ดวงตาของนางพร่าพรายด้วยละอองน้ำจากการตอบสนองทางสรีระนี้ในชั่วพริบตา กลายเป็นหมอกมัว ทั่วทั้งร่างแผ่เสน่ห์อ่อนหวานนุ่มนวล
เพียงชั่วขณะสั้น ๆ นางก็สะดุ้งตื่น รีบเร่งโบกพัดใบเตยต่อ ก้มศีรษะลง พยายามปกปิดอาการเสียมารยาทเมื่อครู่
เจียงหลิงชวนจ้องมองลูกกระเดือกและริมฝีปากอ่อนนุ่มของสาวใช้ใต้แท่น นัยน์ตาดำปรือลงเล็กน้อย
เขารู้ว่าคนใต้แท่นคือใคร คือสาวใช้ที่ฮูหยินผู้เฒ่ายัดเยียดให้เขา
หญิงรับใช้บนเตียงของเขา
เดิมก็เป็นเพียงคนไม่สำคัญ แต่เมื่อยามนี้มองใต้แสงไฟ กลับมีรสชาติอยู่บ้าง
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกระหายจนผิดปกติ
ถังอวี้รู้สึกว่าบุรุษบนเตียงจ้องนางตาไม่กระพริบ เหงื่อผุดขึ้นเต็มตัว
จบแล้ว หาวถูกจับได้ คราวนี้คงต้องถูกทำโทษ!
เฮ้อ ช่างเถิด...
นางกัดฟัน ตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย
ทำโทษก็ทำโทษ ทำโทษเสร็จนางจะได้กลับไปนอน...
เจียงหลิงชวนมองดูสาวใช้ใต้เตียงทีแรกก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทีหลังก็หลับตาลงครึ่งหนึ่งอย่างไม่แยแส ทำท่าราวกับหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกขบขัน
ขณะที่ถังอวี้ยังไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่ร้อนผ่าวข้างหนึ่งได้รวบข้อมือนางไว้ราวกับคีมเหล็ก!
นางร้องอุทาน ร่างทั้งร่างถูกแรงมหาศาลที่ไม่อาจขัดขืนกระชากไปข้างหน้า!
ฟ้าดินหมุนกลับ ในพริบตานางก็ร่วงลงสู่อ้อมกอดร้อนแรงประดุจตราประทับเหล็ก
นางแข็งทื่ออยู่ในอ้อมอกเขา ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
แต่เจียงหลิงชวนกลับกอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับได้สัมผัสหยาดน้ำค้าง
เขารวบร่างเย็นเยียบอ่อนนุ่มในอ้อมอกไว้แน่น
คางกดลงบนศีรษะนางอย่างไม่รู้ตัว ดูดดื่มความเย็นสบายนั้นอย่างละโมบ
แต่นั่นยังไม่พอ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดั้งจมูกโด่งฝังเข้าไปในซอกคอของนาง สูดหายใจลึกและเชื่องช้าครั้งหนึ่ง
ความหอมสะอาดของสตรีหลังอาบน้ำ และลมหายใจแห่งชีวิตอันสดชื่นอ่อนโยน เปรียบราวตาข่ายไร้รูปลักษณ์ คลุมเขาไว้อย่างมั่นคง
กลิ่นนี้แตกต่างจากบรรยากาศของเลือดและความกระวนกระวายที่ปกคลุมตัวเขาราวฟ้ากับดิน แต่กลับปลอบประสาทที่บ้าคลั่งของเขาได้อย่างประหลาด
ช่างบริสุทธิ์...
อยาก...ทำให้แปดเปื้อน...
แขนของเขารัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พลังอันหยาบกระด้างทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นสมาธิจดจ่ออย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้
ถังอวี้ในยามนี้ ต่อให้เชื่องช้าเพียงใดก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นอกจากตกใจและตื่นเต้น ยังมีความคาดหวังจาง ๆ แฝงอยู่
นางยอมรับว่าเหตุการณ์นี้ทำให้โลหิตสูบฉีดขึ้นจริง ๆ
คลื่นความร้อนเหนียวหนืด
"อยู่ไหน..." เสียงของเจียงหลิงชวนแหบพร่าจากการเก็บกด
ถังอวี้ที่ถูกทำให้ค้างคาอย่างนั้นกัดฟันกรอด...
