เยียนจิง
ร้านตงไหลชุ่น
หลังจากเฉินซินอี๋จากไป บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างประหลาด
บอกไม่ถูกว่ามันเปลี่ยนตรงไหน
หม้อก็ยังเป็นหม้อใบนั้น เนื้อแกะก็ยังเป็นเนื้อแกะชุดนั้น แต่คนที่นั่งตรงข้าม... เว่ยอี้ชาติที่แล้วไม่เคยรู้สึกแบบนี้
ชาตินี้เขากลัวจริงๆ ว่าเธอจะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ
ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น
แล้วยังต่อหน้าต่อตาเขาอีก...
ลองเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์แบบหลินซือเหยียนดู
เว่ยอี้คิดว่าถ้าเป็นเขาเองเจอแบบนั้น
เขาอาจจะบ้าไปแล้วจริงๆ...
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าชาติที่แล้ว สุดท้ายเธอก็ตกเป็นผู้หญิงของเขาได้เพราะพี่สาวจัดการให้
ตอนนี้เว่ยอี้คงอยากหนีให้ไกลที่สุดแล้วล่ะ
ฝั่งตรงข้าม หลินซือเหยียนกำลังชำแหละเนื้อแกะในหม้ออย่างเงียบๆ
ท่าทางตอนกินของเธอสุขุมเรียบร้อยเสมอมา คีบเนื้อชิ้นหนึ่งจุ่มเจ็ดวินาที แล้วยกขึ้นมาคลุกในงาขี้ม้า
แล้วค่อยๆ กัดกินทีละน้อย ริมฝีปากเปื้อนงาขี้ม้าเล็กน้อย เธอหยิบทิชชู่ขึ้นมาซับเบาๆ
เว่ยอี้รู้สึกว่านี่คือโอกาส
ชาติที่แล้วเขาไม่ค่อยรู้จักหลินซือเหยียนมากนัก
แค่รู้ว่าเธอชอบเฉินซินอี๋ และเพื่อที่จะได้อยู่ข้างๆ เฉินซินอี๋เธอยอมทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งช่วยเขาผลักสะโพกหรือมีลูกให้ก็ยอม
แต่ทำไมล่ะ? ผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่ในใจกันแน่? ชาติที่แล้วเขาไม่เคยถาม ชาตินี้เขาอยากจะถามดู
"พี่ซือเหยียน ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"หืม?"
"พี่สาวผม... ทำไมเธอถึงได้ยึดติดขนาดนั้น?" เว่ยอี้วางตะเกียบลง "ด้วยฐานะของเธอ ผู้ชายที่ตามจีบเธอมีตั้งเยอะ ทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะ?"
มือของหลินซือเหยียนหยุดค้างกลางอากาศ
ปลายตะเกียบยังคีบเนื้อแกะอยู่ชิ้นหนึ่ง น้ำซุปหยดลงไปในชามทีละหยด
เธอวางเนื้อลงในชาม วางตะเกียบลง แล้วใช้ทิชชู่เช็ดมุมปาก เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก
"เธอคิดว่าพี่สาวเธอเป็นคนแบบไหน?"
"เก่ง ฉลาด สมบูรณ์แบบ"