“ตามมา”
ถังอวี้ขานรับเสียงเบาว่า “เจ้าค่ะ” แล้วก้าวสั้น ๆ เร่งฝีเท้าตามไป
นางปรับลมหายใจไปพลาง ลอบเงยหน้ามองแผ่นหลังสูงตระหง่านเย็นชาเบื้องหน้าไปพลาง
บุรุษก้าวเดินอย่างมั่นคง ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว ดูราวกับเป็นสุภาพบุรุษผู้บริสุทธิ์ไร้ราคะ
เสแสร้ง! เสแสร้งต่อไปเถิด!
ถังอวี้แค่นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ
เมื่อครู่ก็ไม่รู้ว่าใครกัน มือไม้ไม่อยู่นิ่งก็ช่างเถิด ลูบคลำอยู่พักหนึ่งแล้วยังหายใจหนักหอบร้อนผ่าว...
ตอนนี้กลับทำตัวเป็นผู้ดีไปเสียได้!
เอวนั่นเกร็งแข็งราวกับก้อนหิน...
หากยังเสแสร้งต่อไป สายคาดเอวคงแทบจะขาดเสียแล้ว!
เจ้าคนเสแสร้ง!
มาดูกันว่าเจ้าจะฝืนทนได้ถึงเมื่อใด!
ผลก็เป็นไปตามที่ถังอวี้คาดไว้ไม่มีผิด
เมื่อมาถึงหานอูหยวน เจียงหลิงชวนยังอาบน้ำไม่ทันเสร็จ ก็อดทนไม่ไหวเสียแล้ว
เขาเหยียดแขนยาวออกไป ดึงนางลงไปในอ่างอาบน้ำทันที
น้ำกระเซ็นซ่าน สาดกระจายไปทั่ว
ถังอวี้พึงพอใจมาก ทั้งยังอยากหัวเราะเสียด้วย
เล่นกับไฟจนตัวเองถูกไฟลวก นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ
สมแล้วที่ยังหนุ่มยังแน่น!
เด็กหนุ่มเลือดร้อนกำลังคึกคะนอง!
หมอกไออบอวล ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นระลอก
ถังอวี้ลืมตาขึ้น ตั้งใจจะจดจำใบหน้าของบุรุษในยามนี้เอาไว้ วันหน้าจะได้หยิบมาล้อเลียน ฮิ ๆ
ทันทีที่ลืมตา ก็เห็นดวงตาลุ่มลึกพร่าเลือนของบุรุษกำลังจ้องนางเขม็ง
ไม่ฮิแล้ว
วันรุ่งขึ้น
ดวงตะวันลอยสูงแล้ว แสงแดดส่องจนผู้คนรู้สึกอบอุ่นสบาย
ถังอวี้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แย่แล้ว เมื่อคืนถูกบุรุษทรมานเสียจนหมดแรง ดูท่าว่าจะไปทำงานสายแล้วกระมัง
เตียงข้างกายเย็นชืดไปนานแล้ว ไม่รู้ว่าเจียงหลิงชวนลุกไปเข้าเวรตั้งแต่เมื่อใด