เสียงราบเรียบเย็นเยียบนี้ ฟังดูคล้ายการเรียกชื่อแบบหนึ่ง
วังเฉิงยืนตรงตัวแข็งโดยสัญชาตญาณ ตอบรับว่า “ครับ” ตั้งสติได้หนึ่งวินาที ก็ก้มหน้าลงด้วยความประหม่า ไม่กล้ามองดวงตาคมกริบดุดันของอีกฝ่ายอีก
“ชื่ออะไร” เมิ่งหวยจินถาม
วังเฉิงตอบตามความจริงทุกประการว่า “วังเฉิง”
“เคยเห็นฉัน” ประโยคบอกเล่า
ตอนที่เมิ่งหวยจินเดินเข้ามาในห้องสูบบุหรี่แล้วเหลือบมองเขาแวบหนึ่งนั้น รอยแผลเป็นบนใบหน้าของวังเฉิง นิ้วมือไม่สมบูรณ์ รวมถึงลักษณะพิเศษอื่นๆ ที่ซ่อนอยู่ในตัวเขา ล้วนถูกอีกฝ่ายเก็บรายละเอียดได้ราวกับเอกสารกระดาษ
วังเฉิงปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก “เคยเห็นท่านในรายการทหารและรายการเผยแพร่ความรู้กฎหมายครับ ท่านผู้นำ”
เมิ่งหวยจินไม่ได้ตอบอะไร ดูดบุหรี่ไปสองสามคำก็หมดไปกว่าครึ่งมวน
ไม่ได้ยินคำสั่ง วังเฉิงไม่กล้าเดินออกไปเอง
คนตรงหน้า กับภาพลักษณ์ที่เขาเคยเห็นผ่านหน้าจอซึ่งดูเนี้ยบ เคร่งครัด และเที่ยงธรรมนั้นแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะท่าทางยืนสูบบุหรี่แบบนี้ ยิ่งดูเหมือนราชาไร้มงกุฎที่กุมอำนาจอยู่ตามถนนเส้นไหนสักเส้น ทรงอิทธิพล น่าเกรงขาม ดุดัน เถื่อน และกร้าว
“เข้าไปได้ยังไง” เมิ่งหวยจินยักคางเล็กน้อย เอ่ยถามเรียบๆ
เสียง “ครับ” ที่หลุดโดยสัญชาตญาณของวังเฉิงนั่น เปิดเผยว่าเขาเคยนอนในคุกมาก่อน
วังเฉิงพูดว่า “เฮ้อ” “ตอนหนุ่มๆ ใจร้อน ชกต่อยกับคนอื่น ลงมือหนักไปหน่อย ก็เลยเข้าไป”
สายตาของเมิ่งหวยจินตกลงบนปลายนิ้วที่ยื่นออกมาเล็กน้อยของเขา “วังเจียซุ่น เป็นพ่อคุณใช่ไหม”
“ครับ”
“หายหน้าไปตั้งหลายปี อยู่ๆ คิดจะกลับมาได้ยังไง”
วังเฉิงถอนหายใจยาว “ตอนหนุ่มๆ เลวทราม เข้าสู่วัยกลางคนถึงได้สำนึก หวังว่าช่วงสุดท้ายของชีวิตพ่อเฒ่านี้ จะได้ตอบแทนพระคุณสักหน่อย”