เมื่อส่งของขวัญวันเกิดให้แล้ว ชูหว่านตั้งใจจะถือโอกาสอำพรางด้วยเรื่องงานแล้วออกจากจวนตระกูลเมิ่ง
แต่กลับถูกเมิ่งถิงโจวที่มาช้ากว่าเอ่ยเรียกไว้
ห้าปีที่ไม่เจอกัน เขาก็ยังคงเป็นชายหนุ่มสูงศักดิ์ผู้อ่อนโยน สุขุม มีสง่าราศีทุกอิริยาบถเช่นเดิม มีเพียงยามยิ้มเท่านั้นที่ริ้วรอยบางๆ ตรงหางตาถึงจะเผยให้เห็นร่องรอยของกาลเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ
พูดตามตรงแล้ว ชูหว่านกับเขาไม่ได้สนิทกันนัก
ส่วนเช็คที่เขาเคยมอบให้ ชูหว่านจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กรอกยอดเงิน และไม่มีทางกรอกด้วย
ตอนนั้นเธอนั่งอยู่บนชิงช้าในสวน ตรงจุดเดิมในอดีตนั่นเอง เพียงแต่ตัวชิงช้าเปลี่ยนเป็นอันใหม่แล้ว
เมื่อสบตากัน ชูหว่านไม่ได้เรียกเขา เพียงก้มศีรษะให้เล็กน้อย
อาจเป็นเพราะสถานะของคนรู้จักเก่า เมิ่งถิงโจวนั่งลงที่ม้านั่งหินด้านข้าง หันมามองเธอครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยเสียงนุ่มว่า
“เธอรู้แล้วสินะ”
ชูหว่านตอบว่า “อืม” แล้วกล่าว “แต่รู้แค่ผลลัพธ์ ไม่รู้ที่มา”
ที่จริงกระบวนการเป็นอย่างไร สำหรับเธอแล้วรู้หรือไม่รู้ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว
เพราะไม่ว่าจะอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องรัก โลภ โกรธ หลงของคนในตระกูลใหญ่รุ่นก่อน รู้แล้วจะทำอะไรได้? การพลัดพรากจากกันจนสิ้นหวังนั้นมันจบสิ้นไปแล้ว
อีกอย่าง เธอคือลูกสาวของชูหวยชิง จะไปเอาใจช่วยคู่รักระหว่างแม่กับแฟนเก่าของแม่ได้อย่างไร? ถ้าพ่อรับรู้จากใต้หล้า คงได้กระโดดออกจากโลงแน่