“ฉันจะให้นายส่ง ‘ค่าเลี้ยงดู’ ให้ฉันทุกสัปดาห์” หยางฮว่าพูด
เซี่ยเทียน: ...
“คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เราหย่ากันแล้ว ฉันยังต้องส่งค่าเลี้ยงดูให้คุณอีกเหรอ? ไม่มีทาง!” เซี่ยเทียนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
สีหน้าของหยางฮว่าดูอึดอัดขึ้นมา
“ถ้านายไม่ยอม เราก็ไปฟ้องร้องกันในศาล ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงจะพาลูกไปได้หลังหย่ากัน” หยางฮว่าพูด
เซี่ยเทียนมองหยางฮว่า เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดอย่างใจเย็นว่า “หยางฮว่า คุณคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องที่คุณกับหวังเหล่ยพวกนั้นทำกันจริง ๆ เหรอ? ที่ฉันไม่พูดก็เพราะไว้หน้าให้คุณ ถ้าคุณไม่ต้องการรักษาหน้านี้ไว้ งั้นก็ไปเจอกันในศาล ฉันจะพานักข่าวไปนั่งฟังการพิจารณาคดีอีกสักสองสามคนด้วย”
พูดจบ เซี่ยเทียนก็หันหลังเดินจากไป
สีหน้าของหยางฮว่าเปลี่ยนไปทันที
“ที่รัก เซี่ยเทียน ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้ว” หยางฮว่ารีบพูด
“สามข้อแรกที่คุณเสนอมา ฉันยอมรับได้ทั้งหมด แต่ก็มีแค่สามข้อนี้เท่านั้น ถ้าคุณไม่ตกลง ก็ไปเจอกันในศาล” เซี่ยเทียนหยุดเดินแล้วพูดเรียบ ๆ
“ฉะ...ฉันตกลง” หยางฮว่ารีบตอบ
พอดีกับที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์เปิดทำการแล้ว
“ไปกันเถอะ” เซี่ยเทียนพูดอย่างใจเย็น
ตอนเดินออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ แดดกำลังสดใสพอดี เมื่อมองใบหย่าในมือ เซี่ยเทียนก็รู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ได้ยินมาว่าเดือนหน้า ต้าเซี่ยจะเลียนแบบต้าฉีประเทศเพื่อนบ้าน โดยกำหนดช่วงเวลาทบทวนใจสามสิบวันสำหรับการหย่า
โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่ต้องรอสามสิบวันที่แสนทรมานนั่น
ตอนนั้นเอง หยางฮว่าก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์มาเช่นกัน
เมื่อเทียบกับเซี่ยเทียนแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยมีความสุขนัก
“เซี่ยเทียน อย่าลืมนะว่านายเซ็นข้อตกลงไว้แล้ว เมื่อกี้ก็รับรองกันที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์แล้วด้วย” หยางฮว่าชูข้อตกลงการหย่าในมือขึ้นพูด
เซี่ยเทียนเหลือบมองหยางฮว่า ก่อนพูดเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่เหมือนคุณ ฉันเป็นคนรักษาคำพูด อะไรที่ฉันรับปากไว้ ฉันจะทำให้ครบทุกข้อ”
พูดจบ เซี่ยเทียนก็ขับรถออกไป
ก่อนขับรถ เขาโพสต์รูปท้องฟ้าสีครามลงในโซเชียล แต่ไม่ได้เขียนข้อความอะไรประกอบ