สิบกว่านาทีต่อมา ซูไหลก็ขี่จักรยานมาถึง
เธอจอดรถพิงข้างแปลงดอกไม้ แล้วเดินมานั่งลงข้างๆ เว่ยอี้
ใบหน้ากลมแป้นถูกแดดเผาจนแดงระเรื่อ ยังไงก็ไม่สวย แต่พอเวลายิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเป็นแถว กลับทำให้คนดูรู้สึกไว้ใจได้โดยไม่รู้ตัว
“น้องรหัส นายมาที่โรงเรียนทำไม? จดหมายตอบรับได้รับหรือยัง?”
“ได้รับแล้ว” เว่ยอี้ยื่นแผนธุรกิจให้เธอ “วันนี้มาเพื่อส่งอันนี้”
ซูไหลรับไปพลิกดูสองสามหน้า
เธอพลิกเร็วกว่าอู๋เจี๋ยนกั๋วมาก ชะโงกดูเนื้อหาข้างหน้าจบในไม่กี่ที
พอพลิกถึงหน้าแผนการดำเนินงาน คิ้วเธอก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ปิดแผนธุรกิจลง แล้วมองสำรวจเว่ยอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เมื่อสองวันก่อนนายพูดกับฉัน? ฉันนึกว่านายล้อเล่นซะอีก ที่แท้ก็จริงจังเลยเหรอ!”
เธอมองเว่ยอี้ด้วยความประหลาดใจ “น้องรหัส นายเพิ่งปีหนึ่ง...ไม่สิ นายยังไม่ได้รายงานตัวเลยด้วยซ้ำ! ตั้งใจจะเริ่มธุรกิจจริงๆ เลยเหรอ?”
“กฎหมายบ้านเราไม่ได้ห้ามปีหนึ่งเริ่มธุรกิจนี่นา...”
“พูดแบบนั้นก็ถูก แต่มันก็ทำให้คนตกใจอยู่ดี จักรยานแบบแชร์? นายจะทำที่มหาวิทยาลัยสหพันธ์เหรอ? รู้ไหมว่าที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง มีคนเริ่มทำไปแล้ว”
สมกับที่เป็นคนมีความสามารถจริงๆ
ยังไม่ทันที่ตัวเองจะเอ่ยปาก เธอก็รู้เรื่องนี้ไปแล้ว
“ฉันคิดว่ามันอาจเป็นเทรนด์มาแรง ฉันอยากลองดู” เว่ยอี้เอ่ยขึ้น
“งั้นวันนี้นายมาหาศูนย์ให้คำปรึกษาการเริ่มต้นธุรกิจ?”
“อู๋จู๋เหริน (ผู้อำนวยการอู๋) คุยกันแล้ว ไม่มีความคืบหน้า ให้กลับไปรอประกาศ”
“ไร้สาระ” ซูไหลตบปกแผนธุรกิจ “โปรเจกต์ระดับนี้ของนาย เขาเป็นแค่รองผู้อำนวยการ ทำอะไรไม่ได้รับรอง โครงการใหญ่ๆ ต้องขึ้นคณะกรรมการนำเสนองาน กลุ่มผู้นำคือรองอธิการบดี รองผู้อำนวยการอู๋ไม่มีอำนาจตรงนั้น จะพูดตรงๆ ก็คงไม่สะดวก”