โหวเอี้ยนเชินจิบน้ำชาหน้าตาเฉย “เนี่ยนเนี่ยนไปหาเรื่องเด็กคนนั้นของคุณ คุณเอง ผมเลยสั่งสอนเธอ”
วางถ้วยชาลง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมจะให้ความร่วมมือในการสอบสวนอย่างเต็มที่”
“ส่วนเนี่ยนเนี่ยน ผมก็สั่งสอนไปแล้ว ไม่ต้องถึงขั้นส่งสถานพินิจหรอก ให้พวกเด็กผู้หญิงจัดการเรื่องบาดหมางระหว่างกันเองเถอะนะ ได้ข่าวว่าเด็กคนนั้นของคุณก็ไม่ใช่คนที่อยู่เฉยได้เหมือนกัน”
ไม่ใช่แค่ไม่อยู่เฉย...
ดวงตาของเมิ่งหวยจินฉายแววมัวหม่น อินทรธนูบนชุดสีเขียวกรมท่าเป็นประกาย สง่างาม ดุดัน ไม่ผ่อนปรนแม้แต่น้อย “เรื่องนี้ท่านวางใจได้เลย นางจัดการเองแน่”
โหวเอี้ยนเชินยิ้มอ่อนโยน “ต้องรบกวนให้ท่านช่วยไกล่เกลี่ยให้หน่อย ให้คุณหนูของท่านไว้หน้าผมบ้าง”
“เรื่องนี้ผมบังคับนางไม่ได้” เมิ่งหวยจินไขว่ห้างเกียจคร้าน หมุนถ้วยชาในมือเล่น ไม่มีทีท่าผ่อนปรนเลยสักนิด “นางจะทำอย่างไร ก็ตามใจนาง”
โหวเอี้ยนเชินยิ้มบาง “คงเรื่องจริงที่ท่านบังคับนางไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหลายปีมานี้ ท่านคงไม่ต้องอยู่เพียงลำพัง”
“…”
เมิ่งหวยจินหางตามองเขา ลุกขึ้นยืน ทิ้งท้ายไว้อย่างไม่แยแส “พี่น้อง เชิญคุณชายโหวไปดื่มชา ดูแลให้ดี”