามเราก็จะดีขึ้น!"
"ข้า... ข้าฟังนายหมู่..."
อู๋ฉี่ก้มหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไอ้ชั่วนี้คิดเลขเก่งนัก ให้ตัวเองสู้ตายแทน แต่ผลงานทั้งหมดตกเป็นของมัน สามปีแล้ว เจ้าของร่างเดิมก็ถูกมันใช้งานเหมือนวัวเหมือนควายมาอย่างนี้
"โอ้ย ไอ้ทึ่นี่กลับมาแล้วหรือ? นายหมู่บอกว่าเจ้าไปลาดตระเวนชายแดนทำผลงาน ป้ายังเป็นห่วงเจ้าอยู่เลย..."
ในเวลานี้ หลิ่วซือที่แอบสังเกตอยู่ข้างในก็ค่อยๆ เดินออกมา ท้องเริ่มนูน เดินมือหนึ่งประคองบั้นเอวด้านหลัง เมื่อเห็นอู๋ฉี่ ดวงตาก็อ่อนโยนจนแทบจะละลาย "รีบเข้าไปนั่งพักก่อน ป้าจะตักน้ำแกงให้เจ้า"
อู๋ฉี่ตอบรับอย่างโง่เขลา แล้วพูดด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน:
"นายหมู่... ข้า... ข้ามีเรื่องลืมบอก"
หวังต้าจูไม่ใส่ใจ เอี้ยวหัวเข้ามาใกล้:
"เรื่องอะไร?"
"นายทหารตาตาร์คนนั้น ก่อนตายได้พูดไว้ประโยคหนึ่ง"
น้ำเสียงของอู๋ฉี่ไม่คลุมเครืออีกต่อไป เขาเร่งเสียงดังว่า "มันบอกว่า ในด่านเฮยซานมีคนเป็นไส้ศึก คนคนนั้นชื่อหวังต้าจู!"
รูม่านตาของหวังต้าจูหดตัวลงอย่างรุนแรง
ในเวลาเดียวกัน มือขวาของอู๋ฉี่ก็ขยับแล้ว ไม่ให้ใครมีเวลาตั้งตัว ศอกที่แข็งราวกับค้อนเหล็ก พุ่งจากด้านล่างขึ้นไป กระแทกเข้าที่ลำคอของหวังต้าจูอย่างแรง!
"กร๊อบ"
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจนมาก
จากลำคอของหวังต้าจูมีเสียง "อึก" สั้นๆ เล็ดลอดออกมา ดวงตาสีเหลืองของเขาเบิกโปนออกมา คอหักไปด้านหลังในมุมที่ไม่เป็นธรรมชาติ ร่างทั้งร่างล้มลงไปด้านหลังราวกับถุงแป้ง คันธนูเขาสัตว์ในมือหลุดกระเด็น "ดังปัง" ตกลงบนแผ่นหิน
"นี่คือบัตรเชิญยมราชที่ข้ามอบให้ ยังถูกใจอยู่หรือไม่?" อู๋ฉี่มองหวังต้าจูที่กำลังจะตายบนพื้น
ภายในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วขณะ
"นายหมู่ —!"
จูเหล่าซานเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ร้องเสียงหลง มือเอื้อมไปที่มีดที่เอว
"เกือบลืมไอ้ข้ารับใช้อย่างเจ้าไป!"
อู๋ฉี่ก้าวพรวดเดียวมาถึงตรงหน้าเขา มือซ้ายจับข้อมือที่กำลังชักมีดของเขา บิดออกไปด้านนอก "กร๊อบ" เสียงหนึ่ง แขนทั้งข้างของจูเหล่าซานถูกบิดจนบิดเบี้ยว เสียงกรีดร้องยังไม่ทันหลุดจากลำคอ หมัดขวาของอู๋ฉี่ก็กระแทกเข้าที่กลางอกของเขาแล้ว หมัดเดียวแตกกระดูก!
"แค่ก—!"
จูเหล่าซานพ่นเลือดฟองหนึ่งออกมา ร่างล้มคว่ำลง อกยุบเป็นหลุม เห็นทีจะเอาชีวิตไม่รอด
คนที่เหลือเพิ่งจะตั้งสติได้ ลานบ้านราวกับน้ำเดือด
"ฆ่าคนแล้ว!"
"ไอ้ทึ่บ้าไปแล้ว! รีบฆ่ามันซะ!"
หลิ่วซือกรีดร้องเสียงแหลมวิ่งกลับเข้าไปในห้อง พยายามสั่งทหารยามที่เหลือให้จัดการอู๋ฉี่ บางคนหยิบไม้กระบองที่พิงกำแพง บางคนชักมีดที่เอว
อู๋ฉี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ก้มลงเก็บคันธนูเขาสัตว์ที่ร่วงจากมือหวังต้าจู แล้วหยิบลูกธนูออกมาจากแล่ง ธาตุไฟคล่องแคล่วไร้ช่องโหว่
"ใครกล้าก้าวไปอีกก้าว"
เขาดึงคันธนูจนสุดแขน ปลายลูกธนูเล็งไปที่ทหารยามที่วิ่งนำหน้า "ข้าจะส่งให้ไปเป็นเพื่อนนายหมู่"
ชายคนนั้นชักมีดออกมาได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดชะงัก เหงื่อเย็นไหลท่วมหน้า แล้วค่อยๆ ถอยหลังออกไป
ทหารยามอีกสองคนที่เดิมทีก็ขลาดๆ อยู่แล้ว ถือไม้กระบองมองหน้ากันไม่รู้จะทำอย่างไร ในลานบ้านเหลือเพียงเสียงดิ้นรนของจูเหล่าซาน เสียงลมหายใจรั่ว "ฮืดๆ" จากลำคอและเสียงครางที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ กับเสียงร้องไห้ค้นหาของหลิ่วซือที่อยู่ในห้อง
"นายหมู่คบคิดกับศัตรู ข้าฆ่าเขาแล้ว!"
