ชูหว่านตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนตอบคลุมเครือว่า “นั่นพวกผู้ใหญ่คุยกัน ส่งข่าวมั่วไปหมด ยังไม่แน่หรอก อีกไม่กี่วัน พ่อแม่ของโจวเจ๋อกับคุณน้าสาวและคุณน้าชายจากตระกูลเว่ยจะมา คงจะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาคุยกันมั้ง…”
“ตระกูลเว่ย?” เมิ่งถิงโจวก้าวขึ้นบันไดหิน พลางนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “จำไม่ได้ว่าปีใหม่ปีไหน หวยจินเมาแล้วเคยพูดแวบหนึ่ง”
“เขาพูดอะไร?” เธอถามตามน้ำ
“ความหมายประมาณว่า เธอมีคุณน้าแท้ ๆ แล้ว ก็ไม่เอาเขาแล้ว”
“…”
ฝีเท้าของชูหว่านชะลอลงครึ่งจังหวะ กว่าจะตามไปทันก็ผ่านไปหลายวินาที
ระหว่างพวกเขา ตอนแรกนั้นใครกันแน่ที่ไม่เอาใคร ตอนนี้ก็บอกไม่ถูกแล้ว
หรือบางที อาจจะไม่ใช่ใครไม่เอาใคร แค่สิ่งที่ต้องการกับสิ่งที่ให้มันไม่ตรงกันเท่านั้น
พูดคุยกันพลางก็ถึงเวลากินข้าว ชูหว่านคิดในใจว่าถ้าจะขอกลับตอนนี้ก็ดูใจไม่กว้างเกินไปหน่อย
ยังไงเสียก็แค่กินข้าวมื้อหนึ่ง ยังไม่ถึงกับต้องถือสาอะไรขนาดนั้น
ถึงเธอจะไม่มีใจกว้างพอถึงขั้น “คนอื่นปาโคลนใส่เรา เราก็เอาโคลนไปปลูกบัว” แต่ก็เข้าใจหลักการเก็บความรู้สึกไว้ไม่ให้แสดงออกทางสีหน้า