เช้าวันอาทิตย์
ตอนที่เฉินซินอี๋ผลักประตูห้องของเว่ยอี้เข้ามา จริงๆ แล้วเขาตื่นแล้ว
หรือพูดอีกอย่างคือไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เมื่อคืนเขาดูบอลทั้งคืนอีก
ตอนนี้ในบัญชีเขามีเงินเกิน 840 ล้าน
เว่ยอี้: หาเงินง่ายจริงๆ! รอยยิ้มมังกรเบ้ๆ·เจพีจี
ตอนนี้เขานอนพิงหัวเตียง หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่ กำลังเลื่อนดูราคาบอลในรอบถัดไป
"วันนี้พาพี่ไปสวนอี๋เหอ"
เฉินซินอี๋ใส่ชุดนอนผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อน ผมมัดเป็นมวยยุ่งๆ ปลายผมสองสามเส้นร่วงลงมาที่หน้าผาก
บนหน้ายังมีความชื้นจากการล้างหน้า เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน
เว่ยอี้วางมือถือลง
ชาติที่แล้วก็เป็นแบบนี้
เดือนมิถุนายนและช่วงปิดเทอมฤดูร้อน พี่สาวเขาแทบจะทิ้งร้านทั้งสามร้านไว้
นอกจากเวลาเรียนแล้วก็พาเขาเที่ยวทั่วเยียนจิง สวนอี๋เหอ สวนหยวนหมิงหยวน พระราชวังต้องห้าม แท่นบูชาสวรรค์ ถนนหนานลั่วกู่ซั่ง กำแพงเมืองใหญ่... เที่ยวหมดทุกที่
ตอนนั้นเขาเพิ่งมาเยียนจิง เห็นอะไรก็แปลกตาไปหมด สนุกมาก
และคิดว่าพี่สาวเขาสุดยอดไปเสียทุกอย่าง ไม่ได้คิดถึงเรื่องธุรกิจของเธอเลย
ผลคือพอเปิดเทอมเดือนกันยายน พี่สาวเขาทำงานติดต่อกันสองเดือนกว่าจะชดเชยธุรกิจที่เสียไปได้ ผอมลงไปหนึ่งรอบตัว รอยคล้ำใต้ตาหนักจนคอนซีลเลอร์ยังบังไม่มิด
"พี่ อย่าพาฉันไปเที่ยวเลย"
"หืม?"
"ผมจะอยู่เยียนจิงอีกอย่างน้อยสี่ปี จะเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ เดือนหกอากาศร้อนจะตาย ข้างนอกร้อนเหมือนอยู่ในหม้อนึ่ง ออกไปก็ทรมาน อยู่บ้านดูฟุตบอลโลกดีกว่า เย็นสบายดี"
เฉินซินอี๋พิงกรอบประตู กอดอก มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ไอ้เด็กนี่มาเยียนจิงได้ไม่กี่วัน ทำไมจู่ๆ ถึงรู้จักคิดขึ้นมาได้
เธอยังไม่ทันได้พูด เว่ยอี้ก็เสริมอีกประโยค
"แต่พี่สิ ร้านอาหาร ร้านเสริมสวย ร้านกาแฟ สามร้านทิ้งให้คนอื่นดูแล พี่วางใจเหรอ"