อู๋ฉี่เร่งเสียงขึ้น สายตามองสำรวจทหารยามสามคน "แต่พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องตาย"
ชายที่ถือมีดชื่อหลิวเถี่ยจู ปีนี้สามสิบต้นๆ ใบหน้ามีรอยแผลเป็น เขาทำงานที่กองทหารยามมาเจ็ดปี เคยฆ่าตาตาร์มาไม่กี่คน เขากำมีดจ้องอู๋ฉี่แน่น กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก: "อู๋ฉี่ เจ้าฆ่านายหมู่ เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นความผิดถึงตาย! ถึงเวลาพวกเราทุกคนจะถูกเหยียบลงด้วย!
อู๋ฉี่จ้องตาของเขา น้ำเสียงเย็นชา: "หวังต้าจูให้จูเหล่าซานไปติดต่อศัตรู ข้านำหัวตาตาร์ที่ติดต่อกลับมา ยังฆ่าไส้ศึกที่คบคิดกับศัตรู นี่คือความดี ไม่ใช่ความผิด!"
เมื่อพูดถึงคำว่า "จูเหล่าซานคบคิดกับศัตรู" น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งไร้อารมณ์ ราวกับพูดถึงเรื่องจริงที่ตายตัวแล้ว
มุมปากของหลิวเถี่ยจูกระตุก มองศพของจูเหล่าซานที่นิ่งไปแล้วบนพื้น แล้วหันไปมองหัวตาตาร์สามหัวที่ห้อยอยู่ที่คอม้า "ดังปัง" ทิ้งมีดลงพื้น
"แล้วหลิ่วซือล่ะ?" ทหารยามอีกคนชื่อจางโต้วพูดขึ้น อายุยี่สิบห้า เสียงสั่นเครือ "นาง... นางเห็นหมดแล้ว..."
"นางเห็น ดังนั้นนางก็ต้องตายด้วย..."
ยังพูดไม่ทันจบ ม่านประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียงดัง "แอ๊ด" หลิ่วซือมือหนึ่งกุมท้อง มือหนึ่งถือกรรไกรวิ่งออกมา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาและน้ำมูก เสียงแหลมคม:
"อย่าไปฟังมัน! มันเป็นแค่คนโง่! มันฆ่านายหมู่! พวกเจ้าหมด ถ้าจับมันมัดส่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน อย่างน้อยแต่ละคนก็ได้เลื่อนขั้น! พวกเจ้าตาบอดกันหมดหรือไง?"
นางร้องพร้อมกับโบกกรรไกร ไม่กล้าเข้าใกล้อู๋ฉี่ แต่จ้องทหารยามสามคนแน่น พยายามบังคับให้พวกเขาลงมือ
หลิวเถี่ยจูกัดฟัน ไม่ขยับ จางโต้วมองคันธนูเขาสัตว์ในมืออู๋ฉี่ที่ยังมีลูกธนูอยู่ ก็ไม่ขยับ ทหารยามหนุ่มอีกคนอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด ก้มหน้าลงต่ำ
หลิ่วซือเห็นไม่มีใครฟัง จู่ๆ ก็คุกเข่าลง "ปัง" เสียงหนึ่ง ทิ้งกรรไกรไปด้านข้าง สองมือกอดท้องที่นูนขึ้น คุกเข่าเข้าไปหาอู๋ฉี่สองก้าว:
"ไอ้ทึ่... อู๋ฉี่! พี่อู๋ฉี่! ป้าขอร้องเจ้าแล้ว! ในท้องป้ายังมีลูก! ลูกเป็นผู้บริสุทธิ์! เจ้าฆ่าป้าเท่ากับฆ่าสองชีวิต!"
นางร้องไห้ราวกับหัวใจจะขาด น้ำมูกน้ำตาอาบหน้า ทุกคนก็ใจเคลื่อยไปตาม — อู๋ฉี่ผู้นี้จะลงมือได้จริงหรือ?
อู๋ฉี่ก้มมองนาง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง — หวังต้าจูปฏิบัติต่อเขาราวกับวัวควาย เจ้าของร่างเดิมสมองไม่ดี แต่ก็รู้ว่านั่นไม่ถูกต้อง เพียงแต่ไม่รู้จะต่อสู้อย่างไร
"ผู้ที่คบคิดกับศัตรูขายชาติ ทุกคนมีสิทธิ์ฆ่าได้ หากเจ้าจะโทษ ก็จงโทษที่หวังต้าจูยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเอาชีวิต คบคิดกับพวกตาตาร์!"
เสียงของอู๋ฉี่ไม่ดัง แต่ทุกคนในลานบ้านได้ยินชัดเจน "สิ่งที่เขาทำ เป็นความผิดถึงขั้นต้องฆ่าทั้งตระกูล! ขอถามทุกคนว่า ใครบ้างที่ไม่มีญาติมิตรตายด้วยน้ำมือพวกตาตาร์ ตอนนั้น เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าพวกเขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง?"
หลิ่วซือเงยหน้าขึ้น สีหน้าเปลี่ยนจากอ้อนวอนเป็นสิ้นหวัง ลานบ้านเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านซอกกำแพงด่านดังก้อง
อู๋ฉี่มองทหารยามสามคน เสียงหนักแน่นไร้ข้อกังขา:
"ทุกท่าน ตั้งแต่นี้พวกเราอยู่เรือลำเดียวกัน แต่ข้าไม่อยากฆ่าผู้หญิง ส่วนพวกเจ้า ก็ต้องมอบใบประกาศความภักดีให้ข้า..."