พอได้ยินเสียง เซี่ยเทียนก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ผลักประตูพุ่งเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่ทันที
ภายในห้องอบอวลไปด้วยไอน้ำ ในอากาศมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ
เจียงเสวี่ยเกอนั่งทรุดอยู่บนพื้นไม้
เธอไม่ได้สวมผ้าคลุมหน้า
สายตาของเซี่ยเทียนจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ
ใบหน้านั้นแทบจะเหมือนกับผู้หญิงที่อ้างว่าตัวเองเป็นเจียงเสวี่ยหยวนซึ่งอยู่ข้างนอกทุกประการ
ทั้งโครงหน้า ระยะห่างระหว่างคิ้วกับดวงตา แม้แต่ความโค้งของสันจมูกก็คล้ายกันอย่างมาก
ถ้าเซี่ยเทียนไม่มีสายตาช่างสังเกตเป็นเลิศ ก็คงแยกความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างทั้งสองคนในเวลาอันสั้นไม่ได้
ขณะนี้เธอเปลือยเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว
หยดน้ำไหลลงมาตามผิวขาวซีดของเธอ ก่อนหยดลงบนพื้นและแตกกระจายเป็นวงน้ำเล็ก ๆ
เธอใช้มือทั้งสองข้างยันพื้น พยายามจะลุกขึ้น แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นไม่หยุดเพราะกล้ามเนื้อฝ่อลีบจากการไม่ได้ใช้งานเป็นเวลานาน
เซี่ยเทียนก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
เจียงเสวี่ยเกอได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เห็นเซี่ยเทียน แก้มของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองยกขึ้นปิดหน้าอกโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเทียนไม่ได้พูดอะไร
เขาก้มลง สอดแขนทั้งสองข้างใต้รักแร้และข้อพับเข่าของเธอ แล้วอุ้มเธอขึ้นมาในท่าแนวนอน
ร่างของเธอเบามาก
ความเจ็บป่วยที่ทรมานมานานทำให้เธอผอมลงจนมีน้ำหนักต่ำกว่าที่ควรจะเป็น
เซี่ยเทียนอุ้มเธอกลับลงไปในอ่างอาบน้ำ
น้ำอุ่นไหลท่วมถึงไหล่ของเธอ บดบังร่างกายส่วนที่อยู่ใต้น้ำจนมิด
“พี่คะ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม” ทันใดนั้น เสียงของ “เจียงเสวี่ยหยวน” คนอารมณ์ร้อนก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
เจียงเสวี่ยเกอตัวแข็งทื่อ มือทั้งสองข้างกำขอบอ่างไว้แน่น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับให้เสียงของตัวเองฟังดูสงบ “ฉะ...ฉันไม่เป็นไร”
“ให้ฉันเข้าไปช่วยอาบน้ำไหม” เสียงจากนอกประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ต้อง” เจียงเสวี่ยเกอปฏิเสธทันที
“ก็ได้ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันนะ”
“อืม”
เสียงฝีเท้าด้านนอกค่อย ๆ ห่างออกไป
ภายในห้อง เซี่ยเทียนยืนอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ คิ้วขมวดแน่น
“สาวใช้ล่ะ? ทำไมถึงปล่อยให้คุณอยู่ที่นี่คนเดียวได้” เซี่ยเทียนถาม