รถบีเอ็มดับเบิลยู X5 ออกจากหมู่บ้านจือชุนตงหลี่ มุ่งหน้าไปทางตะวันออก
เฉินซินอี๋ขับรถ หลินซือเหยียนนั่งที่เบาะข้าง ส่วนเว่ยอี้นั่งอยู่เบาะหลัง
แสงแดดเดือนมิถุนายนที่เยียนจิงสาดเข้ามาทางกระจกรถ ทำให้แขนร้อนไปหมด
แอร์รถเปิดอยู่ที่ระดับสาม เฉินซินอี๋ใช้มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งเปลี่ยนเพลงบนหน้าจอสัมผัส เพลง "ที่สุดแห่งประชานิยม" ของเฟิ่งหวงฉวนฉีเพิ่งจะเล่นได้เพียงเสียงนำก็ถูกเธอตัดออกไป
"เชย"
หลินซือเหยียนพูดเรียบๆ ขึ้นมาว่า "ปีที่แล้วเธอยังเปิดวนเป็นรอบๆ ตลอดวันหยุดฤดูหนาวเลยนะ"
"นั่นมันประวัติศาสตร์ดำ ไม่ให้พูด"
เว่ยอี้นั่งอยู่เบาะหลังฟังผู้หญิงสองคนทะเลาะกัน สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
จะมองเห็นทางเข้าถนนวังฟู่จิ่งแล้ว เช้าวันเสาร์เวลาสิบโมง ผู้คนหนาแน่นเหมือนมดย้ายรัง
จอดรถเรียบร้อย ทั้งสามคนเดินเข้าไปในฝูงชน
เฉินซินอี๋ใช้แขนข้างหนึ่งกอดแขนเว่ยอี้ไว้ อีกข้างหนึ่งจูงหลินซือเหยียน ท่าทางการเดินฝ่าฝูงชนเหมือนเรือตัดน้ำแข็ง
อากาศร้อนในเดือนมิถุนายน กระโปรงสีฟ้าอ่อนของเธอพลิ้วไหวเบาๆ ตามก้าวเดิน เผยให้เห็นเส้นขาเรียวสวย
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามอง ไม่รู้ว่ามองเธอ หรือมองผู้ชายที่เธอกอดแขนอยู่
หรือมองหญิงสาวสวยเฉลียวฉลาดที่ถูกเธอจูงมืออยู่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
เฉินซินอี๋มีเป้าหมายชัดเจน มุ่งหน้าไปยังตะวันออกใหม่โดยตรง