"น้ำ...พี่จู...ข้าอยากดื่มน้ำ..."
อู๋ฉี่ก้าวเท้าอันสั่นคลอนเดินอยู่บนทุ่งร้าง เขาร้องขอเครื่องดื่มน้ำจากทหารยามที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้าง
"น้ำอะไรน้ำ! นายหมู่สั่งให้ลาดตระเวนไปทางเหนืออีกห้าลี้ จะโทษก็ได้แต่ชะตากรรมของเจ้า ที่ไปทำให้ท้องเมียเขา..."
ยังพูดไม่ทันจบ ด้านหน้าก็มีฝุ่นคลุ้งตลบ จูเหล่าซานรู้สึกขนหัวลุก:"ซวยจริง! พวกทหารม้าตาตาร์มาแล้ว!"
จูเหล่าซานไม่ลังเลที่จะขี่ม้าจากไป อู๋ฉี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายทรุดลงกับพื้นด้วยเสียง "ปัง"
ครู่ต่อมา อู๋ฉี่ลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน ลำคอส่งเสียงยาว "ฮะ" เศษความทรงจำบางส่วนผุดขึ้นในหัว——ราชวงศ์ต้าโจว ทหารยามชายแดน ทหารโง่ถูกบูลลี่ ขาดน้ำตาย...
"กึ๊กๆ กึ๊ก กึ๊กๆ กึ๊ก—"
เสียงกีบม้าอันเร่งรีบดังมาจากทางเหนือ อู๋ฉี่หันไปมอง เห็นเงาร่างสิบม้าปรากฏขึ้นจากเส้นขอบฟ้าที่บิดเบี้ยวด้วยไอร้อน พวกมันไม่สวมเกราะ แต่แบกธนูยาว เกี่ยวดาบโค้ง ถือแส้ม้าโบกไปมาอย่างอิสระ ปากส่งเสียงร้องประหลาด
รูม่านตาของอู๋ฉี่หดลง แม้จะยังมึนหัวอยู่บ้าง แต่ร่างกายนี้มีพื้นฐานดีมาก เป็นผลจากการทำงานหนักมาหลายปี
"ซู่ๆๆ!"
อู๋ฉี่รีบหลบไปหลังก้อนหินที่ผุกร่อนด้านข้าง แทบจะพร้อมกันนั้น ลูกธนูหลายดอกก็ปักลงบนจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่ ปลายธนูสั่นระริก
"เกือบไป!" อู๋ฉี่หมอบอยู่หลังก้อนหิน หัวใจเต้นระทึก นี่ไม่ใช่การแข่งขัน ไม่ใช่การฝึกซ้อม ตอนนี้ม้าป่าหน้าสิบตัวกำลังควบอยู่บนทุ่งร้าง ลูกธนูพุ่งเฉียดอากาศหมายเอาชีวิตเขา!
อู๋ฉี่ไม่ทันคิดว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เขาต้องเอาชีวิตรอดก่อน! อาวุธเพียงอย่างเดียวคือธนูยาวธรรมดาๆ คันหนึ่ง ในแล่งธนูเหลือลูกธนูเพียงสิบกว่าดอกเท่านั้น
"ยังดีที่มีธนูกับลูก ฟังเสียงดูน่าจะราว 150 เมตร..."
อู๋ฉี่โผล่ครึ่งตัวข้างบนออกมาจากหลังหินอย่างรวดเร็ว ธนูในมือถูกง้างจนเต็มวงจันทร์ การฝึกฝนในชาติก่อนได้กลายเป็นความทรงจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
"ปัง!"
คนตาตาร์ที่วิ่งนำหน้าถูกยิงเข้าที่กลางหน้าผาก เลือดฟุ้งกระจาย ร่างเอนหงายตกลงมาจากหลังม้า ลูกธนูปักคาที่หว่างคิ้วอย่างชัดเจน
"น่าสนใจ...กระจายตัว! ตามข้ามา!" นายสิบหน่วยลาดตระเวนตะโกนสั่งการ จากนั้นม้าศึกทั้งหลายก็แยกกระจาย เป็นรูปพัดล้อมและยิงถล่ม
อู๋ฉี่ยิงคนหนึ่งล้มแล้ว ก็หลบไปหลังก้อนหินอีกครั้ง ฝนธนูอันดุดันอีกรอบสาดกระหน่ำมา ลูกธนูดอกหนึ่งเฉียดผ่านหัวไหล่เขาไป ถูกบาดผิวหนังจนเลือดไหลซิบ
"ฉี่—เจ็บชะมัด!"
