พวงมาลัยเบนออกข้างทางจนเกือบคร่อมเส้นทึบ เมิ่งหวยจินถึงได้สติ หมุนปรับองศาอย่างแนบเนียน กลับมาอยู่กลางเลน
คนไม่สวมรองเท้าไม่กลัวคนใส่จริง ๆ ยัยนั่นประกาศศึกกับเขาทุกรูปแบบจริง ๆ
ชายหนุ่มหันไปมองเธอหางตา ยิ้มเยาะ “เธอพูดเองนะ”
“...”
เอี๊ยด! รถกลับลำหมุนตรงจุดนั้น พุ่งทะยานสู่คอนโดมิเนียมด้วยความเร็วดั่งจรวด
เขาเอาจริง!
ชูหว่านรีบคว้าสายรัดนิรภัยแน่น สายตามองตรงไปข้างหน้า เปลือกตากระพือถี่ ในใจคิดวกวนหาวิธีพลิกสถานการณ์นี้ให้ผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย
“งั้น... ให้ฉันโชว์ให้คุณดูตอนนี้เลยไหม” เธอเอ่ย สูดลมหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มถอดกระดุมโค้ท
หางตาของเมิ่งหวยจินเหลือบเห็นไหปลาร้าขาวสะอาดของเธอ เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ใช้มือข้างเดียวดึงบุหรี่ออกมาจุด สูบเข้าลึก ๆ ปลายลิ้นดุนที่ก้นกรอง ควันขาวพวยพุ่งออกจากจมูก
“ชูหว่าน”
ครู่นั้นเอง ชายหนุ่มเอ่ยเรียกแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มลึกเยียบเย็นดั่งน้ำในบ่อร้าง ปะปนในกลิ่นฉุนของบุหรี่ แววตาที่เหลือบมองมาก็เย็นยะเยือก “รอบนี้เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดความคมชัดสูง อยากโชว์อะไรให้คุณตำรวจดูหรือไง”
ชูหว่านเม้มปาก รวบเสื้อปิด
ที่จริงเธอไม่มีทางถอดของจริงอยู่แล้ว เป็นเพราะเมื่อกี้คำต่อคำพากันหลุดออกมา สถานการณ์บีบให้ยากจะถอย