อู๋ฉี่ผลักประตูไม้หนาของร้านตีเหล็กเข้าไป ไอร้อนระอุพุ่งปะทะใบหน้า ภายในมีชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนหลายคนกำลังยกค้อนทุบเหล็ก
“อาจารย์หลิว รับทำหัวลูกศรเหล็กกล้าหรือไม่?”
หลิวต้าฉุยเงยหน้ามองเขา “จะทำเท่าไร?”
“500 ดอก” อู๋ฉี่หยิบภาพร่างที่ตนวาดขึ้นจากอกเสื้อ “ใช้เหล็กกล้า หัวลูกศรทรงสามเหลี่ยม มีร่องโลหิต”
หลิวต้าฉุยวางค้อนในมือลง รับภาพร่างไปดู แววตาพลันเป็นประกาย “อู๋ฉี่ ภาพหัวลูกศรนี่เจ้าได้มาจากไหน? ข้าอยู่ชายแดนมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นหัวลูกศรเช่นนี้ หากถูกยิงเข้า...”
“ข้าคิดขึ้นเอง หากตาตาร์ถูกยิงเข้า ต่อให้ไม่บาดเจ็บสาหัส เลือดก็ไหลจนตายได้!” อู๋ฉี่กล่าวเสริม
“เจ้าช่างเก่งกาจนัก! หัวลูกศรนี้ใช้วัสดุไม่มากก็จริง แต่ต้องทำอย่างประณีต 100 ดอกคิดเงิน 2 ตำลึงเงิน 500 ดอกก็เป็น 10 ตำลึง” ช่างตีเหล็กดีดลูกคิดดังแกร๊ก ๆ “จ่ายมัดจำครึ่งหนึ่ง แล้วข้าจะส่งให้ก่อนฤดูใบไม้ร่วง หากต้องการด่วนก็ต้องเพิ่มเงิน!”
“เรื่องนี้ไม่เร่งด่วน เจ้าลองดูนี่อีกอย่าง”
อู๋ฉี่หยิบเงิน 5 ตำลึงวางบนชั้นสินค้า ก่อนส่งภาพร่างอีกแผ่นให้ ในนั้นเป็นชิ้นส่วนธนูที่แยกออกจากกัน พร้อมระบุขนาดและน้ำหนักวัสดุไว้อย่างละเอียด
หลิวต้าฉุยมองภาพร่างพลางขมวดคิ้วแน่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยถาม “น้องอู๋ นี่เป็นอาวุธชนิดใดกัน? ดูคล้ายธนูก็ไม่ใช่ แถมยังมีชิ้นส่วนมากมาย...”
อู๋ฉี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “สิ่งนี้หรือ? ข้าเรียกมันว่าธนูประกอบ!”
“ธนูประกอบหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน...” หลิวต้าฉุยขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“ถ้าเจ้าเคยได้ยินก็คงแปลกแล้ว!” อู๋ฉี่ลอบยิ้มในใจ ก่อนกล่าวว่า
“ข้าคิดขึ้นเองเช่นกัน เจ้าลองทำตามชิ้นส่วนในภาพนี้สักคันก่อน ส่วนต้องใช้วัสดุและค่าแรงเท่าไรค่อยบอกข้า!”
“ได้ ข้าจะลองทำดู ใช้เหล็กไม่กี่ชั่ง ถือว่าแถมให้ก็แล้วกัน!” หลิวต้าฉุยลูบคาง “แต่คงต้องใช้เวลานานหน่อย ชิ้นส่วนแต่ละอย่างที่เจ้าวาดมานี่ ข้าต้องลองขบคิดดูก่อน”