หิมะโปรยปรายไร้เสียง ภายในร้านอาหารครึกครื้นด้วยบรรยากาศรื่นเริง
ชูหว่านยืนนิ่งอยู่มุมหนึ่งนอกประตู ร่างกายชาไปทั้งตัว นางขยับตัวเล็กน้อย พลางได้ยินเมิ่งหวยจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่งและไม่แยแสอย่างยิ่งว่า “เรื่องชู้สาวก็แค่เรื่องชั่วคราว เล่นไปตามเกมเท่านั้น จะมีความรักอะไรกัน”
ชูหว่านในชั่วขณะนั้นรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่าง ราวกับรูปปั้นน้ำแข็งที่ไม่มีวันมีอุณหภูมิ
ความจริงบางอย่าง การรู้อยู่แก่ใจตนเองก็เรื่องหนึ่ง ได้ยินกับหูตนเองก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นางคิดว่า นั่นคงเป็นการลงโทษจากสวรรค์
ลงโทษที่นางไร้ศักดิ์ศรี ลงโทษที่นางโลเลกลับกลอกครั้งแล้วครั้งเล่า ลงโทษที่นางรักมั่นคงและยึดมั่นไม่ปล่อย
จึงทำให้แผลเป็นที่ตกสะเก็ดของนาง ถูกฉีกกระชากให้เลือดสาดอีกครั้ง
เท่านี้ยังไม่พอ ยังต้องโรยเกลือ เผาไฟ ทอดน้ำมันซ้ำอีก
กว่าจะรู้สึกเจ็บปวดถึงขั้นเสียใจ เมื่อนั้นถึงรู้จักคำว่าเสียใจ
จะไปเพื่ออะไรเลย ชูหว่าน?
ถึงขั้นนี้เลยหรือ?
นางถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การตกหลุมรักใครสักคนเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือการเฝ้ารอคอยวันแล้วคืนเล่า หญ้าขึ้นรกชัฏ ถามเองตอบเอง ปลอบใจตนเอง หลงผิด เพ้อคลั่ง
จะไปเพื่ออะไร?
คนบางคน ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่มีทางสมหวัง
และไม่ใช่ทุกเรื่องจะมีผลลัพธ์
โทษที่นางต้องการมากเกินไป อยากให้แก้วสุราเต็มเปี่ยม อยากให้ค่ำคืนอันดีมีความสุขสม อยากให้ห่านหยกเวียนคืนกลับมา อยากให้จันทร์สุกใสสาดแสง ไม่มีวันพรากจาก