จ้าวหมิ่นกับหลิวหยางกินข้าวเที่ยงเสร็จก็กลับกันไป
หลินซือเหยียนอยู่ช่วยเก็บครัว
เว่ยอี้พิงกรอบประตูครัว เอาเรื่องมาคุยกับเธอเรื่อยเปื่อย
“พี่ซือเหยียน ร้านอาหารของพี่สาวผมตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
“เดือนที่แล้วกำไรสุทธิห้าหมื่น” หลินซือเหยียนก้มหน้าขัดจานใบหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย
ปี 2014 ร้านอาหารที่นักศึกษาหญิงปีสามเปิด ทำกำไรเดือนละห้าหมื่น
ถ้าเทียบกับบ้านเกิดของตัวเองที่อำเภอเล็ก ๆ ในมณฑลกวางตุ้ง หลายบ้านทั้งปีก็เก็บเงินได้ไม่ถึงจำนวนนี้
เว่ยอี้ถอนหายใจในใจ พี่สาวเขาเป็นอัจฉริยะจริง ๆ ในทุกความหมาย
แต่อัจฉริยะคนนี้ดันมาหมกมุ่นอยู่กับเขา
พูดตามตรง เขาว่าพี่สาวตัวเองค่อนข้างผิดปกติ
หลินซือเหยียนปิดก๊อกน้ำ หันกลับมาทันใด
“เว่ยอี้ นายกลัวพี่สาวนายเหรอ”
คำถามนี้มาถึงแบบไม่ทันตั้งตัว
เว่ยอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “กลัวเหรอ... ก็ไม่ถึงกับกลัวหรอก...”
“เมื่อวานตอนนายหลบเธอ ฉันเห็นนะ” สายตาหลินซือเหยียนจ้องไปที่ใบหน้าเขา ไม่หลบไม่เลี่ยง “ตอนที่ถนนกุยเธอเกาะแขนนาย นายก็พยายามดึงมือออก”
“พี่ซือเหยียน บางเรื่องมันอธิบายยาก”
หลินซือเหยียนไม่ถามต่อ เธอหันกลับไปเปิดก๊อกน้ำล้างจาน เช็ดมือให้แห้ง แล้วพับผ้าเช็ดไว้ขอบอ่าง
ระหว่างเดินผ่านเขาไป เธอหยุดชั่วครู่
“นายหนีไม่พ้นหรอก เธอรอนายมาสิบเจ็ดปี ไม่มีทางปล่อยมือแน่นอน”
พูดจบเธอก็จากไป
เสียงประตูเหล็กปิดเบามาก เว่ยอี้ยืนอยู่คนเดียวหน้าประตูครัว จ้องฟองน้ำยาล้างจานที่ยังไม่ได้เททิ้งในอ่างอยู่นาน
ตอนหลินซือเหยียนพูดประโยคนั้น น้ำเสียงของเธอไม่ใช่แค่ความเข้าใจในตัวเฉินซินอี๋
แต่ยังมีอะไรบางอย่างที่ซับซ้อน
เหมือนความอิจฉา และเหมือนการยอมรับชะตากรรม
ชาติที่แล้วเขาซื่อเกินไป เลยไม่เห็น
ชาตินี้เขาสังเกตมากขึ้น เลยเห็นออก
“ให้ตายเถอะ พวกนี้บ้ากันหมดทั้งนั้น” เว่ยอี้พึมพำ “พี่สาวฉันก็บ้า นายก็บ้า”
ไม่งั้นชาติที่แล้วหลินซือเหยียนคงไม่ร้องเรียกชื่อพี่สาวเขาขณะที่อยู่กับเขาหรอก
แล้วยิ่งตอนที่เฉินซินอี๋อยู่ด้วย เธอยิ่งตื่นเต้นหนักขึ้นไปอีก
บัดซบจริง
เว่ยอี้ตบหน้าผากตัวเอง ไล่ภาพพวกนั้นออกไปจากหัว แล้วกลับห้องไปนอนพัก
บ่ายนี้หลับสบาย
ตื่นขึ้นมาเกือบห้าโมง แดดนอกหน้าต่างเริ่มคล้อยต่ำแล้ว