"ท่านถามถึงโจวเจ๋อหรือคะ? เจอแล้วเจ้าค่ะ" ชูหว่านตอบกลับด้วยท่าทางจริงจัง "แถมยังได้พูดคุยกันสองสามประโยคด้วย"
เมิ่งหวยจินไม่ได้ตอบรับอะไร สายตาคมลึกลับจ้องมองลงมา ท่วงท่าที่ยโสเย่อหยิ่งนั้น บวกกับเครื่องแบบที่สวมใส่ ยิ่งเพิ่มความรู้สึกกดดันเข้าไปถึงทรวงใน
คนทั้งสองอยู่ในอารมณ์ที่ละเมียดละไม เงียบงันไปพักใหญ่
เจ้าหน่วยที่นั่งอยู่ด้านหน้าถึงกับไม่กล้าหายใจแรง เร่งชำเลืองดูกระจกส่องหลังแล้วก็รีบเมินสายตาหนี
ในเวลานี้ เขาอยากจะเอ่ยออกไปว่า: ฉันควรจะอยู่ใต้ท้องรถ ไม่ควรอยู่ในรถ ได้เห็นว่าพวกคุณช่างแสนหวานเหลือเกิน…
"เจ้าหน่วย ลงไปสูบบุหรี่ข้างนอก" เมิ่งหวยจินเอ่ยสั่งไม่มีคลื่นอารมณ์
เจ้าเหว่ยใจสั่นสะท้าน แทบจะเอ่ยปากห้ามปราม ให้เขาอย่าทำร้ายคุณหนูชูมากนัก ไม่อย่างนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยิ่งตึงเครียด
แต่คำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับนึกได้ว่า นี่มันไม่ใช่เมื่อก่อนแล้ว
และถึงแม้จะเป็นเมื่อก่อน เขาก็ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่ตักเตือนด้วยความหวังดี กลับไม่เคยเข้าข่ายความคิดของผู้นำเลยสักนิด
หากตอนนั้นเขารู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันเช่นนี้ เวลาออกความคิดเห็น ก็คงไม่ต้องคิดไปในทางผู้อุปการะกับเด็กสาวขัดขืนหรอก
ครั้งนี้ เจ้าหน่วยกลายเป็นคนเข้าใจอะไรได้ทะลุปรุโปร่งเสียที รู้แก่ใจแล้วดับเครื่องยนต์ หยิบซองบุหรี่จากช่องเก็บของ เปิดประตูออกไป
กังวลว่าจะมีคนเดินผ่านมาเห็นว่ารถ "สั่นสะเทือนดุจแผ่นดินไหว" เขาถึงกับทำตัวเหมือนลาดตระเวน สายตาแหลมคมดุจเหยี่ยวกวาดมองไปทั่วบริเวณ
.
"ไล่เขาลงไปทำไมกันคะ?" ชูหว่านเอ่ยถามเช่นนี้ โดยไม่มองเขา
เมิ่งหวยจินหมุนกายเธอเข้ามา ดวงตาลึกล้ำ: "คุยจนพอใจแล้วหรือ?"
เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงการพูดคุยกับโจวเจ๋อ จึงตอบ "อือ" ไปเรียบๆ
"คุยจนมีความสุขแล้ว?"
"อือ"
"คุยเรื่องอะไร?"
"ก็—เรื่องสืบเนื่องจากการถอนหมั้นบางเรื่องน่ะค่ะ"