ความเจ็บปวดทำให้สมองของอู๋ฉี่ตื่นตัวยิ่งขึ้น เขาจับจังหวะฝนธนูที่หยุดลง โผล่ออกไปยิงอีกครั้ง
"พุ่บ!"
ที่ระยะ 120 เมตร คนตาตาร์ที่กำลังคุมม้าอยู่ปีกข้างหนึ่ง ถูกยิงเข้าที่เบ้าตาซ้ายทะลุสมอง!
"น...นายสิบ! มีมือแม่นธนู!"
คนตาตาร์ที่เหลือตกใจสะดุ้ง ความแม่นยำในการยิงขณะเคลื่อนที่ระยะไกลเช่นนี้ หากบอกว่าลูกแรกเป็นเรื่องบังเอิญ ลูกที่สองที่ยิงเข้าบ้าตาได้ก็แสดงให้เห็นถึงฝีมือจริง มือแม่นธนูที่เก่งที่สุดในเผ่าก็เท่านี้เอง!
"กลัวอะไร! ตามข้าไปฟันมันให้ตาย!"
นายสิบสีหน้าโหดเหี้ยม ละทิ้งการยิงธนูจากหลังม้า ดึงดาบออกมาคำรามจะพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่าชั่วขณะถัดมา
"เอ่อ—"
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าปากเขาตรงๆ เขายกมือทั้งสองกุมคอตัวเอง เลือดฟองพุ่งพร้อมเสียง "ฮึกๆ" อันเจ็บปวด ก่อนจะร่วงหล่นจากหลังม้า กระตุกสองสามทีแล้วก็หมดสติไป
"ถอย! ถอย! เป็นมือแม่นธนูที่ยิงแม่นทุกดอก!"
คนตาตาร์ที่เหลืออีกเจ็ดคนแตกตื่นสุดขีด รีบหันหัวม้าหนี แส้ม้าฟาดจนก้นม้าเป็นรอยเลือด พวกมันไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง รีบเร่งไปทางเหนือ หนีไปทางเหนือ
จูเหล่าซานที่ซ่อนตัวอยู่ไกลๆ ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็รีบกลับไปรายงานที่ด่านด้วยสีหน้าเหมือนเจอผี
อู๋ฉี่มองฝุ่นที่ฟุ้งจางหายไปไกล ในใจเกิดความสุขที่ยากจะบรรยาย การยิงเป้าแข่งขัน จะสู้การยิงคนเป็นๆ ได้มันส์เท่าไร!
ศพสามศพนอนอยู่ไม่ไกล ม้าศึกแตกตื่นวิ่งหนีไปสองตัว เหลือเพียงม้าของนายสิบตาตาร์ตัวนั้นที่ยังไม่ยอมจากไป กำลังก้มหน้าเลียแก้มนายของมันอยู่
อู๋ฉี่ใช้เรี่ยวแรงสุดท้าย ไปหยิบกระบอกน้ำจากตัวนายสิบตาตาร์มาดื่มแก้กระหาย แล้วล้วงตามตัวศพ หยิบเนื้อแห้งส่งเข้าปากเพื่อประทังชีวิต ยังค้นเจอเศษเงินอีกกว่ายี่สิบตำลึงด้วย!
