ถังอวี้ยังคงจ้องเค้กเหวียนหลิง พลางลอบกลืนน้ำลาย จู่ ๆ ก็ได้ยินคำสั่ง จึงตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
ชั่วพริบตาถัดมา เอวของนางก็ถูกใครบางคนโอบไว้ แรงหนึ่งดึงนางไปอยู่ตรงหน้าบุรุษผู้นั้น
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ถังอวี้จึงยกเค้กเหวียนหลิงขึ้นปกป้องไว้แนบอกตามสัญชาตญาณ กลัวว่ามันจะหกกระจาย
เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน อีกทั้งท้องฟ้ามืดสลัว ชิวเชว่จึงเห็นเพียงอวี้เอ๋อก้าวเข้าไปหา แล้วเจียงหลิงชวนก็รับประทานขนมเข้าไป
เมื่อเห็นเจียงหลิงชวนรับประทานขนมของตน ชิวเชว่ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ
สมแล้ว นายท่านรองยังคงจดจำความสัมพันธ์ครั้งที่นางเคยปรนนิบัติ ทั้งยังจำเค้กเหวียนหลิงของนางได้!
เมื่อยังเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนเช่นนี้ นายท่านรองย่อมไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรม!
เพียงแต่ อวี้เอ๋อผู้นั้นไร้กฎเกณฑ์เกินไปแล้ว!
แค่ป้อนขนม ไยต้องเข้าไปใกล้ชิดถึงเพียงนั้นด้วย!
ชิวเชว่รู้สึกขุ่นเคืองใจ
รอให้นางได้รับความโปรดปรานจากนายท่านรองเมื่อใด นางจะต้องเป่าหูข้างหมอนให้ดี จัดการนิสัยเหลาะแหละของอวี้เอ๋อผู้นี้เสียให้เข็ด!
ชิวเชว่กะเวลาให้เจียงหลิงชวนลิ้มรสขนมเสร็จ ก่อนเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวายและตื่นเต้นว่า
“นายท่านรอง รสชาติเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
เจียงหลิงชวนหัวเราะหึ ๆ ในลำคอเสียงต่ำ
“ชิวเชว่...ใช่หรือไม่ เค้กเหวียนหลิงนี่...ทำอย่างไรหรือ?”
เมื่อเห็นนายท่านรองเป็นฝ่ายถามขึ้นมาเอง ชิวเชว่ก็ดีใจแทบคลั่ง ทว่าบนใบหน้ากลับยิ่งแสดงความนอบน้อมอ่อนโยน