ปลายนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ ค่อย ๆ ลูบผ่านชีพจรซึ่งเต้นอยู่ตรงลำคอของนาง
หัวแม่มือออกแรงอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ กดคลึงผ่านริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของนาง
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์เช่นไร
“อย่างไร ไม่เต็มใจหรือ”
หากนางเดินจากไปจริง ๆ ในยามนี้ ก็ยังไม่รู้ว่าใครจะทรมานยิ่งกว่ากัน!
นางลอบเยาะเย้ยในใจ ทว่าร่างกายกลับอ่อนระทวยลงกว่าเดิม
ถังอวี้มิได้ตอบ เพียงจับมือใหญ่ของเขาขึ้นมาแนบแก้มที่ร้อนผ่าวของตน แล้วถูไถเบา ๆ ราวกับแมวน้อยที่กำลังแสวงหาการปลอบโยน
ดวงตาคู่งามฉ่ำวาวจับจ้องเขา เงียบงันแต่สื่อความหมายได้ยิ่งกว่าคำพูด
ในสายตาของเจียงหลิงชวน ยามนี้ใบหน้าของนางงามดุจดอกท้อ แววตาบริสุทธิ์เจือเสน่ห์ ผิวกายที่นางชักนำให้เขาสัมผัสนั้นนุ่มนวลลื่นละมุน ราวกับคำเชื้อเชิญไร้เสียง...
ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนลงอย่างแรง ลมหายใจพลันหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน แววตาดำมืดดุจราตรี
ถังอวี้ยกมุมปากอย่างพึงพอใจ
นางมิใช่ไม่เต็มใจ ตรงกันข้าม นางเต็มใจยิ่งนัก
หนุ่มเนื้อแน่นเปี่ยมกำลังเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่ชอบ
ยิ่งไปกว่านั้น นางก็ถูกปลุกเร้าจนใจเต้นแล้ว
เพียงแต่ยังฝึกฝนไม่เข้าที่เข้าทาง ชวนให้หงุดหงิดอยู่บ้างจริง ๆ
ถังอวี้มองชายหนุ่มที่ก้มหน้าขะมักเขม้นอยู่เบื้องหน้า แล้วถอนใจเงียบ ๆ
ช่างเถิด ถือเสียว่านางสงสารเขาที่บิดาไม่รัก มารดาไม่เอ็นดู...
อีกอย่างก็เพื่อให้ตนเองได้รับความสุขมากขึ้นด้วย
นางลูบมวยผมของชายหนุ่มเบา ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
ถังอวี้ทอดสายตาพราวระยับ ก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากเอว
“นี่คืออะไร” เขาถามด้วยเสียงแหบพร่าเจือแววสงสัย
“ไส้แกะ” นางยิ้มบาง ๆ แฝงความลึกลับไว้เล็กน้อย