ระหว่างที่ฟื้นฟูกำลัง อู๋ฉี่ค่อยๆ หลอมรวมความทรงจำที่หลงเหลือของเจ้าของร่างเดิมเข้าด้วยกัน——
ทหารยามอู๋ฉี่ตายไปแล้วจริงๆ เขาคืออู๋ฉี่อีกคนซึ่งเป็นคนยุคใหม่——อายุยี่สิบสองปีเหมือนกัน เพิ่งคว้าแชมป์ยิงธนูชายประเภทบุคคลจากการแข่งขันชิงแชมป์โลก ผู้สืบทอดมวยแปดขั้วรุ่นปัจจุบัน ระหว่างเดินทางกลับประเทศ เครื่องบินประสบอุบัติเหตุตกลงสู่ทะเล ตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
เจ้าของร่างเดิมถูกนายหมู่หวังต้าจู สามีภรรยาคู่นั้น ใช้เป็นวัวเป็นควายมาสามปี กระทั่งปีที่แล้วหวังต้าจูถูกลูกธนูยิงทะลุเป้าไปที่ชายแดนจนถูกจับตัวไป แต่กลับรอดชีวิตกลับมาได้อย่างเหลือเชื่อ
ทหารยามในค่ายทหารเดียวกันต่างก็ชื่นชมว่าเขาเป็นวีรบุรุษผู้กล้าเดียวดาย มีเพียงอู๋ฉี่ที่บังเอิญพบเห็น จริงๆ แล้วผู้นี้ถูกพวกตาตาร์ส่งกลับมา และยังรับปากโค้งคำนับว่าจะมาเป็นไส้ศึกในปีหน้า
อู๋ฉี่ร่างยักษ์สูงแปดฉื่อ หนุ่มแข็งแรง หวังต้าจูไม่มั่นใจว่าจะลงมือกำจัดภัยแฝงได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้
บัดนี้มีโอกาสแล้ว หวังต้าจูย่อมต้องหาทางจัดการเจ้าโง่ยักษ์นี้ให้ตาย ปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงที่ทหารม้าตาตาร์ออกลาดตระเวนบ่อย แล้วตามด้วยกองทัพใหญ่เข้ามาปล้นสะดมชายแดน เขาจึงส่งอู๋ฉี่ทหารรับใช้ที่โง่เขลาไปลาดตระเวนตามแนวชายแดน ความจริงคือต้องการให้เขาตายอยู่ที่ทุ่งร้างทางตอนเหนือนี่
"หนี้บัญชีนี้ ข้าจะช่วยเจ้าของร่างเดิมทวงคืนเอง!"
อู๋ฉี่กินอิ่มดื่มพอแล้ว ก็เก็บดาบโค้งของนายสิบตาตาร์ขึ้นมา ฟันหัวคนสามหัวอย่างว่องไว ใช้ผมเปียที่ข้างหลังศีรษะมัดรวมกันไว้
"แม้กระทั่งอานม้ากับโกลนก็ยังไม่มี นั่งขึ้นไปทรมานชะมัด..."
อู๋ฉี่แขวนหัวคนกับดาบธนูที่ยึดมาได้ ไว้ที่คอทั้งสองข้างของม้า แล้วปีนขึ้นหลังม้าศึกตาตาร์ตัวนั้น
"ฆ่าคนตัดหัวได้เงินไวจริงๆ ทำตัวเป็นวัวเป็นควายตายไม่รู้จักตาย!"
เขาตบที่คอม้า กระชากบังเหียนหันหัวม้า ภายใต้แสงตะวันยามบ่ายแก่ที่ทอดยาวไปทางตะวันตก ค่อยๆ ขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังด่านทางใต้
ที่ไกลออกไป ด่านเป็นหอประตูสูงสามจ้าง กว้างหนึ่งจ้าง สองข้างติดกับภูเขารกร้างสีดำเทาอันสูงชัน ประตูเมืองเป็นประตูเหล็กหนาหนึ่งฉื่อ ที่นี่ป้องกันง่ายโจมตียาก มีชื่อว่า ด่านเฮยซาน
นี่คือด่านหนึ่งในเขตชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือของราชวงศ์ต้าโจว หลังด่านไปทางใต้สิบลี้คือกองทหารเสบียงเฮยซาน ที่อู๋ฉี่เติบโตมา พื้นที่กว้างสามสิบลี้ สังกัดป้อมติ้งเปี้ยนในเมืองเหลียง
ในเวลาเดียวกัน ภายในด่านเฮยซาน
"จูเหล่าซาน เจ้าพูดจริงหรือ! เจ้าโง่ยักษ์นั่นยิงคนตาตาร์ตายสามคน?" หวังต้าจูตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"จ...จริงแท้! ข้าแอบดูอยู่ไกลๆ...ฆ่าเสร็จข้าก็รีบกลับมารายงานทันที ตอนนี้ไอ้โง่อู๋ฉี่อาจกำลังเดินทางมาที่ด่านแล้ว!"