วันรุ่งขึ้น ยามหยินสิ้นสุด ยามอิ๋นเริ่มต้น นอกหน้าต่างท้องฟ้ายังคงเป็นสีครามดำ
ถังอวี้ราวกับมีสวิทช์ในร่างกาย เมื่อถึงเวลา นางก็เบิกตาขึ้นทันที
สติหวนคืน นึกถึงสิ่งที่ทำลงไปเมื่อวาน ใบหน้าถังอวี้แดงจนแทบหยดเลือด
แม่เจ้า หนุ่มฉกรรจ์มีเรี่ยวแรงก็ใช้จริง ๆ!
นอกจากความเขินอายก็คือความหุนหัน ไม่รู้อะไรเลย ใช้แต่แรงวัว!
ต้นเหตุยังคงหลับอยู่ นางคลำทางลงจากเตียง ยืนไม่มั่นคง เกือบจะล้ม
สวมเสื้อผ้า จัดแจงเครื่องแต่งตัว
ถังอวี้ทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นออกจากประตู พบกับเสี่ยวเยียนที่กำลังขยี้ตารออยู่หน้าประตูพอดี
เสี่ยวเยียนมองนาง แววตาพลันพิกล
ถังอวี้เองก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วน
เมื่อวานก็เป็นเสี่ยวเยียนที่ยกน้ำมา
สี่ครั้ง
ช่างเป็นลูกวัวเกิดใหม่!
ถังอวี้แตะติ่งหู หัวเราะเบา ๆ: "ข้าไปดูว่าน้ำร้อนเดือดหรือยัง"
ก้าวออกไป ถังอวี้รู้สึกราวกับว่ามีหนามแหลมทิ่มหลัง
ฟ้ายังไม่สว่าง ครัวเล็กก็เริ่มวุ่นวายแล้ว
ถังอวี้เดินไปถึงประตูครัวเล็ก ไม่ได้เข้าไปทันที แต่รอให้แม่ครัวหลิวผู้ถือตะหลิวว่างเว้นช่วงหนึ่ง แล้วจึงยิ้มแย้มเข้าไปหา
"วันนี้แม่ครัวช่างมีสิริมงคลยิ่ง ไฟเตาแรงดีนัก กลิ่นหอมเสียจริง"
แม่ครัวหลิวปรายตาขึ้นมองนาง มือไม่หยุด: "โอ๊ย คุณหนูอวี้เอ๋อ อะไรดลใจให้มาถึงนี่ล่ะ?"
ถังอวี้ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นครึ่งก้าว ลดเสียงลง แฝงความสนิทสนมเชิงบ่น
"แม่ครัวอย่าหยอกข้าเลย เมื่อคืน...ค่อนคืนสองนายยุ่งจนถึงยามสาม อารมณ์ฉุนเฉียวยิ่งกว่าอะไรดี ข้าทำงานอยู่ไม่ว่าง ถึงตอนนี้น่องยังกระตุกรัวเลย"
นางพูดพลางลูบบั้นเอวโดยไม่รู้ตัว
แม่ครัวหลิวเป็นคนเจนโลก เข้าใจทันที คิดในใจว่า นางแก่นี่ได้รับพระหรรษทานแล้วหรือ?
หรือว่าอ้างว่าปรนนิบัติสองนายมาหักคอนาง?
ตอไม้เน่าเกิดฉลาดขึ้นมาแล้ว?
สีหน้านางยังคงเรียบเฉยไม่แยแสเช่นเดิม:
"ปรนนิบัติเจ้านายเป็นหน้าที่ คุณหนูอดทนเอาเถิด"
ถังอวี้ไม่รับคำพูดต่อ ได้แต่ทำหน้าโศกเศร้า:
"แม่ครัว ข้าหิวจริง ๆ จนใจสั่น ตามืดมัว
ไม่กล้าขออะไรอื่น ขอแค่ให้ท่านเมตตาข้า แบ่งไข่ให้ข้าสองฟองรองท้อง ข้าจะจดจำความดีของท่าน!"
พูดพลางล้วงเงินสองสามอีแปะออกจากแขนเสื้อ ยัดให้อย่างลับ ๆ
"ไม่อาจให้แม่ครัวทำงานเปล่า"
แม่ครัวหลิวชั่งน้ำหนักเงินในมือ มองดูใบหน้าค่อนข้างซีดเซียวของถังอวี้ คิดว่านางเป็นคนในเรือนสองนาย ไม่อาจรู้ได้ว่าวันไหนจะขึ้นมามีอำนาจ
จึงค่อย ๆ หันตัว หยิบไข่สองฟองจากตะกร้ายัดให้นาง แต่ปากยังคงยกตนเหนือกว่า:
"ก็เพราะเจ้า! เปลี่ยนเป็นคนอื่น ดูซิว่าข้าจะสนใจหรือไม่? ไปเร็ว ๆ อย่าเกะกะ!"
