แววตาของเมิ่งหวยจินฉายแววซับซ้อนอย่างยิ่ง "เธอลองพูดอีกครั้งสิ"
"...หมายความว่า ฮูหยินเมิ่งเลือกสรรมาให้ท่านอย่างบรรจง อีกไม่นานท่านก็จะได้เป็นพ่อคนแล้ว"
ชายหนุ่มจ้องมองนางด้วยแววตามืดมน ไม่ยอมรับคำพูดนั้น
ชูหว่านอยากออกไป แต่เขาไม่ยอมหลีกทาง ร่างสูงโปร่งปิดกั้นประตูเสียกว่าครึ่ง
นางจึงได้แต่เบี่ยงตัวข้างหนึ่ง เขย่งปลายเท้า พยายามสุดกำลังไม่ให้สัมผัสโดนตัวเขา
เมิ่งหวยจินยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ทอดสายตาก้มมองนางค่อยๆ เบียดผ่านหน้าอกของตนไปอย่างช้าๆ กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนกายนางตลบอบอวลชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ เลือนหายไป...
.
วันรุ่งขึ้น ชูหว่านดำเนินชีวิตตามกิจวัตร มาถึงที่ทำงานอย่างเฉียดฉิว เปิดคอมพิวเตอร์จัดการกับต้นฉบับที่คั่งค้างตั้งแต่เมื่อวาน
ไป๋เฟยไถลเก้าอี้เข้ามาใกล้ วางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะนาง "หว่านหว่าน เธอยังโกรธอยู่หรือเปล่า"
ชูหว่านชายตามองเล็กน้อย "ไป๋เฟย เธอจะพูดอะไรกันแน่"
"ตามเหตุผลแล้ว เธอไม่น่าจะโกรธนะ" นางพูดต่อโดยไม่สนใจว่าใครจะฟัง "ฉันยอมให้ฮูหยินเมิ่งเป็นแม่บุญธรรม คุณชายเมิ่งก็เลยเป็นพี่ชายบุญธรรมของฉัน ส่วนเธอ... ยังไงก็คือ เราสนิทกันมากขึ้นอีกแล้ว ไม่ดีหรือไง"
ชูหว่านหันไปจัดการข้อมูลต่อ ไม่พูดอะไรอีก
"เมื่อคืนฉันพักที่จวนตระกูลเมิ่งนะ" ไป๋เฟยโยนประโยคนี้ออกมาทันที
ชูหว่านไม่ละสายตาจากหน้าจอ พูดเรียบๆ ว่า "งั้นก็ยินดีด้วยนะ เธอเข้าใกล้เป้าหมายไปอีกก้าวแล้ว"