จูเหล่าซานหอบหายใจแรง มือที่ถือน้ำก็สั่นเทาไม่หยุด
"ท่านพี่ จะทำอย่างไรดี?" หลิ่วซือท้องแก่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความร้อนใจ
"กลัวอะไรกัน? ก็แค่ไอ้โง่มีพละกำลัง เขาจะลืมไปแล้วหรือว่าสามปีมานี้ใครให้ข้าวให้น้ำเขากิน!" หวังต้าจูหัวเราะเย้ย "ยิ่งรู้จักฆ่าคนยิ่งดี คราวหน้าให้มันออกไปฆ่าพวกตาตาร์อีก ผลงานการศึกก็เป็นของเราหมด! ถ้ามันตายก็เบิกเงินช่วยเหลืออีกรอบ!"
จูเหล่าซานกลับมาเป็นลูกไล่เหมือนเดิม ยกยอปอปั้น:"ใช่แล้ว! นายหมู่คิดได้รอบคอบนัก..."
"รายงาน! นายหมู่! อู๋ฉี่ทหารรับใช้มาเรียกประตูอยู่นอกด่าน! บอกว่าจะขอข้าวน้ำกิน..." ทหารแก่คนหนึ่งรายงานอยู่นอกประตู
"ไป ไปดูกันก่อน ถ้ามันฉลาดคิดแอบแฝง ข้าจะยิงมันให้ตายอยู่นอกด่านนี่แหละ!" หวังต้าจูพูดอย่างโหดเหี้ยม ชายผู้นี้ตัวกว้างไหล่หนา อาศัยฝีมือยิงธนูเขาสัตว์หนักหนึ่งศอกอันเก่งกาจ หลายปีนี้เคยฆ่าคนตาตาร์มาแล้วหลายคน เลื่อนขั้นเป็นนายหมู่ด้วยผลงานการศึกจริงๆ
แต่ตั้งแต่ปีที่แล้วเสียไข่ไป ดูเหมือนปีนี้จะสูญเสียความกล้าหาญที่จะออกไปลาดตระเวนข้างนอก ตอนนี้ขาดผลงานการศึกอีกนิดเดียวก็จะเลื่อนเป็นนายสิบ แล้วก็สามารถขอย้ายกลับไปยังกองทหารได้ เขาจึงไม่ยอมปล่อยอู๋ฉี่วัวควายที่รู้จักฆ่าคนตาตาร์ไปง่ายๆ แน่นอน!
ตะวันยามเย็นสีแดงฉานดั่งเลือด เงาของอู๋ฉี่คนเดียวขี่ม้าตัวเดียวถูกทอดยาว เขาตอนนี้ก้มหน้าอย่างเซื่องซึม จูงม้ายืนอยู่นอกประตูด่าน
"ไอ้โง่อู๋ฉี่! ข้างคอม้าห้อยอะไรอยู่นั่น!" หวังต้าจูถามเสียงดัง
"นายหมู่สั่งให้...ให้ข้าลาดตระเวน เจอ...เจอพวกตาตาร์เข้า ข้าก็...ก็ใช้ธนูยิงพวกมัน...ตัดหัวมาส่ง...ส่งให้นายหมู่..." อู๋ฉี่ทำเป็นโง่ "นายหมู่...ข้าไม่เอาหัวคน ข้าแค่อยากกินข้าวดื่มน้ำ..."
"นายหมู่...จะว่ายังไง?" จูเหล่าซานถามอย่างลังเล
"เจ้าคงถูกพวกตาตาร์ขู่จนโง่ไปแล้ว" หวังต้าจูไม่ใส่ใจ ร้องบอกทหารแก่ประจำประตู:
"เปิดประตู ปล่อยพี่อู๋ของข้าเข้ามา!"