“นายสิบอู๋ ท่านเป็นผู้มีความชอบทางทหาร มิสู้ท่านกล่าวมาสักหน่อยว่า ควรเลือกฝ่ายใด?”
สิ้นคำของจ้าวจีรุย บรรยากาศในลานพลันแปรเปลี่ยนเป็นอึดอัด เฉินหงหดคอทำเป็นไม่ได้ยิน ส่วนหลี่เหลียนซานยืนอยู่ด้านหลังอู๋ฉี่ แอบบีบมือด้วยความกังวล
อู๋ฉี่เข้าใจอยู่แก่ใจ เฉินเหล่ยหาใช่คนหยาบกระด้างธรรมดาไม่ การที่เขาได้เป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ป้อมติ้งเปี้ยน ย่อมไม่ธรรมดาแน่ เขาดูแลการจัดกำลังป้องกันทางทหารของป้อมติ้งเปี้ยน หากว่ากันตามตำแหน่งขุนนางแล้ว ต่ำกว่าจ้าวจีรุยครึ่งขั้น ทว่าติดต่อกับฝ่ายทหารของจวนเหลียงโจวได้โดยตรง จ้าวจีรุยเป็นผู้บัญชาการป้อม รับผิดชอบทั้งกิจการพลเรือนและการทหาร ดูท่าทั้งสองจะปรองดองแต่เปลือกนอก ทว่าขัดแย้งกันอยู่ในใจ เมื่อด่านหลิ่วเย่กับด่านสือเหมินแตก ทั้งคู่ต่างต้องการดึงอู๋ฉี่เข้าพวก
แม้ก่อนหน้านี้อู๋ฉี่จะล่วงเกินตระกูลจ้าว แต่ยามนี้ไม่อาจตบหน้าจ้าวจีรุยต่อหน้าแล้วหันไปพึ่งพาเฉินเหล่ย เขาจึงประสานมือคารวะจ้าวจีรุยและเฉินเหล่ยตามลำดับ
“ข้าน้อยเป็นเพียงคนหยาบกระด้างจากกองทัพชายแดน ไม่เข้าใจการจัดสรรเสบียงในป้อม ย่อมต้องทำตามการจัดการของผู้บัญชาการป้อมจ้าว ส่วนทหารที่ข้าน้อยรับสมัครมาไม่ได้อยู่ในทะเบียนทหาร การรักษาด่านครานี้สูญเสียกำลังพลและเสบียงไปมาก จำต้องยื่นเรื่องขอเสบียงเพิ่มเติม ข้าน้อยซาบซึ้งในน้ำใจของท่านผู้ช่วยผู้บัญชาการเฉินที่ยื่นมือช่วยยามคับขัน!”
“ยังบอกว่าตนเป็นคนหยาบกระด้างอีกหรือ? ข้าว่าเจ้ารู้จักพลิกแพลงไม่น้อยเลย!” จ้าวจีรุยกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง
“นายสิบอู๋” เฉินเหล่ยหันไปหาเขา “กลับไปจัดทำรายงานเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบตอนรักษาด่านเฮยซาน พร้อมบัญชีรายชื่อทหารที่รับสมัคร แล้วนำมาส่งที่ค่ายของข้า การป้องกันฤดูสารทยังไม่สิ้นสุด ทางเจ้าอย่าได้หย่อนยาน ข้ายังมีเรื่องจะกำชับเจ้า”
“รับบัญชา!”
อู๋ฉี่รับข้อเสนออย่างฉับไว การได้พิงบารมีผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ผู้มีอำนาจเช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องดี อย่างไรเสีย ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร!