เสียงไม้ในเตาผิงดังเป๊าะ สะท้อนให้เห็นเงาจาง ๆ จากขนตาที่หลุบต่ำของถังอวี้ทอดลงบนใบหน้า
ชิวเชว่เห็นถังอวี้มีท่าทีเหม่อลอย ก็ยิ่งได้ใจเป็นพิเศษ แล้วดึงยายหลิวมาคุยต่อ
“พอคุณหนูรองแต่งเข้าจวน หานอูหยวนก็จะมีเจ้าของตัวจริงเสียที เมื่อเจ้าของตัวจริงเข้าประตูมา พวกงูพิษแมลงมีพิษที่ชอบมุดรูเหล่านั้นก็ไม่มีที่ให้ซ่อนอีกแล้ว!”
ชิวเชว่หัวเราะเสียงดัง แล้วหันไปชวนยายหลิวคุยอีกครั้ง
“ท่านว่าใช่หรือไม่ ยายหลิว?”
ยังไม่ทันขาดคำ ใต้เท้าชิวเชว่ก็มีเสียงน้ำสาดดังซ่า นางร้องโอ๊ยแล้วกระโดดหลบ
“ใครสาดน้ำ?!”
ชิวเชว่กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วบังเอิญเห็นถังอวี้กำลังเก็บถ้วยใบเล็กในมือกลับ
ถังอวี้สาดน้ำที่ใช้ล้างสาลี่เมื่อครู่ลงตรงเท้าชิวเชว่
ชิวเชว่เท้าเอว ทำท่าจะโต้กลับ แต่ถังอวี้ชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“พอดีเลย เมื่อครู่ข้าเห็นแมงมุมเกาะอยู่บนหลังเท้าท่าน กลัวว่ามันจะทำร้ายคน จึงถือวิสาสะสาดน้ำไป คุณหนูอย่าได้ถือโทษข้าเลย”
ชิวเชว่กลอกตา “เชอะ! ไหนเล่าแมงมุม เจ้าก็แค่ไม่ชอบข้าเท่านั้น! น่าเสียดายจริง ๆ……”
“เอ๊ะ คุณหนูชิวเชว่ อย่าขยับนะ บนตัวท่านมีแมงมุมจริง ๆ!”
ยายหลิวเอ่ยขึ้นกะทันหัน ชิวเชว่พลันชะงักนิ่งอยู่กับที่
“ตายแล้ว! อยู่ตรงไหน? รีบเอามันออกให้ข้าที!”
ยายหลิวจึงรีบลงมือช่วยจับแมงมุมให้ชิวเชว่ ทว่ากลับทำอะไรไม่ค่อยถนัด
เดี๋ยวบอกว่ามันวิ่งขึ้นคอ เดี๋ยวบอกว่ามันไต่ขึ้นไปบนเส้นผม ทำเอาชิวเชว่ร้องโวยวายไม่หยุด ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ถังอวี้เห็นชิวเชว่เต้นเร่า ๆ มือไม้ปัดป่าย ก็อดหัวเราะไม่ได้
นางเอ่ยขอบคุณยายหลิวที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ ยายหลิวโบกมือ
“ข้าก็ทนดูท่าทางอวดดีของนางไม่ไหวเหมือนกัน อาศัยชื่อของฮูหยินเอกมาชูหาง ช่างหน้าหนาเสียจริง!”