"ขอบคุณแม่ครัว! ท่านช่างเป็นพระโพธิสัตว์ชุบชีวิต!"
ถังอวี้กำไข่แน่น พอใจแล้วรีบเผ่น
แม่ครัวหลิวเมื่อก่อนเคยสนิทกับรุ่ยกู และคอยดูแลอวี้เอ๋อด้วย
หลังจากรุ่ยกูตาย นางเห็นอวี้เอ๋ออยู่ตัวคนเดียว อายุมากแล้วก็ไร้คนโปรดปราน ยิ่งปฏิบัติต่อนางด้วยความเหยียดหยาม
แต่สำหรับถังอวี้ เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
ถังอวี้ถือไข่สองฟอง แอบไปยังระเบียงนอกครัว
มองไปที่มุมเงียบซึ่งมีเตาไฟเล็กที่ไม่ได้ใช้ ไม่มีผู้คนอยู่รอบ ๆ จึงรีบจุดไฟ ยกหม้อทองเหลืองเล็กขึ้นตั้ง
น้ำเดือดปุด ๆ แล้ว นางหย่อนไข่สองฟองลงในน้ำเบา ๆ จ้องมองมันลอยขึ้นลงในน้ำ ใจก็ลอยเคว้งตาม
พอไฟได้ที่เหมาะเจาะ นางตักไข่ขึ้น แช่ลงในอ่างน้ำเย็นข้าง ๆ
ระหว่างรอให้ไข่เย็น นางไปคลำถ้วยกระเบื้องเล็ก เติมซีอิ๊วหัวหยดที่แอบเก็บไว้ลงไปสองสามหยด
ไข่เย็นดีแล้ว นางหยิบออกมาฟองหนึ่ง
มองเปลือกไข่กลมเกลี้ยง ถังอวี้รู้สึกตะลึงไปชั่วขณะ
ในที่สุด นางใช้ปลายนิ้วแตะน้ำข้าวแดงในไหดินเผาที่มุมกำแพง
บนยอดเปลือกไข่สีน้ำตาลเข้มลื่นมัน แตะจุดสีแดงเข้มลงไปเบา ๆ หนึ่งจุด
สีแดงนั้นดูสะดุดตาเป็นพิเศษในแสงยามเช้า ราวกับไฝแดงโลหิต หรือหยดเลือดที่แข็งตัว
นางนั่งลงพิงเสาระเบียง เคาะเปลือกไข่อย่างระมัดระวัง ปอกออกเป็นไข่ขาวลื่นวับสั่นพะเยิบ
ไข่ขาวดั่งไขมันสัตว์ ลื่นนุ่มเด้งสู้ฟัน
กัดคำหนึ่ง ไข่แดงข้างในร่วนนุ่ม มีรสหวานตามธรรมชาติ
รอยกัดแตะซีอิ๊ว ความเค็มกลมกล่อมนั้นกระตุ้นให้รสไข่แดงกลับถูกเสริมให้เข้มข้นขึ้นจริง ๆ
ในชั่วขณะหนึ่ง นางรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน ว่ามันชนะรสไข่ปูในความทรงจำ
นางกินอย่างช้าที่สุด อย่างละเอียดที่สุด ราวกับแต่ละคำต้องใช้พลังทั้งร่างเพื่อลิ้มรส
กินไข่หมดหนึ่งฟอง นางถืออีกฟองที่มีจุดสีแดงไว้ แต่ไม่ยอมกินทันที เพียงแต่มองอย่างเงียบ ๆ
แสงอาทิตย์ยามแรกทาบลงบนจุดสีแดงนั้น เป็นประกายเจิดจ้า
ไข่สองฟองนี้ คือพิธีกรรมไร้เสียงที่นางจัดไว้ให้ตัวเอง
นางเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นสตรีแล้ว ไม่ใช่เด็กหญิงคนนั้นอีกต่อไป
จุดสีแดงนั้น คือการอำลา และก็คือการเริ่มต้น
จากนี้ อวี้เอ๋อไม่ใช่เพียงอวี้เอ๋อ ถังอวี้ก็ไม่ใช่เพียงถังอวี้แล้ว