เจียงเสวี่ยหยวนไม่พูดอะไร น้ำตาพลันไหลออกมา
“เอาล่ะ เธอเองก็ควรยอมรับความจริงได้แล้ว” หญิงสาวจับมือเจียงเสวี่ยหยวน ก่อนกล่าวต่อ “หลังจากฉันตาย ถ้าเธอไม่อยากเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียงอีก ก็หนีไปให้ไกลเถอะ ออกจากต้าเซี่ย ไปต้าฉี ต้าฉู่ หรือไปต่างประเทศก็ได้ทั้งนั้น”
“ฉันไม่ไป ถ้าจะไป ก็ต้องรอให้คุณย่าจากไปก่อน ฉันจะอยู่ช่วยเธอดูแลคุณย่า” เจียงเสวี่ยหยวนกล่าว
หญิงสาวมองเจียงเสวี่ยหยวนแล้วยิ้ม “ขอบคุณนะ”
“คนที่ควรพูดขอบคุณคือฉันต่างหาก ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว” เจียงเสวี่ยหยวนกล่าวพลางตาแดงก่ำ
“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องในอดีตแล้ว” หญิงสาวหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “เสวี่ยหยวน เมื่อกี้เซี่ยเทียนบอกว่ามีคนวางยาพิษฉันมาตั้งแต่เกิด เธอคิดว่าเป็นไปได้ไหม”
“ฉันไม่รู้ ฉันอยู่ตระกูลเจียงมาสิบปีแล้ว แต่ก็ยังทำความเข้าใจความสัมพันธ์ภายในตระกูลเจียงได้ไม่หมด ฉันนี่โง่จริง ๆ” เจียงเสวี่ยหยวนกล่าว
หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ “จะโทษเธอก็ไม่ได้ ตระกูลเจียงเป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่สายกงูบู้ สืบทอดมานับพันปี มีสาขาย่อยมากมาย ความสัมพันธ์ก็ซับซ้อนยิ่งนัก ต่อให้เป็นคุณย่าที่ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเจียงมาทั้งชีวิต เกรงว่าก็คงยังทำความเข้าใจความสัมพันธ์ภายในตระกูลเจียงได้ไม่หมด แต่...”
หญิงสาวหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “ก่อนฉันเกิด พระผู้ทรงคุณธรรมแห่งวัดหัวหลัวเคยพยากรณ์ว่า ฉันคือธิดาแห่งชะตาสวรรค์ ผู้จะรวมแผ่นดินหัวเซี่ยให้เป็นหนึ่งอีกครั้ง คนที่มีแรงจูงใจจะลงมือกับฉันมีมากเกินไป ในสามแคว้นอย่างต้าเซี่ย ต้าฉี และต้าฉู่ คนที่อยากให้ฉันตายเกรงว่าจะมีนับไม่ถ้วน การตามหาคนร้ายคงเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร อายุขัยของฉันใกล้สิ้นแล้ว ไม่มีแรงจะไปตามหาอะไรอีก ช่างเถอะ”
“นี่ก็ยุคสมัยใหม่แล้ว ราชวงศ์หลงเฉาถูกโค่นล้มไปกว่าร้อยปี ต้าเซี่ย ต้าฉี และต้าฉู่ แยกดินแดนมังกรตั้งประเทศมากว่าร้อยปีแล้ว แม้สถานการณ์ของหัวเซี่ยจะว่ากันว่าแยกกันนานก็ต้องรวม รวมกันนานก็ต้องแยก แต่ตอนนี้ยังมีสักกี่คนที่ยึดติดกับการรวมสามแคว้นเป็นหนึ่ง พวกเขากลัวอะไรกัน” เจียงเสวี่ยหยวนกล่าว
“พวกเราไม่เชื่อ แต่ก็มีคนเชื่อ”